Ekki þótti mér þetta neitt sérstaklega súrt enda Reykjavík einstaklega notaleg rétt á meðan skríllinn bregður sér frá og lætur berja sig og nauðga úti í guðsgrænni náttúrunni frekar en Bankastrætinu og skúmaskotum við Laugaveginn.

Ég hef hingað til notað þessa helgi til þess að teygja úr mér í friði í heita pottinum í sundi, drekka með úrvals utangarðsfólki á fámennum börum og keyra hratt um auðar og löggulausar götur borgarinnar. Í ár gerði ég gott betur en þetta og fór á helstu viðkomustaði íslenskra plebba. Þetta eru staðir sem enginn töffari með snefil af sjálfsvirðingu getur verið þekktur fyrir að stunda, IKEA, Rúmfatalagerinn, Outlet, SORPA og svo framvegis.

Vongóður um að geta sótt nauðsynjar sem mig hefur skort í ár í IKEA og Rúmfatalagernum, einn með sjálfum mér, fór í í þessa tvo hringi vítis en varð fyrir umtalsverðum vonbrigðum. Þrátt fyrir að meirihluti íslenskra plebba væri í sínu skilyrta utanbæjarbrölti var óhóflegur reytingur af fólki á báðum stöðum. Þetta rennir enn einni stoðinni undir kenningu, sem ég held að sé eignuð Gunnari Smára Egilssyni, um að Íslendingar séu ekki 300 þúsund heldur milljón. Það er nefnilega alltaf ótrúlegur fjöldi á ferð í Kringlunni, Smáralind, IKEA og Rúmfatalagernum. Ég þurfti meira að segja að standa í biðröð í Laugarásvideó – í fyrsta skipti.

Blessunarlega voru nú flestir í IKEA og Rúmfatalagernum útlendingar og ég þekkti engan og enginn þekkti mig. Annars eru ekki hundrað í hættunni þótt maður rekist á einhvern kunnuglegan á þessum stöðum. Þarna gilda nefnilega sömu lögmál og um mannafundi á súlustöðum og hóruhúsum. Ókey. Þú sást mig og ég sá þig og við vorum ekki hér.

Ég komst því með óskaddaða sjálfsvirðingu heim með nýja, ljóta, strigaskó, gegnsæ gluggatjöld og forláta pappakassa undir bækur sem rúmast ekki lengur í hillunum. Helvíti góð helgi bara og nú fer ég ekki aftur í IKEA og Rúmfatalagerinn í ár, er ekki þunnur, óbarinn og hef ekki verið misnotaður kynferðislega á nokkurn hátt. Kannski er það eini mínusinn við þetta allt saman.