Síðan þá hef ég ekki haft neitt að blogga um annað en Rambó af öllum mönnum. Það er af sem áður var þegar maður fyllti hálft internetið af bullinu sem vall upp úr hausnum á manni. Svo sem engin ástæða til að gera lítið úr því enda frábærlega stílaður texti og fyrirtaks heimild um hversu spennandi tilveran getur verið þegar maður segir sig úr lögum við smáborgarana sem kremja lífð eins eins að það leggur sig undir oki siðmenningar. Maður er hreinlega þakkláttur fyrir að hafa verið fyllibytta. Það tekur vissulega á og afleiðingarnar eru ekkert sérstaklega eftirsóknarverðar en í staðinn fær maður að upplifa svo margt sem plebbarnir halda að sé í versta falli bara til í skáldsögum og bíómyndum.

Hvað um það. Nú er maður hættur að vera aumingi og þá hefur maður ekkert til að blogga um þar sem allt blogg sprettur upp úr sjálfsvorkun eða þeim stórkostlega misskilningi að einhver hafi virkilega áhuga á því sem maður er að hugsa. Og þó?

Alveg er ég viss um að fjöldi fólks vill vita hvenrig mér gengur að þyngja mig. Ég hef alltaf verið undir kjörþyngd og þegar ég var rúmlega tvítugur var ég kallaður 55 kílóin á bensínstöðinni sem ég vann á. Ekki gaman að því. Einu sinni vann ég með manni sem var þyngri en fjölskydan mín til samans. Við vorum þá þrjú; maður, kona, barn.

Eftir að ég fór að stunda EIR-formið af krafti aftur hlaðast kílóin utan á mig, ekki í formi speks heldur vöðvamassa. Þyngdarmetið mitt er 67 kíló en ég var í þeirri þyngd fyrir 5 árum þegar ég hætti að drekka bjór (vegna þess að hann er viðbjóður, ekki vegna þess að ég réð ekki við hann) og missti umsvifalaust 7 kíló og hef verið fastur í 60 síðan. Nú heldur Ágúst Borgþór að ég sé að launmonta mig en það er af og frá. Því getur líka fylgt angist að vera of léttur og horrenglum líður oft álíka illa og fitubollunum.

En nú er semsagt allt að gerast. Þökk sé EIR-forminu, skyr.is, hollensku nautakjöti úr Bónus, bernaisesósu, Prins Póló, Sóma, Kóka Kóla og B-vítamínbættum Kristal. Takmarkið er 75 kíló og miðað við árangurinn nú ætti það að nást á mettíma en skjóðan hefur verið að þyngjast um ca kíló á viku undanfarið.

Þann 10. ágúst voru kílóin 64.10. Níu dögum síðar, eða þann nítjánda, voru þau orðin 65.35. Þann 25. ágúst var ég orðinn 66.15 kíló og í lok síðustu viku heil 67.55 kíló og hef þar með slegið persónulegt þyngdarmet.

Gleðin er slík að ég hef öðlast bloggtilgang á ný. Fylgist spennt með því hérna á blogginu hvernig mér gengur að bæta á mig kílóum. Mánudagar eru viktunardagar og nýjar tölur ættu að skila sér nokkuð reglulega.

Eftirá að hyggja eða péess:

Nýjustu tölur úr Vesturbæjarlaug: 68.40. Frábær árangur. 0.85 kg á viku.

Þá áttaði ég mig líka á því í heita pottinum áðan að færsluna hér fyrir ofan mætti skilja sem diss á smaborgarana. Ekki var nú ætlun mín að gera lítið úr þeim stóra hópi sem ég tilheyri nú glaður. Tók mig tíma að fatta að þessi lífstíll er málið og að mér hefur aldrei liðið betur. Smáborgarinn lengi lifi!