Þriðjudagur, 17. apríl 2007
Vorin eru verst. Þegar það hlýnar og sólin fer að láta sjá sig líður manni eins og fugli í búri. Vill vera einhvers staðar annars staðar. Ef þetta ömurlega land væri ekki eyja myndi maður bara fara upp í bíl, keyra af stað og stoppa aldrei. Hinn möguleikinn er að finna sér frelsisstríð í landi sem kemur manni ekki við. Fara þangað og deyja í bardaga sem maður hefur ekkert með að gera.
Þessar línur Byrons koma alltaf upp í kollinn á vorin enda er þessi tilfinning nákvæmlega svona:
For the sword outwears its sheath,
And the soul wears out the breast,
And the heart must pause to breathe,
And love itself have rest.