Þá ætlaði ég líka að fara nokkrum háðulegum orðum um Pál Magnússon sem hefur þrátt fyrir ítrekaðar snerrur við Siv Friðleifsdóttur ekki enn lært að taka hana alvarlega sem andstæðing. Siv er einhver magnaðasti plottarinn og kosningasmalinn í Framsókn og í raun er með mestu ólíkindum að svörnustu óvinir hennar hafi ekki enn lært að sýna henni tilhlýðilega virðingu sem andstæðingi. Lífsreyndir menn eins og ég vita hins vegar upp á sína tíu fingur að konu sem gengur í leðri á alltaf að óttast og taka alvarlega. Páll og hans fólk hefur klikkað á þessu grundvallaratriði og þess vegna skrapaði minn gamli bekkjarbróðir botninn Siv líklega til ómældrar ánægju.

En Höskuldur ósýnilegi var ekki lengi í framsóknarparadísinni og það verður ekki af þessum flokki tekið að hann hættir aldrei að vera uppspretta ómældrar kátínu og hallærislega klaufalegra axarskafta. Jakob vinur minn skrifaði einu sinni bókmenntafræðiritgerð sem heitir Hættiði að hlæja brandarinn er ekki búinn. Mér var hugsað til þessa ágæta titils þegar ég sá fréttir af því að Framsókn hefði fengið tvo formenn á klukkutíma í dag. Ritgerðartitill Jakobs á ákaflega vel við samtímasögu Framsóknarflokksins en mér telst til að með þessum tveimur formönnum dagsins í dag sé flokkurinn búinn að hafa ekki færri en fimm formenn frá því Halldór Ásgrímsson yfirgaf hjörðina í dauðateygjunum.

Þrátt fyrir dramatíska atburði dagsins er þó enn full ástæða til þess að óska framsóknarfólki innilega til hamingju með að hafa aldrei þessu vant aulast til þess að kjósa besta og efnilegasta formannsefnið sem í boði var. Meira að segja ég er nú tilbúinn til þess að fresta því um stund að skrifa undir dánarvottorð flokksins og sjá til hvort Sigmundur Davíð nái ekki að gera lítið kraftaverk og blása lífi í líkið. Hann er tvímælalaust rétti maðurinn til þess og sem genetískur framsóknarmaður, sem ber sterkar tilfinningar til flokksins, lýsi ég yfir stuðningi mínum við hinn óvænta sigurvegara. Árangur hans mun þó því miður fyrst og fremst ráðast af því hversu hnífaglaðir flokksfélagar hans munu verða og þekkjandi framsóknarmenn er ég smeykur um að sjálfstortímingin muni halda áfram og vænir kutar muni rata í bak Sigmundar þegar hann á síst von á.

Síðan má ekki gleyma því, alveg að þessum unga og geðþekka manni ólöstuðum, að með kjöri hans er búið að renna enn sterkari stoðum undir kenningu mína um að tilfinnanlegur skortur á ungu hæfileikafólki í Framsókn hafi fyrir löngu gert flokkinn að stuttri hjáleið fyrir ómerkilegt og hugsjónalaust þriðjaflokksfólk að kjötkötlum pólitíkurinnar. Það er svo auðvelt að komast hratt á toppinn og vera fremstur meðal jafningja í hóp ráða- og dálalausra meðalmenna.

Vonarglæta dagsins er fólgin í því að nú komst loksins maður sem eitthvað vit er í á toppin hjá framsóknarfólki og undirmálsfólk og villuráfandi sauðir eiga það til að breytast í afburðagott fólk þegar það fær alvöru leiðtoga. En ó boj ó boj hvað leiðin til metorða er stutt í Framsókn. Ég get í það minnsta ekki látið mér detta nokkurn annan stjórnmálaflokk til hugar þar sem fyrrverandi geðþekkur sjónvarpsmaður getur komið inn af götunni, nokkrum aukakílóum síðar, og orðið formaður á þremur vikum.

Svona getur bara gerst í Framsókn.

En enn og aftur til hamingju framsóknarfólk og hafið í huga, sérstaklega Hallur, að vinur er sá er til vamms segir.