Maður vissi svo sem áður en maður fór að sofa í nótt að fréttadagurinn í dag yrði dramó. En kannski ekki að svo harkalega myndi hrikta í stoðum. Varð hugsað til sígilds atriðis úr Lethal Weapon II sem fangar stemninguna ágætlega.

Murtaugh situr í rólegheitum á klósettinu þegar hann tekur eftir því að sprengja er tengd við dolluna. Riggs mætir auðvitað á staðinn, beygir sig niður og kannar stöðuna á klóinu.

Murtaugh er frekar órólegur og segir brostinni röddu við félaga sinn: "Don´t tell me I´m fucked." Lífsleiði raunsæismaðurinn Riggs, sem hefur aldrei komið nálægt íslenskri efnahagsstjórn, reynir ekki að fegra stöðuna og svarar út í loftið: "He´s fucked."

Sem blaðamaður átta ég mig bara ekki alveg hvort ég sé í sporum Riggs eða Murtaugh en það blasir þó klárlega við að sá sem situr á dollunni hefur verið með sprengju undir rassgatinu helvíti lengi.

KABÚMM!

Ég vann um langt árabil á bensínstöð eins og frægt er orðið. Kúnnarnir voru flestir kórónaðir fábjánar og upp til hópa leiðinda pakk. Þeir tveir eftirminnilegustu voru súrrandi geðveikir. Annar varð síðar frægur sem Trönuhjallarúnkarinn og var bara til óþæginda. Hinn þótti mér vænt um, ekki síst eftir að hann fékk Rambó á heilan og gerði sig líklegan til að grípa til róttækra aðgerða.

Trönuhjallarúnkarinn bruddi Fánavindla í gríð og erg og át flatkökur og lifrarpylsu með. Þessu skolaði hann niður með seigum Kópavogslanda og gerði óheiðarlegar tilraunir til þess að drepa okkur Óla úr leiðindum með þjóðarsálardrykkjurausi sínu. Ég hef ekki haft neinar spurnir af þessu skoffíni síðan Símon Birgisson, nú listaspíra, fékk hann til að fækka fötum í gamla DV eftir að hann var orðinn alræmdur í gettóinu fyrir að standa úti í stofuglugga og fitla við sig.

Gunni Rambó var af allt öðru kalíberi. Ég var mörg ár að fatta að hann væri kolcrazy enda kom hann iðulega vel fyrir. Spilaði óperur í botni í Lödu Samörunni sinni og virkaði eins og geðstirður jarðfræðikennari í menntaskóla. Þegar geðheilsunni fór að hraka fyrir alvöru kom síðan í ljós að í Gunna bærðist meinlaust fól.

Einhvern tíman var starfsmaður á plani afleysingarmaður sem hafði ekki vit á því að sýna þessum kúnstuga fastakúnna tilhlýðilega virðingu. Gunni brást vitanlega hinn versti við, hallaði sér brúnaþungur og grafalvarlegur að bíldælingnum og spurði: „Þekkirðu hann Rambó? Veistu hvað hann gerði? Hann sprengdi bensínstöð í loft upp.“

Starfsmanni á plani þótti þetta ægilega fyndið og gerði lítið úr okkar manni sem hvarf á braut hinn illasti. Dælutittnum leist hins vegar ekkert á blikuna þegar Gunni kom daginn eftir að kaupa sér filterslausan Camel með rautt bandana bundið um ennið. Alveg eins og Rambó. Síðan kveikti hann sér í sígó við eina bensíndæluna og horfði ógnandi á bensínkallinn. Sá var þó ekki dauður úr öllum æðum og benti Rambó á að ekki mætti reykja á planinu. Gunni horfði þá djúpt í augun á gaurnum í drykklanga stund áður en hann rak út úr sér tunguna og drap í sígarettunni á tungubroddinum.

Dæludrengurinn óttaðist um líf sitt og limi hverja klukkustund eftir það þessa viku sem hann var í afleysingum hjá okkur. Ég beið hins vegar spentnur eftir því að Gunni myndi láta verða af hótunum sínum og sprengja helvítis kumbaldann upp svo maður fengi frí í nokkra daga.

Blogg er kjánaleg iðja og sjálfhverfurúnk alveg óháð því hvort fólk bloggar um fréttir á mbl.is, leiðinlega barnsfeður, fjárhagsvandræði sín eða hversu æðislegt allt sé i kringum það. Eftir að hafa bloggað í áraraðir fattaði ég þetta fyrst almennilega eftir að ég ákvað að hætta að vorkenna sjálfum mér og snúa baki við Bakkusi og aumingjaskapnum.

Síðan þá hef ég ekki haft neitt að blogga um annað en Rambó af öllum mönnum. Það er af sem áður var þegar maður fyllti hálft internetið af bullinu sem vall upp úr hausnum á manni. Svo sem engin ástæða til að gera lítið úr því enda frábærlega stílaður texti og fyrirtaks heimild um hversu spennandi tilveran getur verið þegar maður segir sig úr lögum við smáborgarana sem kremja lífð eins eins að það leggur sig undir oki siðmenningar. Maður er hreinlega þakkláttur fyrir að hafa verið fyllibytta. Það tekur vissulega á og afleiðingarnar eru ekkert sérstaklega eftirsóknarverðar en í staðinn fær maður að upplifa svo margt sem plebbarnir halda að sé í versta falli bara til í skáldsögum og bíómyndum.

Hvað um það. Nú er maður hættur að vera aumingi og þá hefur maður ekkert til að blogga um þar sem allt blogg sprettur upp úr sjálfsvorkun eða þeim stórkostlega misskilningi að einhver hafi virkilega áhuga á því sem maður er að hugsa. Og þó?

Alveg er ég viss um að fjöldi fólks vill vita hvenrig mér gengur að þyngja mig. Ég hef alltaf verið undir kjörþyngd og þegar ég var rúmlega tvítugur var ég kallaður 55 kílóin á bensínstöðinni sem ég vann á. Ekki gaman að því. Einu sinni vann ég með manni sem var þyngri en fjölskydan mín til samans. Við vorum þá þrjú; maður, kona, barn.

Eftir að ég fór að stunda EIR-formið af krafti aftur hlaðast kílóin utan á mig, ekki í formi speks heldur vöðvamassa. Þyngdarmetið mitt er 67 kíló en ég var í þeirri þyngd fyrir 5 árum þegar ég hætti að drekka bjór (vegna þess að hann er viðbjóður, ekki vegna þess að ég réð ekki við hann) og missti umsvifalaust 7 kíló og hef verið fastur í 60 síðan. Nú heldur Ágúst Borgþór að ég sé að launmonta mig en það er af og frá. Því getur líka fylgt angist að vera of léttur og horrenglum líður oft álíka illa og fitubollunum.

En nú er semsagt allt að gerast. Þökk sé EIR-forminu, skyr.is, hollensku nautakjöti úr Bónus, bernaisesósu, Prins Póló, Sóma, Kóka Kóla og B-vítamínbættum Kristal. Takmarkið er 75 kíló og miðað við árangurinn nú ætti það að nást á mettíma en skjóðan hefur verið að þyngjast um ca kíló á viku undanfarið.

Þann 10. ágúst voru kílóin 64.10. Níu dögum síðar, eða þann nítjánda, voru þau orðin 65.35. Þann 25. ágúst var ég orðinn 66.15 kíló og í lok síðustu viku heil 67.55 kíló og hef þar með slegið persónulegt þyngdarmet.

Gleðin er slík að ég hef öðlast bloggtilgang á ný. Fylgist spennt með því hérna á blogginu hvernig mér gengur að bæta á mig kílóum. Mánudagar eru viktunardagar og nýjar tölur ættu að skila sér nokkuð reglulega.

Eftirá að hyggja eða péess:

Nýjustu tölur úr Vesturbæjarlaug: 68.40. Frábær árangur. 0.85 kg á viku.

Þá áttaði ég mig líka á því í heita pottinum áðan að færsluna hér fyrir ofan mætti skilja sem diss á smaborgarana. Ekki var nú ætlun mín að gera lítið úr þeim stóra hópi sem ég tilheyri nú glaður. Tók mig tíma að fatta að þessi lífstíll er málið og að mér hefur aldrei liðið betur. Smáborgarinn lengi lifi!

Ég horfi ósjálfrátt, að því er virðist, á First Blood á fjögurra ára fresti nánast upp á dag. Í gær og þar áður 24. september 2004. Þessi fyrsta Rambo mynd er nottla tímalaus klasssík en næstu tvær myndir komu óorði (fínerís stöff samt) bæði á persónu Rambo og First Blood.

Fjórða myndin, sem er í raun meistaraverk, fer svo með Rambo út í áður óþekktar öfgar sem í ljósi sögunnar meika fullkomið sens þannig að Stallone má eiga það að hann lokaði hringnum með stæl. Ógleymanlegt þegar Rambó kemst í stóru byssuna og drepur bókastaflega alla. Drepur er eiginlega understatement slíkur er djöfulgangurinn.

Hvað um það. Stallone á samt Rambo síður en svo með húð og hári þótt hann hafi óumdeilanlega gert Rambo að því sem hann er. Stallone og félagar kokkuðu upp þrumuhandrit úr ágætri bók Davids Morrell en Stallone tókst síðan með framhaldsmyndunum að gera Rambo að mögnuðu menningarfyrirbæri og auðvitað ofurmenni. Morrell sá nú ekki alveg fyrir sér hvað hann var með í höndunum þegar hann skrifaði First Blood.

Rambo var ekkert ubermensch í upphafi og dó meira að segja í bókarlok. Mitt eintak kom út eftir að Rambo fór aftur til Víetnam og kláraði stríðið einn síns liðs í First Blood II og þar útskýrir Morrell í formála að þótt Trautman hafi drepið Rambo í bókarlok sé lítið við því að gera þar sem hann lifi áfram í bíómyndunum.

Hvað um það. Ekki ætlaði ég að fara að greina Rambo í ræmur hér, heldur bara dást að samtölunum í First Blood sem er sneisafull af geggjuðum línum sem Stallone hristi fram úr erminni eins og Shakespeare á kókaíni. En þar sem leikararnir (takið sérstaklega eftir David Caruso, rauðhærða lúðanum úr CSI:Miami. Alltaf jafn gaman að sjá Rambo stinga hann í rassinn úti í skógi) eru allir vonlausir fyrir utan Brian Dennehy kemur þetta allt frekar hallærislega út. Og þó, leikararnir breyta engu þetta er bara cheesy og lummó en ógeðslega kúl.

They drew first blood, not me - Rambó afsakar ofbeldisæðið sem rann á hann.

God didn't make Rambo, I made him! Trautman skýrir genesis Rambós fyrir Teasle.

Teasle á svo djúpvitrustu línuna þegar Trautman segir honum að hann muni deyja ef hann láti ekki Rambó í friði. Everybody dies svarar skerfarinn að bragði... og endar milli heims og helju í sjúkrabíl.

Annars er sú staðreynd mögnuð í ljósi þess sem á eftir kom að Rambo drepur bara einn mann í myndinni og það í alveg pjúra sjálfsvörn. Hann fer vissulega illa með miklu fleiri en það er aðeins eitt confirmed kill í First Blood.

Þetta er líka klassík. Trautman fræðir okkur um hvað strákurinn hans er í raun og veru:

You don't seem to want to accept the fact that you're dealing with an expert in guerilla warfare. With a man who's the best, with guns, with knives, with his bare hands. A man who's been trained to ignore pain, to ignore weather, to live off the land. To eat things that would make a billy goat puke. In Vietnam his job was to dispose of enemy personnel. To kill, period! Win by attrition. Well, Rambo was the best!

Gefum Rambó sjálfum orðið:

I could have killed 'em all, I could kill you. In town you're the law, out here it's me. Don't push it. Don't push it or I'll give you a war you won't believe. Let it go. Let it go. Kúl. Teasle gat sem betur fer ekki látið þetta eiga sig þar sem Rambo var orðinn hans Moby Dick. Annars hefði myndin endað snubbótt úti skógi.

Helvítis hipparnir og Saving Iceland liðið fá líka á baukinn frá okkar manni í eftirminnilegu samtali við Trautman:

Rambo: Nothing is over! Nothing! You just don't turn it off! It wasn't my war! You asked me, I didn't ask you! And I did what I had to do to win! But somebody wouldn't let us win! And I come back to the world and I see all those maggots at the airport, protesting me, spitting. Calling me baby killer and all kinds of vile crap! Who are they to protest me? Who are they? Unless they've been me and been there and know what the hell they're yelling about!

Trautman: It was a bad time for everyone, Rambo. It's all in the past now.

Rambo: FOR YOU! For me civilian life is nothing! In the field we had a code of honor, you watch my back, I watch yours. Back here there's nothing!

Þessi dásamlegi mónólógur er hápunktur myndarinnar. Verst að Stallone er svo lélegur í framsögu að maður skilur ekki aukatekið orð:

Rambo: We were in this bar in Saigon and this kid comes up, this kid carrying a shoe-shine box. And he says "Shine, please, shine!" I said no. He kept askin', yeah, and Joey said "Yeah." And I went to get a couple of beers, and the box was wired, and he opened up the box, fucking blew his body all over the place. And he's laying there, he's fucking screaming. There's pieces of him all over me, just... (Takes off his bandolier) like this, and I'm tryin' to pull him off, you know, my friend that's all over me! I've got blood and everything and I'm tryin' to hold him together! I'm puttin'... the guy's fuckin' insides keep coming out! And nobody would help! Nobody would help! He's saying, sayin' "I wanna go home! I wanna go home!" He keeps calling my name! "I wanna go home, Johnny! I wanna drive my Chevy!" I said "Why? I can't find your fuckin' legs! I can't find your legs!"

Þetta er bara best of úr First Blood en þessi færsla gæti orðið mörgum kílómetrum lengri ef ég færi út í First Blood: Part II , Rambo III og Rambo IV.

Mikið gladdi það mitt litla hjarta að bíómyndin The Wrestler skyldi hljóta Gullljónið á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum með tilheyrandi lofræðum um frábæra frammistöðu míns kæra Mickey Rourke. Þessi uppáhaldsleikari minn er sannkallað óskabarn ógæfunnar og hefur með meðfæddum uppreisnarhug, drykkju, dópi, geðveiki og stælum ítrekað gert lítið úr stórkostlegum hæfileikum sínum og margrústað ferli sínum áður en hann náði raunverulegu flugi.

Ég verð hreinlega að viðurkenna að ég var búinn að gefa upp alla von um að Rourke ætti sér viðreisnar von þegar hann glansaði í gegnum Sin City sem tuddinn Marv. Það segir hins vegar sitt að Marv er stórlega útlitsgallaður utangarðsmaður og á því ýmislegt sameiginlegt með Rourke sem hefur eyðilagt goðumlíka ásjónu sína með ótal lýtaaðgerðum og vasklegri framgöngu í hnefaleikahringnum en eftir að við félagarnir gáfumst upp á leikferli hans sneri hann sér að boxi með ágætis árangri.

Þessi glæsilegi holdgervingu karlmennskunnar á níunda áratugnum sem löðraði í kynþokka í Níu og hálfri viku og fleiri myndum er orðinn einn ljótasti maður kvikmyndasögunnar. Sorglegt en hefur þó sem betur fer opnað honum aftur leið í bransann í hlutverkum ófríðara manna. Hann er aftur farinn að sýna hversu urrandi talent hann er og ekki spillir fyrir að hann er beinlínis að leika sjálfan sig.

Höfundur Sin City, Frank Miller, átti einn fund með Rourke áður en hann var ráðinn í hlutverk Marvs og sagði hreint út að Rourke væri Marv. Og hvað Glímumanninn varðar þá á Rourke margt sameiginlegt með persónunni. Þar leikur hann uppgjafa glímumann sem má muna fífil sinn fegurri en stígur aftur í hringinn í bardaga sem gæti kostað hann lífið. Ekki ósvipað leikaranum sjálfum sem brilleraði í Angel Heart, Year of the Dragon, Barfly og Rumble Fish en endaði í fullkomlega ömurlegum myndum þar sem hann reyndi ekki einu sinni að leika af viti. Svo er Mikki auðvitað helmassaður eftir hnefaleikana og þarf því ekki að hafa mikið fyrir því að stíga í líkama uppgjafa glímumanns.

Niðurlægingarskeið Rourke hófst með hinni skelfilegu Harley Davidson and the Marlboro Man (ég held ég hafi ekki grátið í bíó síðan ég sá þá mynd) og síðan versnaði þetta bara með myndum sem ekki tekur að nefna og týndust á myndbandaleigum án þess að eiga nokkurn sjéns á sýningum í kvikmyndahúsum.

Ekki var nóg með að Rourke drakk og dópaði frá sér allt vit heldur þurfti hann alltaf að vera upp á kant í Hollywood þar sem hann reif stöðugan kjaft og brenndi allar brýr. Það var bara fyrir náð og miskunn góðra manna eins og Tony Scott og Robert Rodriguez, sem aldrei gáfust upp á honum, sem hann fékk eitthvað að gera. Rodriguez kastaði svo til hans líflínu þegar hann bauð honum hlutverk Marvs og allt virtist liggja upp á við. Rourke fór að tala eins og AA maður í bata og ætlaði að fara að hegða sér eins og maður. Það entist í nokkra mánuði og þá fóru skandalafréttirnar aftur að berast.

En viti menn. Þessi veðraða kempa neitar að drepast og sýnir hvað í býr enn í honum í The Wrestler og svo er vonandi Sin City 2 handan við hornið. Aðalmálið er auðvitað að elsku drengurinn fái vinnu svo hann eigi í sig og á og geti reglulega keypt sér ný mótorhjól.

Það fer samt stundum ennþá í taugarnar á mér að Mickey skuli ekki vera stórstjarna og hafi fengið lítið sem ekkert að gera á meðan vindlar eins og Tom Cruise og Brad Pitt fá að vaða uppi og raka saman milljónum dollara fyrir að vera ljótir, leiðinlegir og lélegir leikarar. En þetta er fyrst og fremst Mikka sjálfum að kenna þar sem kjaftforir og alkóhólíseraðir geðsjúklingar eru oftast snúnir niður af gyðingapakkinu í Hollý.

Þegar ég helli mér í sjálfsvorkun og þarf að kenna einhverjum öðrum en sjálfum mér um andfélaglslega hegðun mín í gegun árin, taumlausa drykkju og skítlegt eðli í garð náungans skrifa ég allt á andlega leiðtoga mína sem eru fyrir utan Láka jarðálf, Fúsa froskagleypi og Trölla sem stal jólunum þeir Bogart, Morrison og Mikki. Bogart var fullur alla daga en sjaldan til vandræða, Jim Morrison var fullur, dópaður, þunglyndur og geðveikur alla daga og oftast til vandræða og sama má segja um Mikka sem er alvöru töffari með sömu persónuleikabresti og Morrison og alltaf til vandræða.

Bogart og Morrison er löngu dauðir en fyrir nokkrum árum átti ég kost á því að hitta Mikka augliti til auglitis. Ég var bókaður í einkaviðtal við goðið í Cannes í kringum frumsýningu Sin City. Sá hasar byrjaði ekki fyrr en á miðvikudeginum sem ég þurfti að yfirgefa svæðið þar sem ég ákvað að taka stefnumót við stúlku í Noregi fram yfir viðtalið við hetjuna mína. Sé samt ekki eftir því þar sem ég er enn fullviss um að mér hefði ekki verið hollt að horfast í augu við goðið. Tilsvör hans í viðtölum, t.d, við Verdens Gang sem hljóp í skarðið fyrir mig, bentu þó til þess að hann væri á beinu brautinni en ég þekki minn mann og hef heyrt þetta áður.

Hann kom einlægur fram og talaði af reynslu fíkilsins sem hefur reynt allt sem ekki má og hefur fengið nóg. Hann var þakklátur fyrir að fá að komast aftur inn í leikinn og að mega vera í Cannes. Auðmýktin var umtalsverð en það glitti samt enn í gamla hrokatöffarann sem ég féll fyrir í upphafi og það sem verra var að þar sem ég hef stúderað manninn í tvo áratugi og lesið ótal viðtöl við hann las ég milli línanna að það væri stutt í fallið.

Ég var því innst inni feginn að hafa ekki náð fundum hans þarna og gerði mér grein fyrir að þótt ég hefði þráð það í áratugi að hitta manninn þá væri það varla þess virði. Eina sem böggar mig að helvítið hann Skarpi sem þá var á Mogganum tók við hann viðtal og nuddaði mér upp úr því að hann hefði verið frábær í viðkynningu. En hvað um það. Maður hefur í það minnsta lært það í gegnum þessi ár með Mikka að betra er að gleðjast yfir hinum fáu sigrum en gráta alla ósigrana þar sem hann kemur alltaf aftur og bætir fyrir bullið með stórleik.

Umdeildar og bráðskemmtilegar dagbækur Matthíasar Johannessen, fyrrverandi Moggaritstjóra og félaga númer 5 í Blaðamannafélaginu, virðast að mörgu leyti vera skáldskapur á heimsmælikvarða. Gott ef Matthías er ekki bara betra skáld í dagbókum sínum en ljóðum þótt enginn verðlaun hafi hann enn fengið fyrir þetta tilskrifelsi.

Vitaskuld hafa þeir helst fagnað birtingu bókanna sem hafa áratugum saman talið sig vita fyrir víst að mysan í Mogganum hafi verið í meira lagi möðkuð og að blaðið væri jafnvel ekki fjölmiðill heldur eitthvað allt annað og kannski meira.

Dagbækurnar hafa einna helst valdið þeim hugarangri sem koma þar við sögu sem persónur er hafa átt orðastað við ritstjórann í gegnum tíðina og svo auðvitað Mogganum sjálfum. Eiginlega er birting dagbókana vandræðalegust fyrir Morgunblaðið sem nú berst í bökkum og þarf nauðsynlega að hrista af sér slyðruorð 20. aldarinnar og hasla sér völl sem marktækur fjölmiðill.

Aumingja formaður Blaðamannafélagsins hefur verið spurður út í birtinguna með tilliti til trúnaðar blaðamanns við heimildarmenn og svarið litast af áralangri dvöl hennar á ritstjórn Moggans. Formaðurinn telur nefnilega að fólkið sem gerði þau fatal mistök að tala við Matthías hafi ekki verið að ræða við hann sem ritstjóra heldur valdsmann. Þannig er nú það. Moggafólk virðist þá alla tíð hafa verið meðvitað um að það vann ekki undir stjórn ritstjóra heldur valdsmanns. Kannski meints valdsmanns þar sem sá grunur læðist að manni að allt þetta vald Moggans hafi frekar verið hugarástand í firrtum og litlum heimi frekar en eitthvað áþreifanlegt. En þetta liggur þá fyrir núna. Mogginn var ekki fjölmiðill og þeir sem þar störfuðu vissu það. Eftir stendur þá spurningin um á hvaða forsendum þetta blessaða fólk allt var að vinna.

Skömm Moggans á dagbókunum kristallaðist dásamlega i ítarlegri fréttaskýringu í mánudagsblaðinu um sögulegar sættir Matthíasar og sagnfræðingsins Guðjóns Friðrikssonar sem lenti í þeirri óheppilegu aðstöðu að verða skáldsagnapersóna, sem aldrei var til, í þessu höfuðverki ritstjórans. Annar sagnfræðingur, Guðmundur Magnússon, hefur á einfaldan og skemmtilegan hátt súmmerað upp þennan vandræðagang Moggans hér. Við þetta er engu að bæta.

Ég staldra hins vegar einnig við fimmdálka stríðsfyrirsögn Moggans á síðu 6 um að sættir hafi náðst í þessari léttvægu deilu sem spratt upp þegar skáldskap og raunveruleika lenti svona harkalega saman. Í raun var það fín frétt að Guðjón teldi Matta fara með róg í skrifum sínum þar sem hann hefði aldrei farið yfir einhverja ritgerð stúlku sem nú er flugfreyja. En jafnvel í gúrkutíð er þetta stormur í vatnsglasi en veldur þó svo miklum titringi á Mogganum að niðurstaða rannsóknar blaðsins á málinu verðskuldar fyrirsögn í fimmdálk þvert yfir heila blaðsíðu.

Tilstandið er svo mikið að helst hefði mátt ætla að Matthías og Guðjón væru stórveldi sem stóðu í kjarnorkustríði en nú væri framtíð lífs á jörðinni borgið þar sem þeir hefðu náð sáttum. Frétt af lausn deilunnar í Georgíu væri smámunir saman borið við þessi tíðindi. Í það minnsta í Mogganum.

Þessi sáttafrétt er samt merkileg fyrir þær sakir að á milli línanna má lesa að Mogginn og Matthías gangast með semingi við því að dagbókarskrif meints ritstjóra og valdsmanns séu að einhverju leyti skáldskapur. Og þá er nú komið miklu áhugaverðara rannsóknarefni fyrir Guðjón, Guðmund og aðra sagnfræðinga. Þeir verða nefnilega að gjöra svo vel að skrifa Íslandssöguna á 20. öld upp á nýtt frá grunni. Saga okkar þá öldina var nefnilega að miklu leyti skrifuð í Moggann og er því líklega meira og minna skáldskapur byggður á órum.

Sem þurrkaðri fyllibyttu þótti mér ósköp vænt um að að heyra fréttina af því að ÁTVR sæi ekki ástæðu til þess að aðhafast sérstaklega í máli verslunarstjóra vínbúðar á Akureyri sem varð fyrir því óláni að varan sem hann og brennivínsverslun ríkisins höndla með breytti honum í svín.

Fyrir það fyrsta væri auðvitað galið að ÁTVR færi að refsa manninum fyrir að verða fyrir þeim áhrifum sem ætlast er til að söluvaran hafi á neytendur en fyrst og fremst gladdi mig að sjá að vínsalan sýndi vandamáli mannsins ákveðin skilning. Við alkarnir eigum okkur nefnilega ekki viðreisnar von nema okkur sé sýndur skilningur.

Ég fatta samt ekki alveg hvað fékk manninn til þess að vilja starfa hjá ÁTVR þar sem hann var víst óvirkur alkóhólisti áður en hann datt íða og lamdi undirmenn sína í góðum gleðskap. Óvirkur alki hefur auðvitað ekkert með það að gera að eyða öllum sínum dögum innan um áfengi. Alki í góðum bata þarf samt ekkert að pakka sér í bómull en samt er óþarfi að storka örlögunum með því að hanga daglangt í himnaríki freistinganna. Og svona ef maður pælir í því þá eiga alkar, hvorki virkir né óvirkir, að vinna hjá ÁTVR. Slíkt er tómt rugl.

Soldáninn lét geldinga sjá um kvennabúr sín á sínum tíma og það segir sig sjálft að það er álíka skynsamlegt að leyfa virkum alkóhólista að starfa hjá ÁTVR og að hleypa Casanova á Viagra í kvennabúrið. Gallinn við óvirka alkann er svo aftur að hann er ekki alvöru geldingur þegar áfengi er annars vegar og þótt hann spóki sig púnglaus innan um veigarnar þá geta honum fyrirvaraæaust vaxið ofsalegar eldhreðjar eins og hefur nú komið á daginn fyrir norðan.

Þannig að þegar maður pælir í því þá er þessi skilningur sem ÁTVR sýnir nýfundna svíninu sínu ekkert sérstaklega krúttlegur. Svíninu er enginn greiði gerður með því að fá að velta sér upp úr göróttri forinni með samþykki yfirboðara sinna og allt eins líklegt að búðin fyrir norðan verði að einni allsherjar stíu.

Það er ekkert grín að vera svín og þeir sem eru með beikon í hausnum ættu ekki að eyða dögum sínum innan um ómælt magn áfengis.