Sunnudagur, 11. nóvember 2007
Besti vinur minn var ađ senda frá sér bók og ţar sem ég mun varla skrifa marga bókadóma í ár og hefđi af siđferđislegum ástćđum aldrei getađ skrifađ um Ţar sem Vegurinn endar verđ ég bara ađ fá útrás fyrir stílfimi og frásagnargáfu míns góđa vinar hér.
Hrafn er mćlskasti og skemmtilegasti mađur sem ég hef kynnst um langt árabil og ţessir eiginleikar hans njóta sín í botn á hverri síđur bókarinnar. Ţađ gera líka frásagnargáfur hans og yfirgripsmikil ţekking á öllu milli himins, jarđar og handan.
Ég hef oft gortađ mig ađ ţví ađ saman séum viđ Hrafn svo pćldir, mćlskir og skemmtilegir ađ 19. aldar samtöl okkar mćtti hćglega hlóđrita, gefa út á geisladisk og rokselja. Ég er ekki viss um ađ ég sé jafn skemmtilegur án Hrafns, nema auđvitađ ţegar félagi Gordon fyllir skarđ hans. Ofvirkur hugur Hrafns er sístarfandi og ţess eđlis ađ sá sem smitast ekki, hrífst međ og kemst á í ţađ minnsta lágflug í nćrveru hans hlýtur ađ vera andlega geldur pappakassi.
Allir bestu ţćttir í fari Hrafns, gáfurnar, einlćgnin og sterk tilfinningatjáningin gera ţessa bók ađ skemmtilegri og hollri lesningu sem ég ćtla ekki ađ mćla međ heldur beinlínis skipa fólki ađ lesa.
Kolla klökknađi, Jón Óskar komst viđ og ég feldi nokkur tár. Ekkert okkar hefur hingađ til beinlínis veriđ ađ drepast úr vćmni.
Ég er stoltur af vini mínum og ţessum kröftuga ópus sem hann hefur ort um lífiđ og sveitina sína í Trékyllisvík.