Miðvikudagur, 04. júní 2008
Alveg er ţađ dćmigert fyrir einarđan fylgisvein rómantísku skáldanna ađ andagiftin skuli aldrei vera meiri og hugsunin skarpari en í helgreipum saknađar og tómleika.
Núna er ţví mómentiđ til ţess ađ byrja á ljóđabókunum tveimur Vegamótum í myrkri og Helför í nafni lífsins. Vegamót í myrkri er búin ađ vera óskilgreint renghlífarhugtak yfir líf mitt hjá okkur Halldóri í mörg ár og viđ Hrafn súmmeruđum líf mitt upp í seinni titlinum um daginn. Ég sat yfir vondri nautasteik á Oliver og hann var í Trékyllisvík.
Veit ekki alveg í hvorri bókinni ţetta mun enda:
Sćlir eru einfaldir
Jćja, fuck me
ţá fer ég einn og einmana út í sólina.
Ég vildi ég vćri Geir Ólafsson.