Ég var einn af síðustu mönunum á Íslandi sem fjárfestu í geislaspilara og ríghélt í gamla plötuspilarann eins lengi og ég mögulega gat. Var meira að segja byrjaður að kaupa geisladiska áður en ég eignaðist spilara þar sem vinir mínir gerðu mér ljóst að fyrr eða síðar myndi ég láta undan.

Og það gekk eftir. Þegar Ingvar vinur minn, sem var einn af þeim fyrstu sem fékk sér geislaspilara, mátti til með að græja sig upp með NAD, seldi hann mér gamla Philips spilarann sinn á 10.000. Ég hætti samt auðvitað ekkert að nota plötuspilarann og vínýllinn tók alltaf sitt pláss í stofunni.

Svo skildi ég fyrir nokkrum árum og þá þögnuðu vínýlplöturnar. Til þess að sýna göfuglyndi og að við færum hvort í sína áttina í góðu gaf ég Pioneer magnarann minn eftir. Ásamt bílnum, ísskápnum, barskápnum (ekki innihaldinu, sem var að vísu ekkert þar sem áfengi staldraði alltaf stutt við í skápnum þeim), þvottavélinni, þurrkaranum, sófasettinu, borðstofuborðinu og stofuborðinu. Plötuspilarann tók ég hins vegar og megnið af vínýlnum. Án magnara gerir plötuspilari þó ekkert gagn þannig að allt fór þetta upp í skáp og hefur legið þar og safnað ryki í nokkur ár.

Ég hef alltaf verið á leiðinni að blása lífi í plötuspilarann og gert nokkrar tilraunir til að komast yfir magnara. Meðal annars í Góða hirðinum og með því að ganga á milli Ipod fólks og spyrja hvort það eigi ekki magnara í geymslunni sem það vilji losna við. Árangurinn: Enginn.

Gafst loks upp um daginn og fór í Sjónvarpsmiðstöðina og splæsti í glænýjan forláta harman/kardon. Andlegt ástand mitt hefur verið þannig undanfarið að mér hefur bráðlegið á að komast 20-25 ár aftur í tímann og vínýllinn hefur kallað á mig úr skápnum. Það sem réði svo úrslitum um að ég lét loks verða af þessu er auðvitað að ég er á síðasta sjéns að spreða peningum. Reynslan af bólusprengingum og kreppum hefur nefnilega kennt mér að nú styttist óðum í að blaðamenn hætti að fá útborguð laun. Ég get þá amk ornað mér við magnarann minn í fátæktinni.

Anyhu. Á meðan ég sameinaði plötuspilarann og magnarann með snúrum, fullur eftirvæntingar, hélt ég tilfinningaþrungna tölu yfir krökkunum mínum um hversu illa innrætt móðir þeirra, sem hefði haft af mér magnarann minn á sínum tíma, væri. Þetta mætti ekki mikilli samúð barnanna sem sögðu það í góðu lagi. Magnarinn væri svo vel nýttur heima hjá þeim.

Og svo kom stóra stundin. Fyrsta LP plata Duran Duran á fóninn. Nálin á og…… ekkert. Ekki einn einasti síðhærður að aftan tónn kom út úr hátölurunum. Turntable-ið snerist ekki. Sonur minn sá strax að CD players hefðu verið hin besta uppfinning og að svona plötuspilarar væru drasl. Eitthvað rámaði mig í að teygjudjöfull hefði stundum hrokkið úr lið með þessum lamandi áhrifum og reif draslið upp. Og það stóð heima. Þar lá teygjan eins og skata úti í kanti og gerði ekkert gagn.

Fór tíu þumalputtum um hana og gerði tólf tilraunir til að fá hana til að tolla. En allt kom fyrir ekki. Ef ekki væri fyrir nýfundið æðruleysi og æðri mátt hefði ég byrjað að öskra á krakkana akkúrat þarna og síðan þeytt magnaranum út um gluggann. Enginn drami núna bara smá depurð yfir að hafa eytt tugum þúsunda í glatað ævintýri. Einhverjum hefði jafnvel dottið í hug að byrja á því að tékka á ástandi spilarans áður en rokið væri með kortið að kaupa magnara. En það er ekki eins og ég hafi anað að neinu. Búinn að vera á leiðinni að gera þetta í 4 eða 5 ár.

Fannst slakinn á teygjunni vera of mikill. Sennilega ónýt. Hringdi í Bræðurna Ormson í Smáralind en þeir eru núna með umboðið fyrir Pioneer skv. Internetinu. Ég keypti hann á sínum tíma í Hljómbæ þar sem nú er nördabúðin Nexus. Time flies. Konan sem svaraði í símann spurði forviða “svona gamaldags?” þegar ég innti hana eftir stöðunni á plötuspilaravarahlutalager þeirra Ormssona. Þetta leit ekki vel út. Umboðið vissi ekki einu sinni almennilega um hvað ég var að tala.

Þunglyndið leysti eftirvæntinguna eftir mega blasti from the past. Voða lítið hægt að gera annað en fara eftir helgi og kaupa nýjan plötuspilara og gera þar með þessa magnarafjárfestingu að FL-Group fíaskói á minn fjárhagslega mælikvarða. Eða Góði hirðirinn. Eða. Hringja í vondu fyrrverandi konuna sem hafði af mér magnarann. Mundi að hún hafði tjónkað við plötuspilarann þegar teygjan fór á flug í gamla daga. Þegar hún loksins sá sér fært að sinna þessu aðkallandi útkalli (fyrrverandi eiginmenn eru skiljanlega frekar aftarlega í forgangsröðum) tók hana uþb 15 sekúndur að fá gripinn til að virka og skyndilega ruddist Reflex með Djúraninu úr hátölurunum af 12” plötu með notalegu vínýlbraki.

Allt í einu var allt ofboðslegt, dúndur og æði, svo fríkað svo heví og speisað. Ég sé ekkert eftir gamla magnaranum mínum núna og þótt ég hafi verið ágætlega giftur þá er ég helvíti vel skilinn.

I HATE WHAM!

Nautakjöt, steikt medium-rare, er undirstaða alls árangurs, ef ekki bara alls lífs. Þetta vita þeir sem hafa þurft að berjast fyrir sínu í lífinu og lent í raunverulegum hremmingum. Hrafn vinur minn Jökulsson er mjög meðvitaður um þessa staðreynd enda feykivel að sér í sögu hernaðar og seinni heimsstyrjaldarinnar. Þegar ég brotlendi í lífinu, sem gerist með leiðinlega jöfnu millibili, fer Hrafn sjálfkrafa á sjálfsmorðsvaktina og hringir reglulega til þess að athuga hvort ég sé byrjaður að bisa við hengingarhnútinn. Og skipa mér að borða nautakjöt reglulega.

Herinn verður að fá prótín og nautakjöt ef sóknin á að heppnast.

Í leiðindum mínum í sumarfríinu hef ég verið að glápa á Boston Leagal fram eftir nóttu og varð hugsað til óðalsbóndans á Ströndum í nótt þegar Denny Crane fríkaði út yfir lögum sem einhver smábæjarstjóri setti í heimabyggð sinni og bannaði neyslu nautakjöts.

Denny veit auðvitað að svona firra er út úr öllu korti og ákvað að fá þessum lögum hnekkt fyrir rétti og ekki skorti hann rökin frekar en Krumma.

Denny Crane: You would agree, Mr Mayor that by an large, vegetarians are communists?

Mayor George Bostwick: I certainly would not.

Denny Crane: We’re at war, Mr Bostwick. Think we can win that war if we suddenly say to our soldiers no more meat? Think a nation of fish-eaters can protect the world you wimp?

Attorney Timothy Simms: Objection?

Denny Crane: Withdrawn. Nothing further.

Og ekki fékk læknirinn sem reyndi að nota Creutzfeldt-Jakob sem rök fyrir neyslubanni á nauti síðri útreið:

Denny Crane: To Dr Young. How old are you, sir?

Dr Raymond Young: 46.

Denny Crane: I’m 72. I can mop the floor with you. You know why? I eat meat. Makes me strong. Builds up my immune system, fights off a whole bunch of other diseases I might have had if I weren’t so strong. Red meat saves lives, maybe. Ever think about that?

Naut. Kjötið af því og leðrið eru alger grundvallaratriði. Þetta vefst til dæmis ekki fyrir þeim sem hafa vit á leðurjökkum en sá sem er í nautaleðri er sterkari en sá sem gengur í rolluleðri og ekki þarf að fjölyrða um muninn á þeim sem klæðist nauti og þeim sem halda að jakkaföt geri þá að einhverju.

Fór samt að pæla í því eftir ræður Denny Crane hvort hann hafi ekki fundið ástæðuna fyrir því að útrásarvíkingarnir eru búnir að drulla upp á bak og að allt sé að fara fjandans til á Íslandi. Var við einhverju öðru að búast af þjóð fiskétandi aumingja?

Væri ekki ráð fyrir þessa ríkisstjórn okkar að éta smá naut og moppa upp helvítis óþverrann sem er að ganga að okkur dauðum?

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega að leita að tilgangi lífsins enda staðið nokkuð fast á því að hann sé enginn. Þrátt fyrir að eiga þrjú yndisleg börn hef ég ekki getað fallist á það að tilgangurinn sé fólginn í því að viðhalda mannkyninu enda er það gráðugt og umhvefisfjandsamlegt og ekkert sérstaklega lífvænlegt sem heild.

Mér varð því nokkuð brugðið þegar ég fann tilgang lífsins í dag. Um leið varð mér ljóst að þetta er ekki jafn flókið og ég hélt og tilgangurinn getur örugglega verið breytilegur frá degi til dags eða manni til manns. Þokunni er í það minnsta að létta og sá andlegi leiðangur sem ég lagði í, að þrotum kominn, fyrir rúmlega 50 dögum skilaði mér því í dag að ég sá tilgang lífsins í brosi sonar míns í sundi.

Alveg hreint magnað. Ætli tilgangur lífsins sé líka fólginn í því að henda lærissneiðum á einnota grill úti á svölum?

Gamli Moggaritstjórinn Matthías Johannessen skammar Reyni Traustason, Jónas Kristjánsson og Svarthöfða á vef sínum fyrir að halda endalaust á lífi sögu um að ríkislögreglustjórinn hafi hótað kaypsýslumanni lífláti á Vínbarnum fyrir margt löngu.

Matthías ver son sinn eðlilega með kjafti og klóm og birtir bréf frá fólki sem mun hafa verið vitni að því þegar sullaðist úr glasi Haraldar yfir góðglaðan athafnamann. Lesturinn á færslu Matthíasar rifjaði upp skemmtilegar minningar þar sem við Hrafn Jökulsson skúbbuðum þessu á Pressunni á Strik.is árið 2001.

Ég fann þessa gömlu frétt í tölvunni minni og birti hana hér áhugasömum til fróðleiks. Við skrifuðum nú ekkert um líflátshótanir en nægum titringi olli fréttin nú samt. Okkur fannst nokkuð kómískt að Jón H. B. skyldi ræða málið við mig eins og sérstakur PR-maður ríkilögreglustjórans og áhugamaður um einkalíf yfirboðara síns.

Annað sem okkur þótti enn merkilegra var að enginn fjölmiðill tók málið upp. Þessi þögn varð til þess að Hrafn skirfaði bráðsnjallan pistil undir fyrirsögninni BRÉF TIL BOGA FRÆNDA og var beint til Boga Ágústssonar á fréttastofu Sjónvarps. Þennan pistil finn ég því miður ekki né heldur follow-up fréttina okkar.

Við tókum okkur góðan tíma, eina tvo daga minnir mig, í að vinna fréttina enda málið þess eðlis að galið hefði verið að lúðra því út nema að vandlega athuguðu máli. Allt var þetta bráðskemmtilegt í vinnslu og við Hrafn vorum klárir á að símar okkar væru hleraðir á meðan þetta gekk yfir og vönduðum okkur því mjög við að vera fyndnir og skemmtilegir í símtölum okkar á milli. Og báðum alltaf að heilsa Haraldi áður en við kvöddumst.

Það mætti skrifa langt mál um alla þá ólíklegustu og líklegu aðila sem reyndu með þrýstingi að drepa fréttina og fá hana tekna út. Við félagarnir ákváðum þó einhvern tíma fyrir löngu að halda þeim skrautlega nafnalista fyrir okkur en birta hann kannski í ævisögum vorum. Fari svo að þær verði einhvern tíma ritaðar. Besti brandarinn í þeim atgangi var að því var haldið fram við Hrafn að hann væri með þessu að hefna sín vegna þess að Haraldur, þá fangelsismálastjóri, hafði stefnt Hrafni fyrir að kalla sig í grein "glæpamannaframleiðanda ríkisins". Ekki var alveg ljóst á hvaða forsendum hefði átt að leggja upp í slíkan hefndarleiðangur þar sem Hrafn vann málið.

En svona hljóðaði semsagt þetta megaskúbb sem enginn annar miðill dirfðist að snerta á fyrr en löngu síðar. Lögregluskýrsluna á ég einhvers staðar í kössum svona ef embættið vill fá eintak í skjalasafn sitt.

Lögregla kölluð á Vínbarinn vegna hátternis ríkislögreglustjóra

Aðfararnótt 4. febrúar var lögreglan í Reykjavík kölluð að Vínbarnum, Kirkjustræti 4, eftir að Haraldur Johannessen ríkislögreglustjóri skvetti úr vínglasi framan í virtan athafnamann í Reykjavík. Haraldi var vísað af Vínbarnum í kjölfar atburðarins en tveir lögreglumenn mættu á staðinn og tóku skýrslu.

"Ég fékk þetta framan í mig en það skvettist líka á félaga mína. Þetta var algerlega tilefnislaust og mér brá mikið," sagði athafnamaðurinn, sem baðst undan því að nafn sitt yrði birt. "Ég fékk vín í augun og fór á snyrtinguna til að þurrka framan úr mér. Fyrst spurði ég manninn, sem ég vissi ekki hver var, hvað væri um að vera en fékk engin svör. Meðan ég var á snyrtingunni var hringt á lögregluna en þá var hann farinn."

Til orðahnippinga kom eftir að Haraldur hafði skvett úr glasinu og sagði einn heimildarmaður að ríkislögreglustjóri hefði spurt: "Veistu ekki hver ég er?"

Gunnar Páll Rúnarsson eigandi Vínbarsins staðfesti í samtali við Pressuna að lögreglan hefði komið á staðinn vegna þessa máls. "Ég sá skvettuna koma og að maðurinn fékk gusuna framan í sig. Dyravörðurinn kom fljótlega á vettvang og fylgdi Haraldi út."

Atburðurinn varð nokkru eftir miðnætti en samkvæmt traustum heimildum Pressunnar hafði dyravörður Vínbarsins nokkru áður skorist í leikinn þegar Haraldur áreitti einn af gestum staðarins.

Lögreglan í Reykjavík staðfesti við Pressuna á fimmtudag að lögreglan hefði verið kölluð að Vínbarnum en neitaði að gefa upp málsatvik. Böðvar Bragason lögreglustjóri sagði að skýrslur sem lögreglan tekur færu í málaskrá en það þýddi ekki sjálfkrafa að þau yrðu að kærumálum.

"Mönnum er oft heitt í hamsi um helgar og vilja kæra. Ef menn koma svo ekki fljótlega og fylgja málum eftir hringir lögreglan og spyr menn hvað þeir ætlist fyrir."

Böðvar sagðist hvorki geta játað né neitað því að lögregluskýrsla væri í málaskránni um hátterni ríkislögreglustjóra á Vínbarnum. "Mitt svar getur aldrei orðið annað en þetta: Ég má ekki svara hvort eitthvað tiltekið mál er í málaskrá okkar."

Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir hefur ekki náðst í Harald Johannessen vegna þessa máls. Blaðamaður Pressunnar hefur reynt að ná sambandi símleiðis og auk þess sent ríkislögreglustjóra tölvupóst vegna málsins. Ritari ríkislögreglustjóra vísaði á Jón H. Snorrason lögfræðing hjá embættinu sem sagði að engin ákæra lægi fyrir í málinu og að engin ástæða væri til að fjalla um það opinberlega.

Maðurinn sem ríkislögreglustjóri skvetti víninu framan í sagðist ekki hafa hugsað sér að leggja fram kæru. "Ýmsir hafa þó hvatt mig til þess, meðal annars á þeim forsendum að maður geri aðrar og meiri kröfur til hegðunar ríkislögreglustjóra en venjulegra borgara. Þetta var óþægileg uppákoma en það er svo sem enginn verulegur skaði skeður."

Hann staðfesti að Haraldur Johannessen hefði hringt daginn eftir atburðinn og beðist afsökunar. "Hann sagðist ekkert botna í þessu sjálfur og bauðst til að borga hreinsun á fötunum. Ég afþakkaði það."

Hremmingar Sirrýar, með eyrað í sundur, á spænskum einkaspítala minntu mig á sjúkrahúsbrölt mitt á Krít fyrir einhverjum 2-3 árum. Á meðan á því kvalræði stóð hélt ég að þetta yrði mitt síðasta en eftir á er þetta dýrmæt lífsreynsla sem mér þykir ósköp vænt um.

En semsagt eftir að hafa engst sundur og saman af dularfullum iðrakvölum í 2 daga á hótelherberginu, kastandi upp galli og viðbjóði af sársauka, fékk ég lækni á staðinn og sagði honum að ég væri með svakalegar meltingartruflanir.

Ekki félst hann á það og sprautaði mig með unaðslegu morfíni í rassinn og hringdi á sjúkrabíl. Sá svakalegi skrjóður hristist með mig á einkaspítala þar sem ég var skoðaður í rólegheitum og sagt að þeir yrðu að skera úr mér botnlangann alveg í einum grænum hvelli. Þetta þyldi enga bið. Læknirinn ætlaði að taka litlar 6000 evrur fyrir hnífsbragðið. Hann missti þó snarlega áhugan á mér og fokdýrum botlanganum þegar á daginn kom að ég væri ótryggður og rétt svo borgunarmaður fyrir skoðuninni og morfíninu í rassinn.

Þá var ekki um annað að ræða en skrölta langa leið á ríkisspítala á eyjunni. Þar var að vísu verkfall og því ekki endilega von á góðu. Langdregna bílferðina dundaði ég mér við að finna kvalirnar magnast á ný eftir því sem deyfingin gaf eftir og vonaði bara að botnlangakvikindið myndi ekki springa fyrr en ég kæmist undir hendur læknis í verkfalli.

Ringulreið lýsir best ástandinu á verkfallsspítalanum og þar var mér rúllað á rúmi inn í biðsal dauðans þar sem sárkvalið og hundveikt fók lá emjandi eins og hráviði í flugnageri og pöddufans. Í augnablik fannst mér kvalir mínar léttvægar en þá sóttu þær í sig veðrið og ég hélt áfram að vorkenna mér og þótti verst að hafa ekki dug og reipi til að hengja mig.

Og svo kom læknirinn loksins. Angandi af tóbaki og áfengi. Hann vildi endilega bíða aðeins með að skoða mig. Leyfa deyfingunni að fara alveg sjáðu til. Ég fæ betri greiningu með að skoða þig kvalinn. Svo leið og beið þangað til ég var loksins nógu þjáður fyrir skoðun. “Are you afraid?” spurði hann á bjagaðri ensku. “Nei, ekkert sérstaklega en ég er alveg að drepast.”

Fulli læknirinn keypti ekki sjúkdómsgreiningu þess allsgáða á einkaspítalanum og veðjaði á nýrnasteina. Hann lét svo sprauta mig með meira morfíni og trilla mér inn á stofu þar sem ég fékk að sofa í ókeypis lyfjamóki í á annan sólarhring. Eina skilyrðið var að ég myndi sækja einhverja pappíra hjá Tryggingastofnun heima og faxa á spítalann um leið og ég kæmi heim.

Ég hef alveg verið á móti einkavæðingu í heilbrigðiskerfinu eftir Krítarferðina enda er ég enn með botnlangann minn í fínu lagi og þarf ekki að borga 6000 evrur með afborgunum og vöxtum fyrir óþarfa aðgerð.

Heldur fór nú Geir Haarde klaufalega í að róa þjóð sína og stappa í hana stálinu í sjónvarpsávarpi sínu í dag. Hann minnti helst á helsjúkan alkóhólista í pontu á döprum AA fundi.

Ég held ég hafi aldrei heyrt orðið „æðruleysi“ koma jafn oft fyrir í máli stjórnmálamanna og í dag og slíkt veit varla á gott? Nú er æðruleysi, eins og ég hef sjálfur komist að raun um, alveg hreint stórkostlegt og til þess fallið að koma fólki í það minnsta andlega heilu í gegnum þann viðbjóð sem bíður okkar.

Í ljósi þess var boðskapur Geirs svo sem ágætur en þetta var bara ekki það sem við þurftum að heyra frá honum. Við vorum litlu nær um hvað Geir og co ætlar sér að gera til þess að skera okkur úr snöru krónunnar og hvort þeirra sem eru að sligast undan myntkörfulánum bíði virkilega ekkert annað en áfallahjálp. Á stundum sem þessum þurfum við á alvöru leiðtogum að halda. Leiðtogum sem bjóða blóð, svita og tár og fullvissa okkur um að þrátt fyrir yfirvofandi dauða muni fólk horfa til baka, jafnvel efti r þúsund ár og segja að í þessum hremmingum hefðum við átt okkar „finest hour“.

Það var illu heilli ekkert göfugt við daginn í dag þegar okkur var sagt að ástandið værri verra en við höfðum áður haldið (seint í gærkvöld) og nú yrðum við bara að skella okkur á hnén og biðja Guð að varðveita Ísland. Semsagt eins og Roosevelt hefði orðað það: „October 6 a date wich will live in infamy.“

Væri ég ekki svona æðrulaus hefði ég sjálfsagt kastað mér í gólfið og byrjað að naga gólfteppið undir orðum forsætisráðherrans og í sekúnubrot leið mér eins og ég væri staddur í Pretador og Haarde væri indíánin sem óttaðist ekki nokkurn mann: „There is something out there waiting for us. And it ain´t no men.“ No kiddin?

Þessa 20 mínútna ræðu Geirs um nánast ekki neitt hefði mátt súmmera upp í þessari einföldu og góðu bæn:

Guð gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það
sem ég fæ ekki breytt.
Kjark til að breyta því
sem ég get breytt
og vit til að greina þar á milli.

Í þessu sambandi er þó vert að hafa í huga að það er auðveldara að fara með þessa bæn en tileinka sér hana. Og eitthvað finnst manni líka vanta upp á kjarkinn og vitið hjá landsstjórninni. Auðvitað er fallegt og göfugt af Geir að biðja okkur um að snúa bökum saman og vera góð hvort við annað á ögurstundu og sýna æðruleysi í stað þess að fríka út.

Þetta er bara ekkert voðalega sannfærandi hjá honum. Kannski vegna þess að hann er ekki kominn ýkja langt í sporunum. Hann er fyrst núna að viðurkenna vanmátt sinn en er víðsfjarri því að geta sleppt takinu af gömlum kreddum og þráhyggjum og enn lengra frá því að gangast við misgjörðum sínum og gera óttalaus siðferðisleg reiknisskil.