Engum dylst að íslenska efnahagsmjölið íslenska var maðkað og í ljósi síðustu vikna blasir við að það var beinlínis ógeðslegt.

Samt eru allir að eigin sögn blásaklausir. Þó má hafa í huga að á saurblaði The Godfather (frekar illa skrifuð skáldsaga um glæpi og spillingu, meðal annars hreðjatak mafíunnar á pólitíkusum) eftir Mario Puzo er vitnað í Balzac með þessum orðum:

Behind every great fortune there is a crime.

Maðurinn með svörin fundaði í Seðlabankanum áðan. Skil samt ekki hvernig stendur á því að engum blaðamanni datt í hug að spyrja Davíð að því sem mestu máli skiptir þessa dagana.

Hvað finnst honum um gengi Huddersfield?

Ástandið heldur bara áfram að versna og nú vofir meira að segja skortur á Prins Póló yfir okkur. Þessi margumtalaða kreppa er greinilega löngu hætt að vera kreppa og er orðin að einu allsherjar hallæri.

Ég hef í hartnær þrjátíu ár meira eða minna lifað á Prins Póló en þetta pólska megrunarkex og haftanammi hefur aldrei fallið af stalli þrátt fyrir að sælgætisúrvalið hérna hafi tekið geggjuðum breytingum frá því ég var krakki og að í mörg ár hafi maður getað keypt allt fríhafnarnammið úti á næstu bensínstöð.

Prins Póló er kjarngott og næringarríkt og hefur verið meginuppistaðan í morgunverði mínum, ásamt sígarettu og Kóka Kóla í gleri í áraraðir. Sá maður sem kemst í Prins Póló mun seint verða hungurmorða. Þessi litla kreppufrétt kann að þykja býsna léttvæg í stóra samhenginu en undir niðri kjarnast í henni sú ógn og þeir hallæristímar sem við stöndum frammi fyrir.

Prins Póló hefur fylgt þjóðinni nánast frá því hún skreið út úr moldarkofunum og því er með öllu ótækt ef við verðum svipt því akkúrat þegar við erum að fara að skríða aftur ofan í jörðina. Við gátum lifað góðu lífi án Mars, Snickers, Lion Bar, Curly Wurly, Milky Way og Bounty og því ekkert stórkostlegt tjón þótt kreppan gleypi það gums en án Prins Póló geta Íslendingar ekki verið.

Ég er ekki manngerðin sem hamstrar vegna þess að slíkt taugaveiklunarbrölt er svo uncool en ætli ég brjóti ekki odd af oflæti mínu nú. Ég keypti kassa í Bónus á föstudaginn þannig að ég er góður út mánuðinn og það var nú ekki í neinni spákaupmennsku sem ég fjárfesti í þessum kassa enda gat ég ekki ímyndað mér að skortur á PP gæti orðið að veruleika. Þetta er bara alltaf efst á innkaupalistanum og nú er PP það eina á þeim lista.

Þetta þarf samt kannski ekki að koma svo mög á óvart þar sem mig minnir að slysið í Chernobyk hafi síðast truflað flæði PP til landsins og hér hefur svo sannarlega orðið meltdown og nú er það bara hver maður fyrir sig og Prins Póló byrgðir mínar mun ég verja með lífi mínu og mun ekki láta bjóða mér plat Prins Pólóið Elitesse í stað hins eina sanna.

Eins og öll alvöru skáld bý ég yfir spádómsgáfu og fer létt með að setja samtíma minn í samhengi við hið liðna og höndla þannig einhvern óræðan sannleika. Þetta ljóð orti ég fyrir óútkomna bók mína Vegamót í myrkri í lok mars árið 2007.

Og nú, rétt rúmu ári síðar erum við öll komin niður í bunkerinn, auðmenn og stjórnarherrar meira að segja komnir á sama eymdarplan og sauðsvartur almúginn.

Á stundum sem þessum eiga hafrarnir að skilja sig frá sauðunum og samkvæmt heilbrigðum og eðlilegum náttúrulögmálum ættu þeir hæfustu að komast af. Eitthvað ætla þó réttirnar að ganga illa og sauðirnir leiða hjörðina ennþá. Þá liggur heldur ekki enn ljóst fyrir hverjir ætla að taka Hitlers-leiðina út úr vandanum og hverjir muni finna litla, feita, koníakslegna Churchillinn innra með sér og gera eitthvað af viti.

Apríl 1945

Við munum öll eiga okkar apríl 1945,
spurningin er hvað ætlum við að gera áður

og ekki síður

þegar að því kemur

Ég hef ákveðið að nota þessa svokölluðu kreppu, sem er auðvitað eitthvað miklu verra og alvarlegra en kreppa, sem uppeldistæki og koma góðærisbörnunum mínum í skilning um að lífið sé allt annað en dans á rósum.

Neyddi þau um helgina til að borða lifur við litlar undirtektir og lét það fljóta með kreppufyrirlestrinum að í ár yrðu engin jól. Hinum 10 ára gamla Dodda var þá nóg boðið og lýsti því yfir að hann "hataði þessa kreppu".

Hrafn vinur minn, sem alltaf hefur verið umhugað um geðheilsu barna minna, ráðlagði mér að bíða aðeins með að segja Dodda að þetta yrði um það bil að komast í lag í kringum fertugsafmælið hans.

Drakk svakalega mikið kaffi með félaga mínum sem ég hef ekki hitt í nokkur ár í gær. Hann hafði verið býsna vel stæður, ekki síst vegna þess að hann fékk vænan föðurarf sem hann vitaskuld kaus að ávaxta í hlutabréfum og einhverju svoleiðis dóti.

Einhverjir milljónatugir. Þetta er allt farið núna en hann á húsið sitt og jeppann enn og skuldar frekar lítið á íslenskan mælikvarða.

„Ég missi ekki svefn yfir þessu og ekki hvarflar að mér að kála mér. Ég var ekkert að nota þessi bréf hvort eð er.“

Þetta er attitjúdið sem gæti bjargað þjóðinni frá sturlun og í því survival of the fittest sem framundan er þá er æðruleysið eina vitræna svarið.

Hárrétt athugað hjá Jónasi Kristjánssyni að færsla fjölmiðlunar til einstaklinga gerir óþarfar fyrri áhyggjur af aukinni fáokun fjölmiðlanna. Og vissulega gera árvakir einstakilngar á bloggi þeim erfitt fyrir sem spinna lygavef um almenning af gömlum vana.

Breytir því ekki að íslenskir bloggarar eru upp til hópa fábjánar. Fannst rétt að halda þessu til haga í þessum textahlemmi í Nýju lífi:

Leiðinlegasti maður allra tíma

Bloggið er ekki dautt en það er í hægum andarslitrum mengað af eitri hópsálarbloggs sem kenna má við Morgunblaðið. Einu sinni var voða töff að blogga en nú er það bara hallærislegt. Vitleysingarnir á blogginu láta þó ekkert aftra sér og böðlast áfram í tilgangslausri sjálfhverfu sem varð nánast heilög eftir að Time útnefndi bloggarann mann ársins 2006. Sá vafasami heiður fór heldur betur í sperrurnar á blogghernum sem telur sig nú vera síðustu von hins frjálsa heims. Þetta er ómerkileg sjálfsblekking og íslenski bloggarinn er ekki maður neins árs, heldur leiðinlegasti maður allra tíma.

Íslenska blogglandslagið hefur tekið dramatískum breytingum á örfáum árum og minnir sem heild á marggeðklofa brjálæðing sem dritar frá sér misgáfulegu óráðshjali í allar áttir. Upp úr síðustu aldamótum, svona um það leyti sem blessuð netbólan sprakk með tilheyrandi bægslagangi í viðskiptalífinu, spratt upp býsna fjölbreytt og skemmtileg bloggflóra. Þetta var löngu áður en stóru vefsvæðin mbl.is og vísir.is gerðu almenningi kleyft að stofna sínar eigin bloggsíður með nánast engri fyrirhöfn.

Þeir sem höfðu fyrir því á sínum tíma að búa sér til bloggsíður hjá til dæmis blogspot.com, blogger.com og jafnvel á eigin vefsvæðum settu flestir töluverðan metnað í síður sínar og þá ekki síst með tilliti til efnisinnihalds. Þessir frumherjar í íslensku bloggi höfðu skoðanir á öllu milli himins og jarðar og viðfangsefni þeirra náðu yfir allt frá smálegum atburðum í einkalífinu til pældra greininga á öllum andskotanum, pólitík, bókmenntum, viðskiptum og hverju öðru sem snertir mannlega tilveru.

Árið 2003 var bloggæði runnið á landann og við blasti að Íslendingar hefðu gripið enn eina delluna á lofti og sett enn eitt heimsmetið miðað við höfðatölu. Samkvæmt óvísindalegri talningu þá fyrirfundust í það minnsta 4.000 bloggsíður í íslenskum netheimi. Með tilkomu Moggabloggsins og annarra sambærilegra bloggsvæða hefur þessi fjöldi vitaskuld margfaldast.

Blogg hefur alla tíð verið illgreinanlegt fyrirbæri en eftir að nánast hver einasti íslenski kjaftur fór að þusa á Netinu hefur fyrirbærið breyst í skelfilegt marghöfða skrímsli sem ekki nokkur leið er að festa hönd á. Blogginu hefur meðal annars verið lýst sem annál, dagbók og sérstakri bókmenntagrein.

Þetta tjáningarform sem byrjaði sem jaðarfyrirbæri hefur færst hratt inn á miðjuna. Árið 2003 tók akademían bloggið meira að segja upp á sína arma þegar námskeiðið Blogg, blogg, blogg var kennt við Háskóla Íslands. Í kennsluskrá var blogginu lýst sem bókmenntagrein í örri þróun: „Það mætti segja að það sé nútímalegur bræðingur af hinni hefðbundnu dagbók, sendibréfinu, tölvupósti og persónulegum heimasíðum.“

Segja má að þessi bræðingur hafi soðið upp úr með fjöldasprengingunni sem kennd er við Moggabloggið en eftir að bloggið varð að tjáninagrmiðli hvers einasta fábjána, alveg óháð getu hans til að tjá sig í rituðu máli eða hugsa hálfa hugsun, hefur sjarminn runnið af blogginu á mettíma.

Eftir að múgurinn ruddist inn á bloggið hefur myndast ákveðin stéttaskipting í bloggheimum þar sem þeim sem hafa bloggað árum saman finnst lítið til nýrri bloggara koma. Og lái þeim hver sem vill. „Gömlu“ bloggararnir höfðu flestir einhverja markvissa persónulega stefnu í skrifum sínum. Orðuðu hugsanir sínar margir hverjir á snarpan og skemmtilegan hátt og höfðu eitthvað til málanna að leggja, ýmist persónulegt eða almennt, sem höfðaði til annarra lesenda og bláókunnugs fólks. Þegar gömlu elítubloggin eru skoðuð er því hugmyndin um blogg sem bókmenntir alls ekki svo galin, auk þess sem styðja mátti með rökum að í fjarlægri framtíð gætu bloggin mörg hver verið áhugaverð heimild um horfinn tíma. Þessi blogg eru mörg hver magnaðar einsögur.

Þegar þverskurðurinn af Moggablogginu er skoðaður í dag skýst hugtakið „bókmenntir“ nú ekki beinlínis upp í hugann. Og heimildagildi þess sem þar er skrifað af þúsundum Íslendinga er eiginlega ekki neitt. Nema auðvitað að blogg þessi veita ömurlega innsýn ofan í myrkustu forarvilpur grjótheimskrar íslenskrar þjóðarsálar. Maður verður eiginlega þunglyndur ef maður missir sig í lestur blogga á borð við þau sem hafa kaffært Moggabloggið. Það bókastaflega þyrmir yfir mann þegar öll þessi mannlega grunnhyggni og heimska vellur upp úr þessum sýrða rjóma íslenskarar þjóðarsálar sem var best geymdur í samnefndum útvarpsþætti þar sem Stefán Jón Hafstein stóð vaktina og skellti harkalega á mestu fíflin.

Maður getur ekki skellt á bloggarana en vissulega þarf maður ekki að lesa öll þessi ósköp. Þeirri staðreynd verður þó ekki haggað að sturlaðar hugrenningar fólks, sem er fyrirmunað að halda heilli hugsun frá stórum staf að punkti og kann ekkert fyrir sér í grundvallaratriðum íslenskrar stafsetningar og málfræði, eru viðraðar opinberlega. Þetta er í verstu tilfellum mannfjandsamlegt og beinlínis hættulegt.
Sá ágæti og gamalreyndi fjölmiðlamaður og fyrrverandi ritstjóri, Jónas Kristjánsson, hefur komið með fjölmargar skynsamlegar athugasemdir um bloggfyrirbærið. Jónas hefur bent á að með tilkomu Netsins og síðar bloggsins hafi fjölmiðlun tekið gagngerum breytingum og að með blogginu megi veita hinum ýmsu skúrkum og valdastofnunum meira og stífara aðhald en hefðbundnir fjölmiðlar hafa gert. En böggull fylgir skammrifi. Eins og Jónas hefur bent á:

„Blogg á Netinu er orðið að samkomustað trylltra geðsjúklinga, sem ná engum tengslum við veruleika og rökfræði, garga bara ókvæðisorð. Engin lausn er á þessum vanda önnur en að banna nafnlaust blogg og gera bloggsíðueigendur ábyrga fyrir eitrinu.“

Hér er djúpt tekið í árinni en samt er ekki laust við að maður láti sig stundum dreyma um að Björn Bjarnason dómsmálaráðherra taki upp kínverska stjórnunarhætti á Netinu og krónískum fábjánum og illa skrifandi eiturpennum verði hreinlega meinað að tjá sig á bloggi. Tryllt blogghjörðin kallar eiginlega á að tekin verði upp löggilding bloggara. Það er ekki öllum gefið að setja hugsanir í orð og þegar horft er til sumra blogga vakna efasemdir um hvort öllum sé yfirleitt gefið að geta hugsað.

Fyrir utan hjarðbloggin sem Moggabloggið er hér notað sem samnefnari yfir þá var tilnefning tímaritsins Time á bloggaranum sem manni ársins 2006 eitthvert versta áfallið sem íslensk bloggmenning hefur orðið fyrir. Maður ársins varst ÞÚ!

Ekki máttu nú smásálirnar á blogginu við þessu. Íslenskar bloggkempur ruddust fram á ritvelli sína og börðu sér á brjóst. Þetta fornfræga, útlenda tímarit hafði nú lýst þá framverði frelsisins, gæslumenn tjáningarfrelsisins og mikilvægasta refsivönd spilltra og illra stjórnvalda. Hafi einhver bloggvitleysingurinn einhvern tíma efast um að bloggbrölt sitt þjónaði ekki einhverjum æðri tilgangi þá var þeim ótta nú með öllu eytt. Hinir, sem þjáðust af mátulegu mikilmennskubrjálæði, fóru svo alveg á límingunum þegar þeir gerðu sér grein fyrir því að þeir væru sementið sem heldur hinum frjálsa heimi saman. Hvernig komumst við eiginlega af áður en bloggið kom til sögunnar?

Ekki hvarflar að mér að gera lítið úr þessu nýja formi fjölmiðlunar sem skiptir vissulega miklu máli í samtímanum en fyrr má nú aldeilis fyrrvera. Af öllum þeim þúsundum sem blogga á Íslandi er aðeins brotabrot sem tekur því að lesa að staðaldri og skilur mann eftir einhvers vísari. Restin er steypa sem gerir bara illt verra. Kirkjugarðarnir eru nú þegar yfirfullir af ómissandi fólki þannig að maður hlýtur að spyrja sig hvar í veröldinni eigi að hola öllum þessum bloggurum niður þegar þeir fara loksins að týna tölunni.

Bloggið var á blómatímanum eins og Zippó-kveikjari en slíka kveikjara notuðu helst mótorhjólabullur og leðurjakkatöffarar. Upp úr 1990 komst bensínkveikjarinn svo í tísku og allir byrjuðu að spóka sig með þá. Jafvel aumingjar sem reyktu ekki einu sinni. Þá hætti að vera töff að kveikja í með Zippó og töffararnir urðu að leggja kveikjaranum sínum þangað til dellan gekk yfir. Nákvæmlega það sama hefur gerst með bloggið. Moggabloggararnir hafa breytt því í bleikan Bic-gaskveikjara.

Sagnfræðingurinn Stefán Pálsson hefur bloggað árum saman og kallaði sig lengi vel „besta og frægasta bloggara landsins“ og fékk að halda þeim sjálfskipaða heiðri óáreittur af öðrum bloggurum. Hann hefur gert ágæta grein fyrir því reiðarslagi sem Moggabloggið var fyrir íslenskt bloggsamfélag í tímaritinu Sögu:

„Ég leyfi mér að fullyrða, að Moggabloggið sé einhver alversta sending, sem íslenzka bloggsamfélagið hefur fengið ... Með Moggablogginu er valdamikill fjölmiðill að reyna að beizla og stofnanavæða samfélag, sem er í eðli sínu anarkíst. Moggabloggið heftir möguleika þeirra, sem ekki eru innskráðir að skrifa athugasemdir með tengslum á sínar eigin síður. Það er svívirðileg framkoma og brýtur gegn viðteknum venjum og siðum í netheimum. Moggabloggið dregur fólk í dilka, hampar sumum notendum, sem „vinsælum“ eða „völdum“ bloggum ... Jafnvel skemmtilegasta fólk verður hrútleiðinlegt um leið og það fer að tjá sig á Moggablogginu. Moggabloggið er verra en Vistarbandið!“

Moggabloggið felur dauðann í sér og hér dregur Stefán fram kjarnann í því sem „gömlu“ bloggararnir þola illa við þessa nýju bloggbylgju. Hún gengur þvert á anarkismann sem er frumuppspretta bloggsins og í raun grundvöllur Netsins eins og það leggur sig.

Sprækir og tjáningarþyrstir Moggabloggararnir láta hroka elítistanna stundum raska ró sinni en detta þó ekki af baki. Hjörtur J. Guðmundsson svaraði Stefáni fullum hálsi í fyrra: „Hins vegar kemur það ekki á óvart að sósíalistinn Stefán Pálsson skuli ekki átta sig á því hvernig frjáls markaður virki. Ef hann og ófáir af hans skoðanabræðrum mættu ráða væri sennilega aðeins eitt ríkisblogg leyft á Íslandi og þá fyrst væri hægt að fara að tala um samanburð við vistarbandið!“

Óvenju skörp greining hjá Moggabloggara og ef til vill fer hann nærri sannleikanum sem gerir okkur gamlingjana hálf kjánalega. Kannski viljum við bara slá skjaldborg ríkisforsjár um þennan anarkíska tjáningarvettvang sem okkur er svo annt um.

Stefán Friðrik Stefánsson er einhver afkastamesti og umdeildasti Moggabloggarinn og nokkuð vinsæll skotspónn annarra bloggara. Hann hefur verið lengi að og fór mikinn á Innherjaspjalli Vísis og síðar á Málefnunum.com og eigin blogspot-síðu áður en hann haslaði sér völl hjá Mogganum.
Hrekkjóttir netverjar stofnuðu nýlega Facebook-síðu til höfuðs Stefáni. Smáborgaralegir bloggarar, ekki síst félagar Stefáns af Moggablogginu, brugðust ókvæða við og komu sínum manni til varnar. Yfirskrift síðunnar er:

„Félag fyrir fólk gegn bloggum sem tyggja á sömu hugmyndunum færslu eftir færslu, glósa morgunblaðsgreinar, innihalda efnislítið blaður en komast samt í efstu sæti mest lesnu bloggum landsins. Þetta er komið gott, Stefán.“

Meðal þess sem rætt var á spjallborði síðunnar voru svo mögulegar aðgerðir til þess að svipta Stefán tjáningarfrelsinu. Sjálfur hélt Stefán ró sinni og hafði þetta um síðuna að segja í samtali við dv.is: „Mér finnst þetta dæma sig alveg sjálft og hef ekkert um þetta mál að segja.“ Síðan hélt hann bara áfram að blogga sem aldrei fyrr.

Góðbloggaranum Tómasi Hafliðasyni þótti nóg um: „Ég get ekki gert að því að mér finnst þessi hópur á Facebook vera fekar vægast sagt ósmekklegur. Fyrir þessa menn sem er svona illa við viðkomandi bloggara, ætti að vera lítið mál að sniðganga hann. Það er ekki eins og hann sé að troða sér inn á þetta fólk.“

Fleiri Moggabloggarar tóku í sama streng og ekkert nema gott um það að segja að fólk finni enn til slíkrar samkenndar í sjálfhverfri bloggsturluninni að það komi samborgurum sínum til hjálpar. Samt læðist að manni sá grunur að sumir hafi fyrst og fremst verið að verja sjálfa sig og hafi þá einfaldlega hugsað með sér: „Nú er það Stebbi. Kannski er ég næstur.“

Fullkomlega eðlileg hugsun þar sem haft er í huga að Stefán er alls ekki versti Moggabloggarinn og þótt hann hafi stundum eitthvað fram að færa er hann þó samnefnari fyrir þá hersingu Moggabloggara sem hafa ekkert að segja og tengja því allar sínar færslur við fréttir á mbl.is bara svona til að vera með.
Ofurmoggabloggarinn Jenný Anna Baldursdóttir virðist leggja þennan hópsálarskilning í Facebook-árásina á Stefán og bloggar þrumuvarnarræðu fyrir sjálfa sig. Hér eru nokkrar glefsur úr málsvörn Moggabloggara:

„Með leiðinlegri bloggum sem ég les eru blogg um aðra bloggara.“

„Þegar fólk fer hamförum vegna þess að þessi bloggar svona en ekki hinsegin.“

„Bloggararnir sem eru með attitjúd út í heilu bloggsvæðin fara í taugarnar á mér. Ég hefði getað skrifað óteljandi pirringsfærslur um þetta lið sem er að láta sér líða illa yfir Moggablogginu til dæmis.“

„Ég veit um bloggara á öðru svæði sem hætti að blogga út af því að almúginn streymdi fram á bloggvölinn á Moggabloggi, skrifandi pöbull var meira en ritsnillingurinn gat afborið. Það er ekki allt í lagi heima hjá fólki! Mér finnst bara jákvætt að sem flestir setji hugsanir sínar á blað. Ef fólki ferst það illa úr hendi þá nær það ekki lengra.“

„Stebbi Fr. er hundleiðinlegur bloggari að mínu mati en truflar það mig að hann skuli ekki skrifa að mínum smekk? Ekki vitund og ég get alveg gert grín að nákvæmum fréttafærslum hans og haft gaman af. Það góða við Stebba Fr. að hann lætur fólk ekki skjóta sig í kaf og bloggar áfram algjörlega ósnortinn, að því er virðist, þó verið sé að draga hann sundur og saman í háði.“

„En stundum er farið yfir mörkin gagnvart fólki og húmorinn verður illkvittninni að bráð og mér var ekki hlátur í hug þegar ég las þetta.“

„Svo hvet ég alla til að blogga eins og þeir best geta og vilja.“

Stefán fékk einnig stuðning frá sjálfum Jónasi Kristjánssyni. „Skil ekki, hversu margir fara á taugum út af fréttabloggi Stefáns Friðriks Stefánssonar. Sérstaklega tala andstæðingar hans um, að hann endurskrifi eða klippi og lími fréttir. Mér sýnist Stefán vilja vera fjölmiðill, sem segi fréttir og tjái sig um þær í leiðinni. Ef einhver er sammála honum, er þægilegt fyrir hann að lesa bloggið. Þá þarf hann ekki að lesa sjálfar fréttirnar. Hann fær allt á einum stað hjá Stefáni. Þeir, sem eru ósammála honum, geta hafnað honum sem fjölmiðli með því að hunza vefsvæðið.“

Mikið til í þessu og ef til vill er pönkast full harkalega á Stefáni fyrir þetta fréttaendursagnadútl sitt en tilhneiging þeirra Moggabloggara sem vilja vekja á sér athygli án þess að hafa neitt að segja er svo óþolandi að hún hlýtur stundum að æra stöðuga. Innihaldsleysið í vitsmuna- og tilfinningalífi þess fólks er svo átakanlegt að það er sársaukafullt að reka augun í bloggtengingar þeirra við fréttir mbl.is en fyrirsagnir færslanna blasa við blásaklausum lesendum vefjarins sem munu aldrei leggja leið sína inn á bloggsíðurnar sjálfar.

Gott dæmi um þetta aumkunarverða rúnk sem auðvitað á ekkert skylt við blogg, í það minnsta ekki af gamla skólanum, er frétt um mann sem fór sér að voða við að reyna að lengja á sér getnaðarliminn:
Fréttin hefst á þessum orðum: „Tilraun logsuðumanns í Malasíu til að lengja á sér getnaðarliminn fór úrskeiðis er ró sem hann þræddi upp á liminn festist þar þegar honum reis hold.“

Síðan er björgunaraðgerðum á sjúkrahúsi lýst og látið fylgja sögunni að maðurinn sé á batavegi.
Fréttin hafði ekki staðið lengi þegar hvorki fleiri né færri en 19 Moggabloggarar höfðu fundið sig knúna til að tjá sig um þessa stórfrétt. Ég eftirlæt lesendum að gera sér í hugarlund hversu gáfulegar hugrenningar fylgdu þessum bloggfyrirsögnum: „Skammist ykkar!“, „Róa sig niður“, „Í þessum efnum sem öðrum ber að halda ró sinni“, „Bara að muna að ...“, „Mjög algeng mistök“, „Kannast við þetta trix“, „Þetta er bara óheppni hjá …“, „Með stein hángandi í sprellanum“, „Róaðu þig félagi“, „Smá rugl í þýðingu“, „Hugarróin gildir“, „Dautt á perunni“, „Þið sem eruð að hugsa að fara í lengingu!!“, „Misjafnt mannalán“, „Fórnarlamb klámvæðingarinnar!“, „Það á að verðlauna svona tippalinga :):)“, „Lítil typpi lengjast mest ...“, „Það vantaði skrúfganginn“, „Djísús Kræst“.
Þessum ósköpum fylgja meira að segja broskallar og allt. Þetta er náttúrlega bilun og öllum þeim sem kalla sig bloggara til minnkunar.

Frá því að bloggið ruddi sér til rúms fyrir alvöru hefur fólk eðlilega velt fyrir sér hvað fær fólk til þess að eyða tíma sínum í að opna sál sína á Netinu og tjá sig um allt milli himins og jarðar. Sjálfhverfa og athyglissýki eru vinsælustu skýringarnar og sjálfsagt mikið til í því. Vilji maður halda utan um hugsanir sínar og daglegt brölt fyrir sjálfan sig einan hefur enn ekki komið neitt fram sem þjónar þeim tilgangi betur en gamla góða dagbókin. Bloggið er tæki til þess að deila því sem áður fór í dagbækur með gervallri heimsbyggðinni. Kannski ekki svo snjallt og þannig telja margir Matthías Johannessen, fyrrum Moggaritstjóra, hafa sýnt ágætlega fram á að dagbækur eigi lítið erindi á Netið.

Hvað um það. Bloggið hlýtur að vera sprottið af einhverri innri þrá fyrir að fá tilvsit sína staðfesta af náunganum og að fá að láta rödd sína heyrast. Tilgangurinn helgar þá oft meðalið eins og sést best á fólki sem getur ekki lagt neitt uppbyggilegra til málanna en nokkrar línur um mann með stutt typpi. En þessir bloggarar eru lesnir og fá viðbrögð. Ég blogga, þess vegna er ég til.

Það er málið.

Jákvæða fólkið hefur undanfarið glaðst yfir því að konum sé raðað í æðstu stjórastöður í nýju bönkunum og ekki laust við að þessi óvænta stefnubreyting í ríkisbubbaveldinu sé túlkuð sem einhvers konar jafnréttissigur.

Reynslan grefur þó undan gleðinni og miklu líklegra er að nú verði bankastjórastörf svo illa launuð að ríku, feitu körlunum dettur ekki til hugar að þiggja þau. Gjaldþrota bankar geta varla farið að greiða stjórum sínum ofurlaun eða hvað? Og þá verða fínu djobbin auðvitað kvennastörf um leið.

Það er nú allur sigurinn.

Ástandið hérna er örugglega verra en nokkur gerir sér grein fyrir og afleiðingar græðgi og heimsku ákveðinna Íslendinga eiga eftir að verða martraðarkenndari en jafnvel krónískum svartsýnismönnum eins og mér getur órað fyrir. Við erum samt ekki glötuð. Því fer fjarri.

Ég áttaði mig á því á fimmtudagskvöld að enn er von. Liðið í heita pottinum djókaði með deCode bréfin, mér tókst að svíkja tvo sígarettupakka út með viðskiptakortinu mínu hjá N1 (eina greiðslukortið mitt sem virkar ennþá) og þegar ég ók út af bensínstöðvarplaninu sá ég par í faðmlögum kyssast innilega í rigningunni.

All you need is love, John Lennon, smart man, shot in the back very sad.

Ástandið hérna er örugglega verra en nokkur gerir sér grein fyrir og afleiðingar græðgi og heimsku ákveðinna Íslendinga eiga eftir að verða martraðarkenndari en jafnvel krónískum svartsýnismönnum eins og mér getur órað fyrir. Við erum samt ekki glötuð. Því fer fjarri.

Ég áttaði mig á því á fimmtudagskvöld að enn er von. Liðið í heita pottinum djókaði með deCode bréfin, mér tókst að svíkja tvo sígarettupakka út með viðskiptakortinu mínu hjá N1 (eina greiðslukortið mitt sem virkar ennþá) og þegar ég ók út af bensínstöðvarplaninu sá ég par í faðmlögum kyssast innilega í rigningunni.

All you need is love, John Lennon, smart man, shot in the back very sad.

Davíð hefur sjálfsagt hlegið dátt í Svörtuloftum þegar hann horfði á þessar fáu hræður krefjast afsagnar hans á Austurvelli í gær. Doddsson hefur staðið af sér mun öflugri mótmæli en þessi og getur auðveldlega, kæri hann sig um, túlkað mótmælin sem stuðningsyfirlýsignu við sig og beinlínis hvattningu til að sitja sem lengst.

Maður vissi svo sem alveg að við værum í djúpum skít en ef Kolfinna Baldvinsdóttir, Hörður Torfa og Dr. Gunni eru þau sem eiga að leiða hina óhjákvæmilegu uppreisn þá erum við royally fucked. Það var nógu slæmt að Bubbi skyldi ryðjast upp á dekk með gítarinn en eftir að sá brandari mislukkaðist hélt maður að tími væri kominn á alvöru alþýðjuhetjur til þess að leiða hræddan múginn.

Segir allt sem segja þarf um sannfæringuna og slagkraftinn að Dr. Gunni „lánaði“ nafn sitt í þennan fíflagang og hafði ýmislegt annað að gera en láta sjá sig í fámenninu á Austurvelli.

Heimspekingurinn, blaðamaðurinn, lífsleiknikennarinn minn og einkaþjálfari, Eiríkur Jónsson, er byrjaður að gera sig breiðan hérna á dv.is blogginu og ryður manni að sjálfsögðu út af kortinu með three linerunum sínum.

Færslur EIR rjúka upp mest lesið listann og frá því hann byrjaði hef ég ekki sést þar. Þetta er ekki gott fyrir egóið og ef ég fer ekki að finna badabing mojoið þá þarf ég að sætta mig við að vera neðanmálsgrein við blogg Eiríks. Samt hefur hann bara bloggað í tvo daga en ég í sjö ár.

Ég er nú samt öllu vanur þegar kemur að þessum manni en þegar Talstöðin var og hét voru Eiríkur og Reynir Traustason með morgunþátt án hliðstæðu á laugardögum. Þessir þættir voru alveg á pari við geggjaða þætti Eiríks og Sigga Hall á Bylgjunni fyrir langa löngu og munu lifa í minningu þeirra sem á hlýddu um ókomin ár. Í hægverski sinni hélt Eiríkur því vandlega til haga að hann væri aðal og Reynir væri þarna ígildi „svarta mannsins með gítarinn hjá Jay Leno.“ Fyndin líking en Eiríkur og Reynir voru margfalt betra dúó en Jay og Kevin.

Hvað um það. Ég og Kristján Hjálmarsson, stórvinur minn og fréttastjóri á Fréttablaðinu, vorum með þátt strax á eftir þessum brandaraköllum og áttum auðvitað ekki sjéns. Ég útskýrði einhvern tíma þessa vonlausu stöðu okkar félaganna þegar ég afkynnti kempurnar og líkti þessu við að þurfa að ganga á svið eftir að Jerry Lee Lewis hefði lokið sér af. Í því sambandi rifjaði ég upp ógleymanlegt atriði úr kvikmyndina Ofsalegar eldhreðjar þar sem Dennis Quaid lék Jerry Lee. Þar var Jerry brjálaður yfir því að fá ekki að slútta einhverju prógrammi þar sem Chuck Berry var vinsælli og ætti í krafti þeirrar stöðu að klára. Jerry fór sturlaður á svið, fór hamförum á píanóinu og endaði með því að kveikja í slaghörpunni. Síðan gekk hann af sviði með hljóðfærið í ljósum logum og hreytti í Berry „top that ni...r“

Þetta var nú það sem við Stjáni máttum búa við og nú er ég aftur orðinn niðurlútur Chuck Berry sem rembist við að blogga á meðan lyklaborð Eiríks er í ljósum logum.

Í gegnum tíðina hef ég oft orðið dapur, ef ekki hreinlega þunglyndur, yfir því að eiga ekki neitt. Leiðst að búa inni á öðrum og þvælast á milli leiguíbúða.

Á þeim myrku stundum sem eignaleysið og afbrýðisemin út í þá sem áttu eitthvað voru að buga mig reyndi ég að hugga mig með því að hugsa um mig og Bobby McGee og að freedoms just another word for nothin left to lose.

Þetta virkaði nú aldrei neitt sérstaklega og mér fannst ég ekkert frjáls og ef svo væri þá væri frelsið tæpast þess virði. Þessi staða hefur gerbreyst á síðustu vikum og aldrei hefur verið jafn gott að eiga ekki neitt og akkúrat núna. Og hafa engu að tapa. Nú er ég loksins búinn að fatta hvaða frelsi þetta er sem Bobby McGee var að tala um og hversu ofboðslega mikils virði það er.

Þrátt fyrir að ég sé fullkomlega meðvitaður um geðleysi íslensku þjóðarinnar og geri mér grein fyrir að auðvitað eru allir dofnir eftir rothöggin sem dunið hafa á okkur undanfarið hef ég samt verið að bíða (ekkert í ofvæni) eftir því að fólk taki upp grjót, lurk eða hvað annað sem hendi er næst og safnist saman á götum úti í tryllingi.

Undir yfirborðinu, fyrirbærnum biskups og æðruleysisbænum forsætisráðherra kraumar reiði sem hlýtur að þurfa að finna sér farveg og fá útrás. Ég átti von á að ballið myndi byrja um síðustu helgi þegar hömluleysi áfengisins bættist ofan á allan óttan og vonbrigðin sem lituðu vikuna. Gerði mér sérferð í bæinn, vopnaður kaffibolla, aðfararnótt sunnudags þar sem ég ætlaði að fylgjast með skálmöldinni. Ég man ekki eftir jafn rólegri nótt á djamminu og varð vægast sagt hissa á ládeyðunni. Alveg jákvætt og allt það, en skrýtið.

Þetta hlýtur samt að vera lognið á undan storminum og ó boj, ó boj. Það hljóta að verða klikkuð læti þegar upp úr sýður sem gerist varla fyrr en við förum að svelta. Seinþreyttir til vandræða þessir Íslendingar og óvenju viljugir til að láta traðka á sér. En miðað við ástandið nú ættu að brjótast út óeirðir sem jafnast á við vörubílstjórafíflaganginn í tíunda veldi.

Geðdeyfð okkar kann þó að bjarga okkur frá slíkum ósköpum en samt verður einhvern vegin að losa um spennuna og réttlát reiði fólks hlýtur að þurfa að fá útrás annars staðar en á bloggsíðum og spjallrásum. Auðvitað væri það samt magnað og rannsóknarefni fyrir félags- og sálfræðinga framtíðarinnar ef þjóðinni sem kann ekki að mótmæla tekst að tuða sig frá óeirðum í sýndarveruleikanum.

Með nýfengu æðruleysi mínu get ég ekki leyft mér það munað að hugsa illa til annars fólks og enn síður get ég látið eftir mér að dreyma um hafnarboltakylfur og molotov-kokkteila. Til þess að halda stillingu er ég farinn að stunda þá fokdýru iðju að keyra næturlangt í myrkrinu og hlusta á 80´s og 90´s lög en þessir áratugir eru vitaskuld þeir frjóustu og bestu í tónlistarsögunni.

Uppáhaldslagið mitt þessa dagana er með Jackson Browne af Miami Vice II disknum mínum og þótt hann telji sig örugglega vera að syngja um ástandið í einhverju þriðja heimsríkinu þá er lagið á góðri leið með að verða óður til Íslands. Nettur bömmer.

Lives in the balance

Ive been waiting for something to happen
For a week or a month or a year
With the blood in the ink of the headlines
And the sound of the crowd in my ear
You might ask what it takes to remember
When you know that youve seen it before
Where a government lies to a people
And a country is drifting to war

And theres a shadow on the faces
Of the men who send the guns
To the wars that are fought in places
Where their business interest runs

On the radio talk shows and the t.v.
You hear one thing again and again
How the u.s.a. stands for freedom
And we come to the aid of a friend
But who are the ones that we call our friends--
These governments killing their own?
Or the people who finally cant take any more
And they pick up a gun or a brick or a stone
There are lives in the balance
There are people under fire
There are children at the cannons
And there is blood on the wire

Theres a shadow on the faces
Of the men who fan the flames
Of the wars that are fought in places
Where we cant even say the names

They sell us the president the same way
They sell us our clothes and our cars
They sell us every thing from youth to religion
The same time they sell us our wars
I want to know who the men in the shadows are
I want to hear somebody asking them why
They can be counted on to tell us who our enemies are
But theyre never the ones to fight or to die
And there are lives in the balance
There are people under fire
There are children at the cannons
And there is blood on the wire

Alveg er ég klár á því í bloggsjálfhverfu minni að á þessum allra síðustu og langverstu tímum sé umtalsverð eftirspurn eftir fréttum að líkamsþyngd minni og heilsuátaki.

Tölurnar af vigtinni í Vesturbæjarlauginni eru umtalsvert jákvæðari en þær sem berast úr Kauphöllinni. Ég mælist nú í 69,25 kílóum og nálgast því 70 kílóa múrinn óðfluga og hef aldrei verið þyngri á ævinni.

Í færslu frá 24. september var ég 68,4 kíló og hef því þyngst um 0,85 kíló á tæpum þremur vikum og með þessu áframhaldi verð ég klárlega komin að efstu mörkum, sem eru 75 kíló, fyrir áramót. Mér skylst að ég megi alls ekki fara yfir 75 kílóin vegna þess að þá sé ég kominn yfir kjörþyngd og gæti farið að verða feitur en það er alls ekki takmarkið með prógramminu.

Kreppan hefur ekki náð til mín enn og ég fitna eins og púki á fjósbita á sama megrunarfæði og ég hef lifað á árum saman, skinkusamlokum, Prins Póló, Kóki, Brazza, Skyr.is, hamborgurum og Rizzo pizzum. Annars er ég að fara að herða mig í eldamennskunni þar sem vissulega er farið að kreppa að. Í kvöld ætla ég að elda magnaðan lifrarrétt sem ég er alveg til í að plögga hér:

Skerið lifrina í bita og veltið upp úr hveiti. Steikið á pönnu með baconi og þegar þetta er farið að lúkka fínt er kvartpela af rjóma sullað yfir herlegheitin. Síðan er þetta bara borðað. Slatti af hitaeiningum þarna.

Ég er svo lifaður að ég sé feigð fólks og fyrirtækja úr mílu fjarlægð og verð nú að segja eins og er að mér líst ekkert á framtíðarhorfur nýju ríkisbankanna. Það eitt að Glitnir skuli nú heita Nýji Glitnir ber dauðann í sér og segir allt sem segja þarf um hversu lítil söguþekking og takmörkuð framtíðarsýn er hjá þeim sem hafa tekið við bankanum.

Og miðað við frumleikann á þeim bænum verður Landsbankinn að Nýja Landsbankanum og Kaupþing að Nýja Kaupþingi.

Eitt stærsta klúður samanlagðrar viðskiptasögu veraldarinnar var sú grilla þeirra hjá Coca-Cola á sínum tíma að breyta 100 ára gömlu bragðinu á vinsælasta gosdrykk heims. Eitthvað hafði væmna viðbjóðssullið Pepsi verið að kroppa í markaðshlutdeild Coke og þá var rokið til og Kókið fært nær Pepsí-inu og það fékk væmið eftirbragð. Þessi óskapnaður var kynntur til sögunnar sem New Coke og átti nú heldur betur að slá í gegn og leysa gamla sullið af hólmi.

Þetta markaðsplott heppnaðist nú ekki betur en svo að heimsbyggðin fór á hliðina, kókistar allra landa hömstruðu gamla Kókið og létu þau boð út ganga að New Coke færi aldrei inn fyrir þeirra varir. Til þess að bjarga því sem bjargað varð var gamla Kókið sett aftur á markað sem Coca Cola Classic en nýja Kókið fékk að fjara rólega út. Í dag er New Coke bara slæm minning og við drekkum enn gamla Kókið og höfum ekki yfir neinu að kvarta.

Þetta bankabix er eitthvað svipað, sérstaklega ef marka má þá sem nú hafa tapað bönkunum sínum en þeir segja bankana alls ekki hafa verið dauða þegar ríkið gleypti þá og setti „New“ fyrir framan fyrirtækjanafnið. Auðvitað voru þessir bankar ekkert Coca-Cola en byrjunin á björgunaraðgerðunum lofar ekki góðu og í ljósi gosdrykkjasögunnar gætu nýju bankarnir orðnir verri en þeir „gömlu“. Óbragðið kemur þó fyrst þegar ákveðið verður að fara annan einkavæðingarhring, taka „new“ úr nafni bankana og selja vel völdum einkavinum Glitni Classic.

Í gær upplýsti Geir Haarde okkur um að vinir Íslendinga hefðu brugðist og nú yrði að leita nýrra vina. Traustasti vinurinn virðist fundinn í Rússlandi og örugglega ekkert nema gott um það að segja.

Ég fatta samt ekki hvers vegna í ósköpunum Geir varð svona hissa þegar hann stóð í sporum ljótustu stelpunnar á ballinu sem enginn vill einu sinni splæsa á í glas. Fylgist maðurinn ekki með neinu í kringum sig? Allir sem horft hafa á stigagjöfina í Eurovision vita ósköp vel að Íslendingar eiga enga vini.

Vegna örfárra áskorana hendi ég hér inn Pressupistli sem ég skrifaði í helgarblað DV. Sjálfsagt verð ég vændur um að vera með þessum skrifum lítið peð í mögnuðu áróðursstríði en svona svo því sé klárlega haldið til haga að ég hef verið aðdáandi Sigga G. árum saman tengi ég líka á gamlan pistil um þann vaska lögmann sem ég fullyrti árið 2003 að væri töffari. Það stendur enn.

Gaggandi Moggakráka

Sjónvarpsumræður um landsins gagn og nauðsynjar geta verið jafnhrútleiðinlegt sjónvarpsefni og þær geta verið skemmtilegar. Rétt eins og í framleiddu afþreyingarefni, eins og kvikmyndum og leiknu sjónvarpsefni, skiptir höfuðmálið að tefla fram góðum leikurum.

Auðvitað þýðir samt ekkert að fá alvöru leikara til þess að mæta í sjónvarpssal til þess að tala um bankagjaldþrot og heimskreppu þar sem það lið lítur aldrei upp úr eigin nafla og heimur þess rúmar ekki meira en eigið sjálf og síðustu forsíðu Séð og heyrt.

Stétt svokallaðra álitsgjafa stendur varla undir allri eftirspurninni. Hún er fámenn og endurnýjunin svo lítil að áhorfendur eru fyrir lifandis löngu orðnir dauðleiðir á þeim kjaftaglöðustu. Þar fyrir utan
virðast flestir spekingarnir hafa einhverjar dularfullar „agendur“ og ganga erinda illra afla á borð við Framsóknarflokkinn og Seðlabankann. Maður veit því yfirleitt hvað þetta lið mun segja áður en það opnar munninn. Slíkt fólk býður sjaldnast upp á gott sjónvarp nema auðvitað að það sé óheflað, frekt og fruntalegt í gjammi sínu. Í þessu sambandi er Agnes Bragadóttir, oft kennd við Moggann, í algerum sérflokki.

Dagskrárgerðarfólk verður þó að gæta sín á að ofnota ekki kjaftforustu krákurnar vegna þess að leikræn sturlun og yfirgangur er bara skemmtilegur í smáskömmtum og heldur ekki athyglinni lengi þegar varla eitt orð af viti fylgir fúkyrðaflaumnum. Þessu mætti liðið í herbúðum 365 í Skaftahlíð fara að gefa gaum og bræða með sér hvort það sé virkilega svo góð hugmynd að bjóða upp á gjammið í Agnesi í öll mál.

Sjálfur hef ég ofboðslega gaman af Agnesi enda þrífst ég á rætni, illmælgi og dónaskap. Ég hafði því svo sem ekki yfir neinu að kvarta á miðvikudag þegar ég vaknaði við skrækina í fjölmiðlafulltrúa Seðlabankans sem skrifar í hjáverkum fyrir Morgunblaðið, ritsjóra þess til töluverðrar armæðu eftir því sem illar tungur herma. Ekki grét ég heldur að Agnes tæki svo upp þráðinn þar sem hún þagnaði í bítið á Bylgjunni í Íslandi í dag um kvöldið.

Að vísu skyggði aðeins á gleðina að þurfa að horfa upp á uppáhaldstöffarann minn, hann Sigurð G. Guðjónsson, reyna að temja skassið. Hann komst þó blessunarlega óskaddaður frá þessari ótemjureið en ég veit ekki hvort sömu sögu megi segja af þorra áhorfenda. Fólki finnst víst taka of mikið á að fá Agnesi í svona rosagusum, kvölds og morgna. Mín vegna má hún vera með sinn eigin þátt og ég myndi aldrei missa af henni. En vegna andlegrar heilsu viðmælenda hennar og almennings alls er líklega mál að linni.