Þriðjudagur, 01. maí 2007
Ég var einu sinni verkamaður og hafði lítið annað upp úr því en þunglyndi og drykkjusýki. Eitt þykir mér þó vænt um og einhvers virði þegar ég rifja upp Dagsbrúnarárin mín, en það er að ég fékk að kynnast harðsvíruðum "alvöru verkamönnum". Mönnum sem hafa lagt vegi og brýr út um allt land og puðað fyrir skítakaupi allt sitt líf, nánast án þess að njóta lágmarks mannréttinda, og þeir sem tóra eru sjálfsagt enn að éta skrínukost á hlaupum, þar sem reglulegur matartími er víða enn fjarlægur draumur.
Þessir menn kenndu mér að drekka bleksvart, rótsterkt kaffi og drekka seigan landa ef illa áraði og með lífsreglunum fékk ég innblásna fyrirlestra um það sem máli skiptir í lífinu og eitt er víst að það hefur ekkert með markaðssetningu og þjónustu að gera. "Bindishnútar" og "jakkafatagufur" áttu ekki upp á pallborðið hjá mínum mönnum, sem þótti sér mörgum hverjum stafa ógn af menntuðu fólki, "því lærðara, þeim mun heimskara".
Fordómar? Svo sannarlega, enda hafði drakta- og jakkafataliðið fengið tækifæri til menntunar, sem gáfust ekki þegar strákar urðu menn við fermingu og neyddust til að byrja að vinna fyrir sér. Fordómarnir beindust þó ekki gegn menntun sem slíkri, heldur hrokanum í uppskrúfuðu pakkinu, sem er með eilífan belging og burðast með undarlegar hugmyndir um eigið mikilvægi. Verkamennirnir mínir voru nefnilega með hjörtu úr gulli og ráku mig áfram í námi og hreinlega bönnuðu mér að hanga í "skítnum" með sér.
Fátt fór meira í taugarnar á þessum vinum mínum en fyrsti maí. Merkingarlaus dagur þar sem "spilltir" verkalýðsforkólfarnir börðu sér á brjóst og sögðu okkur að nú væri komið nóg, við gætum ekki endalaust axlað byrgðar þjóðfélagsins með breiðu bökunum okkar. "Nú skal það gerast félagar! Við ætlum að sýna þessum kónum í stjórnarráðinu hvers við erum megnugir og knýja fram launahækkanir." Ár eftir ár, eftir ár. Og ekkert breytist.
Dagsbrún var versti óvinur okkar. Vegna þess að hún þóttist vera að gera eitthvað fyrir okkur. Flaumur innantómra loforðanna var endalaus og síst af öllu höfðum við geð í okkur að taka þátt í skrípaleik verkalýðsforystunnar þann 1. maí. Við eftirlétum það tilgerðarlegum iðnemum og stúdentafígúrum, sem fíluðu að "snobba niður á við", að taka þátt í karnivalinu. Á meðan það duglausa hyski marseraði með rauða fána og Che Guevara húfurnar sínar niður Laugaveginn. Notuðm við frídaginn til að jafna okkur á þynnkunni og fylirísröflinu um aumingjana í Dagsbrún.
Þynnka, sígó og svart kaffi; þannig halda alvöru verkamenn upp á daginn og bíða rólegir eftir byltingunni. Ykkur hinum er velkomið að hengslast niður í bæ og stuðla að því að grútmáttlausir verkalýðsleiðtogarnir geti haldið í þá tálsýn að þeir hafi einhverju hlutverki að gegna. Hvernig sem nokkrum manni getur dottið í hug að þjóð sem kallar fundi og þrætur "sjálfstæðisbaráttu" eigi til snefil af baráttuvilja, samstöðu og getu til að breyta einhverju.
Gleðilegan 1. maí!
| 16:08 |
