Eins gott að þetta reddaðist þar sem fátt er ógeðslegra, sárara og fúlla en að tapa fyrir Fram.

Sjálfsagt fyrirfinnast einhvers staðar blaðamenn sem bera virðingu fyrir siðanefnd BÍ og óttast úrskurði hennar. Ég hef held ég aldrei átt orðastað við slíka blaðamenn enda aldrei kunnað vel við mig í félagsskap smáborgara. Þessi tengund blaðamanna hefur þar fyrir utan aðallega hreiðrað um sig í Hádegismóum þó mér segi þó því miður svo hugur að tegundin sé farin að fjölga sér í Skaftahlíð.

Annars er auðvitað ekkert að marka mig þegar kemur að siðanefnd BÍ þar sem ég hef borið virðingu fyrir og litið upp til Jónasar Kristjánssonar frá því ég var krakki. Þetta er auðvitað mitt vandamál en þó ber að hafa í huga að Jónas náði til mín í bernsku þó afi minn og traustasta haldreipi í lífinu hafi verið einn af höfuðpáfum flokksblaðamenningarinnar og ég hafi smitast af blaðamennslubakteríunni með tíðum heimsóknum á Tímann í Síðumúla.

Jónas sagði á bloggi sínu ekki alls fyrir löngu að siðanefndin væri aumasta nefnd landsins. Það er satt og rétt. Þar af leiðandi er hún ekki marktæk í neinu máli. Annars nenni ég ekki að þusa um þetta. Jakob hittir í mark í kommentunum á Mannlíf.is og Jónas segir þar fyrir utan allt sem segja þarf í dag:

"Enn einu sinni hefur furðuleg siðanefnd Blaðamannafélags Íslands kveðið upp fáranlegan úrskurð. Nýjasta plaggið lýsir þekkingarskorti á blaðamennsku og vanþekkingu á málinu. Kastljós hefur svarað málefnalega og sannfærandi, lið fyrir lið. Blaðamannafélagið þarf að fara að taka á þessari meinsemd í félaginu. Siðareglur félagsins eru að vísu fjarska gamlar og lélegar..."

Leiðnlegur og tilgangslaus þessi dagur sem lagður er undir hátíðarhöld vegna sjálfstæðis þjóðar sem á ekki skilið að vera sjálfstæð og er það hvort eð er ekki. Við erum líka svo smá í stóra samhenginu að höfuðpáfar okkar munu aldrei halda ræður sem eftir verður tekið. Hvað þá að þeir muni með orðum sínum getað sameinað okkur og mannkyn allt gegn utanaðkomandi ógn.

Good morning. In less than an hour, aircraft from here will join others from around the world. And you will be launching the largest aerial battle in this history of mankind.

Today, we celebrate our Independence Day!

Þetta er í grunninn ræðan sem George W. Bush hélt eftir að hann lauk lestri Litlu gulu hænunnar og fattaði að eitthvað hafði gerst 11. september 2001.

Í gær voru 36 ár frá því að Viðreisnarstjórnin féll og Framsóknarflokkurinn hefur meira og minna verið í ríkisstjórn allar götur síðan og þá um leið allt mitt líf. Ekki furða að maður sér sundurtættur andlega og líkamlega en samt get ég sagt alveg hrokalaust að þessi 36 ár hafa farið betur með mig en Framsóknarflokkinn.

Ég átti ekki von á að fá neinar afmælisgjafir en þá sá ég þetta.

I´m not an alcoholic.
I´m a drunk.
Alcoholics go to meetings.

Kosturinn við að vera KR-ingur er sá að eftir áratugavonbrigði er maður hættur að kippa sér upp við nokkurn skaðaðan hlut. Þetta á við lífið allt, innan sem utanvallar. Æðruleysi er samt ekki beinlínis vænlegt til árangurs í jafn heimskulegu og aggressívu karlrembusporti og knattspyrnu en þetta mentalítet gæti haldið þjálfaranum inni í nokkra leiki í viðbót. Annars biður maður ekki um meira en titil á svona ca 30 ára fresti.

Geðveiki mín hefur náð nýju hámarki. Ég er að hlusta á Think we´re alone now. Ég held ég hafi verið í MR þegar þetta var vinsælt. Ég er gamall. Jafngamall og Tiffany, by the way. Hvað næst. Johnny Hates Jazz?

Hostel er með óþægilegri myndum sem ég hef séð í bíó. Fyrsti splatterinn sem ég hef séð í um það bil 20 ár sem náði til mín og fékk mig til að gretta mig amk einu sinni. Hostel og Irréversible eru þær tvær myndir sem ég hefði ekki viljað missa af en kæri mig samt ekki um að sjá aftur.

Ég fór því með umtalsverðar væntingar á Hostel Part II og gekk að því sem gefnu að Eli myndi koma við kauninn á mér og ég myndi ganga endurnærður á sál og líkama úr bíósalnum eftir hressilegan skammt af yfirgengilegum viðbjóði. Saw 2 og 3, Texas Chainsaw Massacre: The Beginning og The Hills Have Eyes endurgerðirnar báðar hafa ekki gert neitt fyrir mig enda algjört sissy stuff.

Prúðmennið Eli hefði átt að leika sér að því að toppa þetta með stæl en Hostel Part II er bara ekki að gera sig. Eli er búinn að missa sig í typpametingi við félaga sína í The Splat Pack og stólar á örfá gross out atriði sem eiga að ganga lengra en það sem hann hefur gert áður og vinna ógeðskeppnina þannig með ódýrum trixum. Ónotin sem framhaldið vekur eru fyrst og fremst fengin í arf frá forveranum og þegar sögunni víkur aftur að "verksmiðjunni" fer um mann vegna minniganna frá fyrri heimsókninni en þetta innlit gerir ekki mikið fyrir mann.

Blóðbaðsvísunin í Erzsébet Báthory er vissulega smart og það flottasta í myndinni og kvikindinu tókst að fá mig til að gretta mig einu sinni í viðbjóði. Með því að láta fjarlægja eitt stykki púng með garðklippum og henda afklipptum getnaðarlimi í hundskjaft. Billegt. Hvaða karlmaður fer ekki í keng yfir slíkum trakteringum?

Annars er þetta bara same old og það er svekkelsi vegna þess að maður veit að Eli kann þetta upp á sína tíu fingur en framhaldið stendur fyrri myndinni langt að baki. Frumelimentin gleymast og hér er allt of lítið af kynlífi, berum brjóstum og rössum. Kannski var full mikið af slíku í Hostel en þessi eliment eiga að vera til staðar og hér er skortur enda kannski ekki við öðru að búast þar sem enginn Íslendingur ríður sig í gegnum Slóvakíu að þessu sinni. Bláa lónsatriðið er í besta falli hallærislegt og þjónar engum tilgangi öðrum en að réttlæta drykkjuferð til Íslands þar fyrir utan er viðbjóðurinn lengi í gang og loksins þegar hann byrjar er hann soft porn miðað við Hostel.

Eli leikur sér samt ágætlega með steríótýpur hryllingsmyndanna og snýr mátulega ófrumlega upp á þær. Tilraunir til persónusköpunnar og dýpkunar sögunnar eru virðingarverðar en mislukkaðar þannig að Roth hefur ekki enn sannað sig sem alvöruleikstjóri þó Cabin Fever og Hostel hafi verið þrælgóðar fyrir sinn hatt. Eli gerir varla mikið meira fyrir hryllinginn í bili og ætti að fikta við eitthvað annað næst. Annars fer þetta að styttast í annan endann hjá honum.

Gellurnar eru slarkfærar að þessu sinni en ekkert meira en það. Desperate Housewives gaurarnir Roger Bart (geggjaði apótekarinn) og Richard Burgi (hinn illþolanlegi fyrrum eiginmaður Susan) eru hins vegar bráðskemmtilegir og lyfta þessu á hærra plan. Fúndamental klikkelsið liggur hins vegar í viðbjóðnum og þar er ekki við neinn annan en Eli að sakast. Hann þarf nú að þvo meira blóð af höndum sér en Eyjólfur Sverrisson ætli hann að skora aftur.

Eli á Vegamótum

Hostel viðtalið

Cabin Fever viðtal

Annað Cabin Fever viðtal

Þú veist að þetta er búið þegar stóra spurningin er hvort þú eigir að rúnka þér áður eða eftir að þú horfir á House.

A-ha sérstaklega fyrir Ævar Örn

We sit and watch umbrellas fly
I'm trying to keep my newspaper dry
I hear myself say
My boat's leaving now
So we shake hands and cry
Now I must wave goodbye
Wave goodbye

We sit and watch umbrellas fly
I'm trying to keep my newspaper dry
I hear myself say
My boat's leaving now
So we shake hands and cry
Now I must wave goodbye
Wave goodbye

So I read to myself
A chance of a lifetime to see new horizons
On the front page a black and white picture of
Manhattan Skyline

Þetta söng Paul Young áður en hann missti röddina.

Since you've been gone
I shut my eyes
And I fantasize
That you're here with me
Will you ever return?
I won´t be satisfied
'Till you're by my side
Don't wait any longer...
Why don't you come back?
Please hurry, Why don't you come back?
Please hurry...
Come back and stay for good this time
Come back and stay for good this time

Ekki ætla ég að reyna að orða þetta betur.

Því miður hringdi Sledge Hammer ekki í FM957 í morgun. Hann hefði að vísu ekki komist að fyrir barnalandskerlingatuðrum sem lágu á línunni til þess að uppfræða hnakka um meðgöngu, viðbrögð við þungunarprófi í beinni og hvað það er ofboðslega æðislegt að eignast börn.

Þegar Hammer var í leikfangalandi hitti hann dótauppfinningamann og kerlingatruntu sem hann hélt við en sú var ekkja myrts eiganda verksmiðjunnar. Eftir að hafa átt við þau orðastað sagði Hammer þetta að skilnaði:

Do me a favour. Don´t breed.

Það virðist vera of seint í þessu tilfelli.

Á sama augnabliki og þrúgandi leiðindin urðu óbærileg og sjálfsmorð var eini raunhæfi möguleikinn í stöðunni heyrðist í flugvél.

Fann disk með Gildrunni og setti í spilarann þrátt fyrir króníska andúð á íslenskri tónlist. Fínt band á sínum tíma samt en ég græddi jafn lítið á þessu og Marlowe þegar hann slúttaði The Big Sleep með því að fá sér tvo tvöfalda. Minnir að hann hafi sagt: It didn´t do me any good. All it did was make me think of the Silver Wig. I never saw her again.

Það eina sem Gildran gerði fyrir mig var að láta mig sakna Fimmunnar. Þá var nú gaman að lifa. Tumi á barnum og ég var ekki búinn að týna Zippóinum. Fimman varð ekki toppuð fyrr en Haukur eignaðist Blúsbarinn og Blues Express lék fyrir dansi um helgar.

Þessi böll eru löngu búin og nú má ekki einu sinni reykja lengur.

1. júní 2007. A date which will live in infamy