Eitthvað ofboðslega fallegt við það að daginn sem síðasta von hvíta mannsins (sem vill svo skemmtilega til að er svört) tekur við völdum í Bandaríkjunum skuli mótmæli á Íslandi gegn firrtum hópi heimskra, hvítra karla af báðum kynjum komast á nýtt og óhjákvæmilegt stig á Austurvelli.

Ríkisstjórn Íslands er dauð og sennilega vita tólfmenningarnir það í bönkernum sjálfir þótt þeir þráist enn við og neiti að þekkja sinn vitjunartíma og horfast í augu við að það er ekkert pláss fyrir þau í þeim breytta heimi sem verður að rísa upp úr rústunum.

Stemningin fyrir utan Alþingishúsið í kvöld var beinlínis falleg og í fyrsta skipti frá hruninu fann ég einhvern streng innra með mér titra sem gerði að verkum að ég fylltist stolti yfir því að vera Íslendingur. Þarna er enginn skríll. Bara fólk sem hefur fengið nóg. Og stjórnarherrarnir ættu að gera sér grein fyrir því að þegar slíkur fjöldi Íslendinga af öllu fólki neitar sér um að liggja í mólki í sófanum og horfa á Skjá einn á þriðjudagskvöldi og kýs frekar að berja potta á Austurvelli þá er eitthvað mikið að gerast í þjóðarsálinni.

En úr því sem komið er næst varla jafnvægi fyrr en anarkíið hefur fengið að ganga alla leið með tilheyrandi upplausn og siðrofi. Eftir það verður hægt að byggja upp.

Á meðan ég þvældist um Austurvöllinn og drakk í mig jólastemninguna mátti ég berjast við brjálæðislega tóbaks- og vínlöngun en við lætin rumskaði villidýrið innra með mér þannig að mig dauðlangaði að hella mig fullan og henda mér sturlaður í fremstu víglínu frekar en standa álengdar eins og prúðum fjögurra barna föður og blaðamanni sæmir. Áður en ég náði æðrulausum tökum á þessari sturlun hvarflaði að mér að mér bæri ef til vill bara að skila leðurjakkanun og ganga í Sjálfstæðisflokkinn. Eða ekki.

Vaskur mótmælandi á hjóli kom að og spurði hvort ég væri þarna sem blaðamaður eða brjálæðingur. Ég varð hálf hvumsa og sagðist klárlega ekki vera í vinnunni þar sem ég væri í fæðingarorlofi þannig að líklega mætti segja að ég væri þarna sem fyrrverandi anarkisti og byltingarsinnaður kommúnisti sem lífið og áfengisleysið væri fyrir lifandislöngu búið að slökva í.

Hresstist samt allur þegar við fórum að tala um The Doors og Five to One sem var í góðu gildi í kvöld þótt gamalt sé en lagið fangar stemninguna í samfélaginu ágætlega. Fór því brattur af velli vongóður um að fjöldinn muni að lokum hafa sigur. Einu smáborgaraáhyggjurnar sem læddust að mér snerust um hvort frumburðurinn væri þarna einhvers staðar og yrði gasaður.

Five to one, baby
One in five
No one here gets out alive, now
You get yours, baby
Ill get mine
Gonna make it, baby
If we try

Your ballroom days are over, baby
Night is drawing near
Shadows of the evening crawl across the years
Ya walk across the floor with a flower in your hand
Trying to tell me no one understands
Trade in your hours for a handful dimes
Gonna make it, baby, in our prime

Fyrr í dag ætlaði ég að vera ógurlega málefnalegur og óska framsóknarfólki nær og fjær til hamingju með nýjan formann. Formann sem er hokinn af þingreynslu í samanburði við keppinautana (alveg tæp 2 ár!) en að vísu í þeirri vandræðalegu stöðu að það þekkir hann varla nokkur manneskja í sjón.

Þá ætlaði ég líka að fara nokkrum háðulegum orðum um Pál Magnússon sem hefur þrátt fyrir ítrekaðar snerrur við Siv Friðleifsdóttur ekki enn lært að taka hana alvarlega sem andstæðing. Siv er einhver magnaðasti plottarinn og kosningasmalinn í Framsókn og í raun er með mestu ólíkindum að svörnustu óvinir hennar hafi ekki enn lært að sýna henni tilhlýðilega virðingu sem andstæðingi. Lífsreyndir menn eins og ég vita hins vegar upp á sína tíu fingur að konu sem gengur í leðri á alltaf að óttast og taka alvarlega. Páll og hans fólk hefur klikkað á þessu grundvallaratriði og þess vegna skrapaði minn gamli bekkjarbróðir botninn Siv líklega til ómældrar ánægju.

En Höskuldur ósýnilegi var ekki lengi í framsóknarparadísinni og það verður ekki af þessum flokki tekið að hann hættir aldrei að vera uppspretta ómældrar kátínu og hallærislega klaufalegra axarskafta. Jakob vinur minn skrifaði einu sinni bókmenntafræðiritgerð sem heitir Hættiði að hlæja brandarinn er ekki búinn. Mér var hugsað til þessa ágæta titils þegar ég sá fréttir af því að Framsókn hefði fengið tvo formenn á klukkutíma í dag. Ritgerðartitill Jakobs á ákaflega vel við samtímasögu Framsóknarflokksins en mér telst til að með þessum tveimur formönnum dagsins í dag sé flokkurinn búinn að hafa ekki færri en fimm formenn frá því Halldór Ásgrímsson yfirgaf hjörðina í dauðateygjunum.

Þrátt fyrir dramatíska atburði dagsins er þó enn full ástæða til þess að óska framsóknarfólki innilega til hamingju með að hafa aldrei þessu vant aulast til þess að kjósa besta og efnilegasta formannsefnið sem í boði var. Meira að segja ég er nú tilbúinn til þess að fresta því um stund að skrifa undir dánarvottorð flokksins og sjá til hvort Sigmundur Davíð nái ekki að gera lítið kraftaverk og blása lífi í líkið. Hann er tvímælalaust rétti maðurinn til þess og sem genetískur framsóknarmaður, sem ber sterkar tilfinningar til flokksins, lýsi ég yfir stuðningi mínum við hinn óvænta sigurvegara. Árangur hans mun þó því miður fyrst og fremst ráðast af því hversu hnífaglaðir flokksfélagar hans munu verða og þekkjandi framsóknarmenn er ég smeykur um að sjálfstortímingin muni halda áfram og vænir kutar muni rata í bak Sigmundar þegar hann á síst von á.

Síðan má ekki gleyma því, alveg að þessum unga og geðþekka manni ólöstuðum, að með kjöri hans er búið að renna enn sterkari stoðum undir kenningu mína um að tilfinnanlegur skortur á ungu hæfileikafólki í Framsókn hafi fyrir löngu gert flokkinn að stuttri hjáleið fyrir ómerkilegt og hugsjónalaust þriðjaflokksfólk að kjötkötlum pólitíkurinnar. Það er svo auðvelt að komast hratt á toppinn og vera fremstur meðal jafningja í hóp ráða- og dálalausra meðalmenna.

Vonarglæta dagsins er fólgin í því að nú komst loksins maður sem eitthvað vit er í á toppin hjá framsóknarfólki og undirmálsfólk og villuráfandi sauðir eiga það til að breytast í afburðagott fólk þegar það fær alvöru leiðtoga. En ó boj ó boj hvað leiðin til metorða er stutt í Framsókn. Ég get í það minnsta ekki látið mér detta nokkurn annan stjórnmálaflokk til hugar þar sem fyrrverandi geðþekkur sjónvarpsmaður getur komið inn af götunni, nokkrum aukakílóum síðar, og orðið formaður á þremur vikum.

Svona getur bara gerst í Framsókn.

En enn og aftur til hamingju framsóknarfólk og hafið í huga, sérstaklega Hallur, að vinur er sá er til vamms segir.

Skarplega athugað hjá beinskeyttum dómsmálaráðherra vorum að ESB-ályktun framsóknarmanna er innantómt kjaftæði enda hefði þessi moðsuða ekki fengið grænt ljós hjá nánast hverju einasta kvikindi á þessari líkvöku Framsóknarflokksins ef einhver raunveruleg meining hefði verið fólgin í henni.

Í sem stystu og einföldustu máli þýðir þessi samþykkt að Framsóknarflokkurinn sé alveg til í ESB að því gefnu að ESB gangi fyrst í Framsóknarflokkinn.

Fögnuður Evrópusinna yfir þessum máttlausa krampakipp framsóknarmanna kemur mér því jafn spánskt fyrir sjónir og Birni. Ég lendi nú ekki oft í því að vera sammála ráðherranum en í raun er það alveg dæmigert að ég skuli geta fundið snertiflöt við Björn í fimmaurabrandara í boði framsóknar þar sem heimsbyggðin öll getur sameinast um að framsóknarmenn eru hlægilegir.

Ekki hvarflar að mér að skammast mín fyrir að hafa grátið gleðitárum þegar ég horfði á elsku Mickey Rourke taka á móti Golden Globe verðlaununum á Stöð 2 áðan. Dúllan hún Kate Winslet var að vísu búin að hita mig vel upp með hjartnæmum viðbrögðum við sætum sigri sínum.

Kate er svo ekta og mikið krútt og þessi ræða kom frá hjartanu. Eitthvað annað en ömurlegur vællinn sem lufsan Gwyneth Paltrow bauð upp á Óskarnum fyrir margt löngu.

En eníveis. Ég hef eiginlega skrifað allt sem ég þarf að segja um Mickey svo oft áður að ég nenni því varla eina ferðina enn. Höldum því samt til haga að svona comeback eins og hann er með núna er ekki á færi neinna nema alvöru töffara. Og alvöru töffarar eru menn sem hika ekki við að brenna allar brýr að baki sér. Flæma burt eiginkonur, börn, ástkonur, vini, vinnufélaga og vinnuveitendur just for the hell of it. Menn sem lifa það af að gefa sjálfseyðingarhvötinni, geðveikinni og alkóhólismanum lausan tauminn og enda einir í heiminum með engan að tala við nema hundana sína. Rífa sig svo upp og láta hollywoodpakkið sem hataði mann og sneri við manni bakinu standa upp og klappa fyrir manni. Svona stönt púlla bara Rourke og örfáir aðrir. Flestir að vísu dauðir nú þegar.

Ég hef staðið með Mikka í gegnum súrt og sætt í rúm 20 ár og aldrei gefið upp alla von. Horft á hann hrapa frá stórkostlegum leik í myndum eins og Year of the Dragon, Barfly og auðvitað fyrst og fremst Angel Heart niður í Harley Davidson and the Marlboro Man og straight to video krappi eins og Point Blank og Exit in Red.

Eftir að Rodriguez gaf honum séns í Once Upon a Time in Mexico hefur þetta verið að mjakast upp á við og díllinn var eiginlega sílaður þegar Frank Miller fattaði að Rourke væri Marv og þeir Rodriguez fengu hann í Sin City. Þarna byrjaði dramatíska kombakkið sem nær hámarki í The Wrestler. Rourke er auðvitað klikkaður leikari en virðist svolítið vera að leika sjálfan sig í þessum myndum. Nett hópless gaurar.

Ég var varla búinn að þerra tárin áðan þegar ég fékk SMS frá Óla vini mínum af bensínstöðinni, harðasta starfsmanni á plani í íslenskri olíusögu og manni sem veit upp á sína tíu fingur um hvað töff snýst. Rourke útlistaði það að vísu ágætlega fyrir okkur í Harley Davidson: It's better to be dead and cool, than alive and uncool. Á þýsku: Cool bleiben ist alles.

Óli hafði þetta að segja: Sko Mikka gamla! Alvöru töffari það. Og: Ja. Flottur. Ruddalegru og sjúskaður djöffull.

Þetta er alveg málið en samt er útlitið aðeins að skána á honum blessuðum en eiginlega er stærsti bömmerinn í áfallasögu þessa magnaða leikara og boxara hversu hann leyfði sér að verða ljótur. Hann þurfti varla förðun til að leika Marv en in ðí næntís var hann klárlega einhver svalasti og kynþokkafyllsti maður í heimi.

Fögnuði mínum þessa dagana fylgir vitaskuld ónotalegur ótti vegna þess að fáir þekkja manninn og bresti hans betur en ég og þess vegna veit maður að hann er vís til þess að sturta þessu öllu niður aftur. Just for the hell of it.