Gaggandi Moggakráka

Sjónvarpsumræður um landsins gagn og nauðsynjar geta verið jafnhrútleiðinlegt sjónvarpsefni og þær geta verið skemmtilegar. Rétt eins og í framleiddu afþreyingarefni, eins og kvikmyndum og leiknu sjónvarpsefni, skiptir höfuðmálið að tefla fram góðum leikurum.

Auðvitað þýðir samt ekkert að fá alvöru leikara til þess að mæta í sjónvarpssal til þess að tala um bankagjaldþrot og heimskreppu þar sem það lið lítur aldrei upp úr eigin nafla og heimur þess rúmar ekki meira en eigið sjálf og síðustu forsíðu Séð og heyrt.

Stétt svokallaðra álitsgjafa stendur varla undir allri eftirspurninni. Hún er fámenn og endurnýjunin svo lítil að áhorfendur eru fyrir lifandis löngu orðnir dauðleiðir á þeim kjaftaglöðustu. Þar fyrir utan
virðast flestir spekingarnir hafa einhverjar dularfullar „agendur“ og ganga erinda illra afla á borð við Framsóknarflokkinn og Seðlabankann. Maður veit því yfirleitt hvað þetta lið mun segja áður en það opnar munninn. Slíkt fólk býður sjaldnast upp á gott sjónvarp nema auðvitað að það sé óheflað, frekt og fruntalegt í gjammi sínu. Í þessu sambandi er Agnes Bragadóttir, oft kennd við Moggann, í algerum sérflokki.

Dagskrárgerðarfólk verður þó að gæta sín á að ofnota ekki kjaftforustu krákurnar vegna þess að leikræn sturlun og yfirgangur er bara skemmtilegur í smáskömmtum og heldur ekki athyglinni lengi þegar varla eitt orð af viti fylgir fúkyrðaflaumnum. Þessu mætti liðið í herbúðum 365 í Skaftahlíð fara að gefa gaum og bræða með sér hvort það sé virkilega svo góð hugmynd að bjóða upp á gjammið í Agnesi í öll mál.

Sjálfur hef ég ofboðslega gaman af Agnesi enda þrífst ég á rætni, illmælgi og dónaskap. Ég hafði því svo sem ekki yfir neinu að kvarta á miðvikudag þegar ég vaknaði við skrækina í fjölmiðlafulltrúa Seðlabankans sem skrifar í hjáverkum fyrir Morgunblaðið, ritsjóra þess til töluverðrar armæðu eftir því sem illar tungur herma. Ekki grét ég heldur að Agnes tæki svo upp þráðinn þar sem hún þagnaði í bítið á Bylgjunni í Íslandi í dag um kvöldið.

Að vísu skyggði aðeins á gleðina að þurfa að horfa upp á uppáhaldstöffarann minn, hann Sigurð G. Guðjónsson, reyna að temja skassið. Hann komst þó blessunarlega óskaddaður frá þessari ótemjureið en ég veit ekki hvort sömu sögu megi segja af þorra áhorfenda. Fólki finnst víst taka of mikið á að fá Agnesi í svona rosagusum, kvölds og morgna. Mín vegna má hún vera með sinn eigin þátt og ég myndi aldrei missa af henni. En vegna andlegrar heilsu viðmælenda hennar og almennings alls er líklega mál að linni.