Heldur þykir mér snautlegt og fúlt fyrir mig að eftir að hafa bloggað með skítkasti og persónuárásum í rúm sex ár skuli umdeildasta færslan mín til þessa snúast um nett MR skens.

Viðbrögðin voru svosem fyrirsjáanleg þar sem MR-ingar eru skrýtnar skrúfur og sjálfsagt fyrirfinnst ekki annar hópur hér á landi sem er svo upptekinn af framhaldsskólanum sínum að hann skilgreini sig út frá honum frá innritun til grafar.

Kommentakerfið við færsluna er stútfullt af froðufellandi MR-ingum sem bera latínuskólanum nú ekki fagurt vitni og að mér læðist sá grunur að eitthvað hafi íslenskukennslu í hinu fornfræga menntasetri hrakað. Þegar ég hékk þar einn vetur í óupphitaðri stofu, sem áður var fatahengi, og þótti brúkleg fyrir busa sem komu úr úthverfum og nágrannasveitarfélögum græddi ég mest á kennslu í stílbrögðum og retórískum mælskubrögðum og kann skólanum bestu þakkir fyrir. Vitna meira segja stundum í Hans Gruber úr Die Hard þegar vel liggur á mér og kalla þetta benefits of a classical education. Gróðinn af MR-menntuninni var þó jafnan mestur á börum úti í heimi þegar ég fékk ókunnunga Þjóðverja til þess að splæsa á mig í glas fyrir að fara með Lorelei og Heidenröslein.

Eitthvað virðist lesskilningi MR-inga vera að hraka fyrst þeir kjósa upp til hópa að taka þessa yfirveguðu og vandlega ígrunduðu söguskoðun mína til sín persónulega. Óheppilegt en ágætt samanburðardæmi er til dæmis að ef maður skrifar að Þjóðverjar hafi verið nazistar þá áttar væntanlega flest sæmilega greint fólk sig á að um tiltekinn hóp er að ræða en ekki Helmut pylsugerðarmann í Heidelberg.

Menntskælingunum er vitaskuld frjálst að fá útrás fyrir þessa kómísku gremju sína á kommentakerfinu og ég sá nú enga sérstaka ástæðu til þess að æðrast yfir þeim ósköpum. Ekki síst þar sem pabbi, sem var í D-bekknum með Davíð á sínum tíma, hefur ekki séð ástæðu til að hringja og skamma mig og ekkert af þeim fjölmörgu nánu skyldmennum mínum sem hafa útskrifast frá skólanum virðist hafa tekið skensið til sín. Eftir að góður vinur minn, faðir yndislegrar stúlku sem stundar nám við MR, benti mér áhyggjufullur á að þetta væri að fara svona svakalega öfugt ofan í ungar sálir þótti mér samt rétt að reyna að beina lesblindum menntskælingum á að þeir eru í hópi með Hemut pylsugerðarmanni og bera, samkvæmt mínum kokkabókum, enga sérstaka ábyrgð á þeim pólitíksa hráskinnaleik sem hófst við Lækjargötuna fyrir áratugum og stendur enn.

Annars er í raun ekkert um þetta að segja annað en:

Populus me sibilat, at mihi plaudo
Ipse domi simul ac nummos contemplar in arca.

Í örvæntingarfullri og fálmkenndri leit að sökudólgum að baki hallærinu sem við okkur blasir hafa margir verið nefndir til sögunnar og meðal annars hefur einhverjum orðið tíðrætt og Vökuskrílinn í stúdentapólitíkinni og jafnvel Verzlunarskólagengið lið uppalið í fílabeinstrunir frjálshyggjunnar við Ofanleiti.

Einhverra hluta vegna sést öllum yfir að rót þeirrar einkavinavæðingar, spillingar og fyrirgreiðslupólitíkur sem hefur nú komð heilli þjóð á vonarvöl liggur undir gömlum timburkumbalda við Tjörnina. Menntaskólinn í Reykjavík er sá fjósbiti sem púkarnir fitnuðu á áður en þeir lögðu landið undir sig með hörmulegum afleiðingum.

Ég var búinn að gleyma þessu sjálfur og mundi varla eftir því að ég var í þriðja bekk í þessari „elstu og virtustu“ menntastofnun þjóðarinnar, eins og MR-ingum sjálfum er svo tamt að lýsa skólanum sínum, árið sem, Birgir Ármannsson var kosinn Inspector Scolae. Á fúnum göngum skólans var okkur busunum tilkynnt með lotningu að Birgi skyldum við kjósa þar sem þar færi framtíðar formaður Sjálfstæðisflokksins, þingmaður og án efa forsætisráðherra. Þannig væri það nú bara.

Kennarar jafnt sem eldri nemendur gerðu mikið úr því að MR framleiddi forsætisráðherra og landsfeður á færibandi og í raun væri varla hægt að komast til pólitískra metorða án stúdentsprófs úr MR. Þessu fylgdu langar nafnarunur áberandi póltiíkusa sem þuldar voru af mikilli lotningu og allt þótti þetta ofboðslegt, dúndur og æði.

Þessi geggjun varð til þess að ekki var komið að jólaprófum þegar ég ákvað að í þessum skóla yrði ég ekki lengur en eitt ár enda fannst mér á stundum að ég vær alls ekki í framhaldsskóla heldur ungliði í Hitlersæskunni. Hætti svo í maí og fór að dæla bensíni og útskrifaðist úr MK sem getur vart gortað sig af öðru en Fræbblunum, Flosa Eiríks og Dr. Gunna ef ég man rétt. Ég get samt ennþá þulið Lorelei bæði á þýsku og íslensku þannig að ekki var nú tíma mínum í MR alveg varið til einskis.

Skelfileg áhrif MR á Íslandssöguna rifjuðust upp fyrir mér í morgun þegar ég las nærmynd af Geir H. Haarde í DV og sá þessa mynd þar sem fráfarandi Inspector, Davíð Oddsson, afhenti arftakanum Haarde veldisprotann. Ætli litlir MR-ingar gangi roggnir um gangana þessa dagana og grobbi sig af afrekum bestu og valdamestu sona þessa fornfræga skóla? Nú þegar við erum öll fórnarlömb gamalla væringa og klíkustríða menntaskólastráka.

Siv Friðleifsdóttir er slegin yfir óvæntu brotthvarfi Guðna.

Væntanlega yfir því að fá ekki að reka ríting í bakið á honum.

Skrýtnar skrúfur þetta framsóknarfólk.

Áhrifaríkt hjá Skjá einum að tefla fram stillimynd á fimmtudagskvöldi sem er eina almennilega sjónvarpskvöldið á þeirri feigu stöð til þess að minna okkur á að við getum illa lifað af án stöðvarinnar.

Hefði stillimyndin verið á skjánum á miðvikudagskvöld hefði manni ekki getað verið meira sama en það kemur auðvitað illa við mann þegar maður er sviptur House og CSI:Miami. Ekki laust við að maður hafi hugsað þeim Páli Magnússyni, blóðsugugreifa í Efstaleiti, og Þorgerði Katrínu, menntamálaráðherra, þegjandi þörfina fyrir að vera að blóðmjólka Skjá einn svona með brölti RÚV á auglýsingamarkaði.

Svo mundi maður eftir því að Skjár einn er viðskiptamódel sem hefur aldrei gengið upp nema með innspýtingu illa fengis fjár frá Landssímanum þannig að það er kannski full seint að byrja að væla núna og kenna RÚV um allt. RÚV var á markaðnum þegar Skjár einn byrjaði þannig að bissnissmódelið hlýtur að hafa tekið tillit til þess. Sjónvarpsstöð sem ekki er hægt að reka með sóma nema fyrir stolið fé þarf auðvitað eitthvað að endurhugsa en þessi stillimynd í kvöld held ég að geri nú lítið annað en sannfæra mig um að ég geti lifað góðu lífi án Skjás eins, House og CSI.

Framsóknarflokkurinn, sem ég fæddist inn í daginn sem Viðreisnarstjórnin féll á fögrum sumardegi fyrir 37 árum, er kominn í hrikalegar ógöngur. Þótt ég hafi fyrir lifandis löngu snúið baki við flokknum sem hefur á liðnum árum varla getað talist flokkur rennur mér nú blóðið til skyldunnar og lýsi hér með yfir einlægum vilja til þess að koma þessari ósamstæðu hjörð kjána og hugsjónaleysingja til bjargar.

Rót vanda flokksins liggur nefnilega ekki dýpra en svo að enn má bjarga honum. Flokksmenn verða einfaldlega að láta af hvimleiðri hentistefnu og grímulausu sérhagsmunapoti. Þá gefur vitaskuld augaleið að allt forystubatterí Framsóknarflokksins verður að taka sér Bjarna bóksala til fyrirmyndar og láta sig hverfa. Þá getur nýtt fólk tekið við kyndli Jónasar, Hermanns, Eysteins, Óla Jó, afa og Steingríms og endurheimt forna frægð. Arftakarnir mega þó alls ekki, undir neinum kringumstæðum, koma úr röðum núverandi flokksmanna.

Þyngsti hnífurinn sem stendur í framsóknarbeljunni er nefnilega sá að úrvalið af ungu og efnilegu fólki í flokknum er nánast ekkert. Ákafir framapotarar hafa því séð sér leik á borði enda leiðin á toppinn í flokknum greið fyrir þá sem vilja komast með hraði í þá aðstöðu að geta skarað eld að eigin köku. Flokkurinn er orðinn færiband sem flytur meðalmenni miklu lengra en verðleikar þeirra gefa tilefni til. Þar sem útþynnt framsóknarblóð rennur um æðar mínar er ég tilbúinn að bjarga flokknum með því hreinlega að taka hann yfir.

Einu sinni unnum við saman á Fréttablaðinu ég, Guðmundur Steingrímsson Hermannssonar og Kristján Hjálmarsson Árnasonar. Við stofnuðum óformlegan sjálfshjálparhóp „skemmdra framsóknarbarna“ enda höfum við allir fengið að kenna á ættartengslum okkar við flokkinn. Ég hef orðið fyrir einelti vegna þessa, verið illa séður tengdasonur, þótt ónýtur til undaneldis og mátt þola háðsglósur og fordóma.Geti einhverjir bjargað flokknum frá bráðum bana erum það við þremmenningarnir.

Guðmundur er auðvitað réttborinn formaður (hann villtist að vísu í Samfylkinguna en það má leiðrétta) og við munum því ekki eyða tíma í að þrasa um hver eigi að vera aðal. Við værum líka ekki að gera þetta fyrir okkur og myndum einbeita okkur að því að endurvekja ungmennafélagsandann og virkja flokksmenn til góðra verka í þágu lands og þjóðar.

Þegar neyðin er stærst er hjálpin næst og þótt ég hafi ekki rætt þetta við félaga mína efast ég ekki um að við verðum klárir þegar maddaman brýtur odd af oflæti sínu og hrópar á hjálp.

Ég hef í tæplega hálft ár barist við að bæta á mig kílóum og hef nú loksins rofið 70 kílóa múrinn sem ég var nú farinn að óttast að yrði mér ofviða. Samkvæmt mælingu í Vesturbæjarlauginni í gær er ég 70.55 kíló þannig að ég hef bætt á mig heilum 8 kílóum frá því ég byrjaði í EIR-forminu í maí.

Vart þarf að taka fram að þyngdaraukningin er ekki í speki heldur massa þótt six-packið sé ekki farið að gera vart við sig enn.

Vigtin sýndi 67,55 kíló þann 24. september þannig að það hefur tekið óratíma að landa þessum þremur kílóum og ég hef síðustu vikur kastast á milli 68,5 og 69,5 og var við það að gefa upp alla von en stefni nú ótrauður á 75 kílóin í mars. Þá þarf að breyta um kúrs þar sem planið var nú aldrei að verða feitur.

Ég varð fyrir vonbrigðum með Quantum of Solace en er jafn tilfinningalega áttavilltur og Bond sjálfur og tókst að skrifa mig upp í 4 stjörnu dóm í DV.

Ég er bara svo veikur fyrir Daniel Craig að tilfinningarnar tóku af mér öll völd og svo er ég auðvitað mjög fylgjandi þeim breytingum sem verið er að gera á persónunni og myndabálknum og fann mig því knúinn til að ítreka stuðning minn.

Eiríkur félagi minn Jónsson er ekki sammála. Hann var ekki nógu hress með Quantum vegna þess að Bond er hættur að vera fyndinn. Hann segir að Bond eigi að snúast um brandara og brassbönd. Tom Jones eigi að syngja Bond lagið og gellurnar eigi að vera þrýstnar en ekki eins og ný-feministar í skárri kantinum. Hann hefur margt til síns máls og auðvitað hefði Bond alveg getað haldið áfram að vera brassaður en ég fíla hann betur svona kaldan og húmorslausan.

Annars sýnist mér Quantum of Solace helst fundið það til foráttu að Bond má ekki lengur vera að því að sofa hjá Bond-gellunum. Mér finnst það nú alveg OK og taldi víst að hann væri bara enn í ástarsorg eftir að tíkin hún Vesper dó. Miðað við hugarfar gamla Bonds er þó líklegra að ný-femínistarnir hans Eiríks kveiki bara ekki í kappanum. Hann sé meira fyrir Úrsúlur og Xeniu Onatop.

Þessi pirringur yfir aðgerðarleysi 007 pa sengekanten er samt ansi skondinn í ljósi þess að Bond var gersamlega ofvirkur í On Her Majesty´s Secret Service þar sem hann sængaði hjá tugum kvenna á afskekktu heilsubæli í Ölpunum. Þar var lítið við að vera og allar vildu konurnar læsa klóm sínum í Bondarann þannig að hann þurfti að útbúa stundarskrá til þess að geta sinnt þeim öllum.

Og þrátt fyrir að vera James Bond endaði þessi ringulreið með því að kappinn brann út og hreinlega gat ekki meir. Þrátt fyrir alla þó óbeisluðu kynorku sem leyst var úr læðingi í þessu fjallvirki Blofelds höfnuðu áhorfendur myndinni þannig að það er ljóst að Bond þarf að finna einhvern meðalveg í kynlífinu til þess að halda öllum góðum. Þessi vanmetnasta Bond-mynd seríunnar leið þó vitaskuld fyrst og fremst fyrir að þar var George Lazenby í þeirri vonlausu stöðu að vera arftaki Sean Connery. Sem var að sjálfsögðu vonlaust.

En On Her Majesty´s Secret Service er djarfasta tilraunin til þess að breyta til og gera eitthvað nýtt við Bond þar til Casino Royale kom til sögunnar. Myndin öll er einnstór póst-módern brandari sem spilar endalaust á einmitt þessa vonlausu aðstöðu sem blessaður kallinn hann Lazenby var í. Daniel Craig hefði kannski getað púllað þetta en hann var bara 1 árs þegar þessi tilraun var gerð og ekki alveg kominn í gírinn.

Væntingarvísitalan í heiminum hlýtur að hafa rokið upp í dag í kjölfar sigurs svarta mannsins. Ég ætla amk að skipa mér í flokk með Illuga og spá því að heimurinn muni taka stórtækum breytingum til batnaðar á næstunni. Ekki síst vegna þess að í mínum huga voru Bandaríkjamenn að kjósa hinn gegnheila Palmer forseta úr 24 þegar þeir völdu Obama.

Það er nefnilega alveg sama hvað stjórnmálaskýrendur og spekingar þusa. Poppkúltúrinn stjórnar heiminum og þess vegna vann Obama og þess vegna hef ég verið pollrólegur yfir þessu öllu saman. Var auðvitað löngu búinn að sjá þetta fyrir vegna þess að í þeim hremmingum sem veröldin er í dag dugir ekkert minna en David Palmer. Auk þess sem sá sem hefur Jack Bauer að baki sér getur ekki tapað.

McCain var samt alltaf að vinna á hjá mér enda flottur kall og ég er veikur fyrir stríðshetjum. Ef Obama er Palmer þá er McCain Rambó á eftirlaunum og því vissulega maður sem má stóla á en kannski ekki alveg týpan sem við þurfum akkúrat núna. Dapurlegt samt hversu fasistatíkin sem hann valdi sér við hlið gerði framboð hans sjarmalaust.

En semsagt David Palmer vann alveg eins og við Dennis Haysbert reiknuðum með:

Dennis Haysbert er dyggur stuðningsmaður Obama og efast ekki um að hann hafi með persónu sinni rutt braut Obama og gert hugmyndina um svartan mann í Hvíta húsinu raunverulega í hugum kjósenda. Hann telur að persóna Palmers hafi dregið upp mynd af því hvernig Bandaríkin væru ef svartur maður væri við stjórnvölinn.

„Hvað almenning varðar þá opnaði persónan á þann möguleika í hugum og hjörtum fóks að ef rétti maðurinn kæmi fram... að svartur maður gæti orðið forseti Bandaríkjanna. Fólk gekk að mér á götum úti þegar ég var að kynna þættina og bað mig um að fara í framboð,“ segir Haysbert.

Ég ætla að sofa í nótt á meðan Bandaríkjamenn kjósa sér nýjan forseta. Ég vakti eins og fífl frameftir nóttu árið 2000 þegar þeir gerðu heiðarlega tilraun til þess að velja forseta í óheiðarlegu umhverfi og þá kom á daginn að ég hefði alveg eins getað sofið í hálfan mánuð.

Að þeim tíma liðnum vöknuðum við svo öll upp við vondan draum.

Ég er kominn með klósettsetuna um hálsinn enda er pönk og stjórnleysi eina vitræna svarið við því bulli sem dynur á okkur þessa dagana. Fyrir margt löngu skrifaði ég ódauðlegan texta í Fréttablaðið um hversu dásmlegt það væri að búa einn.

Þar kom klósettsetan aðeins við sögu: "Klósettsetuna get ég haft uppi, niðri eða jafnvel utan um hálsinn, allt eftir því hvernig liggur á mér hverju sinni."

Eiríkur Jónsson lagði þann skilning í þetta að ég gæti, sem einbúi, leyft mér að dansa um íbúðina með setuna um hálsinn en ég átti nú bara við það að ég gæti drukkið mig til óbóta hvenær sem ég kærði mig um og endað ælandi með hausinn ofan í klósettskálinni, með setuna bókstaflega utan um hálsinn, án þess að af því hlytust einhver leiðindi.

Ég er hættur að drekka og æla en klósettsetan er loksins komin á réttan stað.