Þetta rifjaðist upp fyrir mér á föstudaginn þegar ég kom við á vinnustað þar sem ungar konur sinntu störfum sínum vel hífaðar upp úr klukkan 16. Ekkert við það að athuga svosem. Verslunarmannahelgin að byrja og svona, anything goes.

Spólum svona uþb 15 ár aftur í tímann. Föstudagur og laugardagur fram yfir klukkan 17 eru sturluðustu dagar ársins á bensínstövum. Allir að fara eitthvað. Lítrarnir frussast í milljónatali úr dælunum, heilu brettin af gaskútum renna út, smokkar seljast upp, tjaldhælar og felgulyklar skipta um eigendur, gos og nammi fyllir farangursgeymslurnar. Þetta tekur vitaskuld á taugar allra á vaktinni en góðu heilli er gröm og frek kúnnahersingin óvenju létt í lundu þrátt fyrir allt. Sumir auðvitað byrjaðir að staupa sig og til í að slá á létta stengi. Starfsmaður á plani nýtti sér þetta út í ystu æsar og þáði sopa af hressu fólki allan daginn í gegnum opna bílglugga.

Sjússafylliríið hafði þau áhrif að um klukkan 19 þegar klukkustund var eftir af vaktinni var starfsmaður á plani orðinn vel þéttur og svo afslappaður að þegar fjörgamall viðskiptavinur vildi forvitnast um muninn á 95 og 98 oktana bensíni var hann snarlega beðinn að halda kjafti, einmitt með þeim orðum.

Smurstöðin lokaði klukkan 18 og þá mætti smurapinn yfir með helling af bjór og vodka, settist að í kaffistofunni og hóf maraþondrykkju ásamt alkóhólíseruðu dömunni sem var mér til halds og trausts í afgreiðslunni í versluninni. Þá fór yngri starfsmaður á plani, sumarafleysingagrey, að fikta í ölinu með fullorðna fólkinu.

Þar sem allir voru byrjaðir að djúsa og traffíkin að detta niður sá vaktstjórinn ekki ástæðu til annars en drekka hinum til samlætis. Enda var þetta mörgum árum áður en það svo mikið sem hvarflaði að vaktstjóra þessum að hann ætti við alvarlegt áfengisvandamál að stríða.

Hvað gerðist eftir að bensínstöðinni var lokað og sjálfsalinn settur á man ég ekki gjörla. Rámar þó í að hafa gengið frá uppgjöri á meðan sjússafyllti starfsmaðurinn á plani “skúraði” stöðina með því að draga skítuga moppu eftir gólfinu. Á meðan magnaðist stuðið hjá þremenningunum á kaffistofunni þannig að þessi litla skonsa varð eins og smækkuð útgáfa af Hafnarkránni.

Aðkoman morguninn eftir var ekki geðselg og gaf mér einhverjar vísbendingar um hvað hafði gengið á kvöldið áður. Stöðin átti að opna klukkan 09.00 en ég kom fyrstur á staðinn klukkan 11. Sígarettustubbar voru út um öll gólf og einhverra hluta vegna voru smokkar á öllum hurðarhúnum. Veit ekki afhverju.

Ég fjarlægði verjurnar, sópaði upp stubbunum og ræsti út minn trausta starfsmann á plani. Reykti svo sígarettur ofan í þynnkuna á meðan ég beið eftir honum og allan þann tíma sem það tók hann að skila sér lét ekki eitt einasta kúnnakvikindi á sér kræla. Semsagt enginn skaði skeður þótt maður hafi aðeins sofið yfir sig.

Traffíkin jókst þó illu heilli aðeins eftir því sem leið á daginn og það reyndi nokkuð á okkur félagana þar sem hinn starfsmaðurinn á plani mætti aldrei. Og þá meina ég aldrei. Þessi ungi piltur sem fylgdi þeim eldri í spillinguna á bensínstöðinni mætti aldrei aftur í vinnuna. Nokkur leit var að sjálfsögðu gerð að honum þar sem það munar um minna en einn bensíntitt á vakt. Síðast spurðist til hans á Akranesi en síðan ekki söguna meir.