Mánudagur, 12. janúar 2009
Ekki hvarflar að mér að skammast mín fyrir að hafa grátið gleðitárum þegar ég horfði á elsku Mickey Rourke taka á móti Golden Globe verðlaununum á Stöð 2 áðan. Dúllan hún Kate Winslet var að vísu búin að hita mig vel upp með hjartnæmum viðbrögðum við sætum sigri sínum.
Kate er svo ekta og mikið krútt og þessi ræða kom frá hjartanu. Eitthvað annað en ömurlegur vællinn sem lufsan Gwyneth Paltrow bauð upp á Óskarnum fyrir margt löngu.
En eníveis. Ég hef eiginlega skrifað allt sem ég þarf að segja um Mickey svo oft áður að ég nenni því varla eina ferðina enn. Höldum því samt til haga að svona comeback eins og hann er með núna er ekki á færi neinna nema alvöru töffara. Og alvöru töffarar eru menn sem hika ekki við að brenna allar brýr að baki sér. Flæma burt eiginkonur, börn, ástkonur, vini, vinnufélaga og vinnuveitendur just for the hell of it. Menn sem lifa það af að gefa sjálfseyðingarhvötinni, geðveikinni og alkóhólismanum lausan tauminn og enda einir í heiminum með engan að tala við nema hundana sína. Rífa sig svo upp og láta hollywoodpakkið sem hataði mann og sneri við manni bakinu standa upp og klappa fyrir manni. Svona stönt púlla bara Rourke og örfáir aðrir. Flestir að vísu dauðir nú þegar.
Ég hef staðið með Mikka í gegnum súrt og sætt í rúm 20 ár og aldrei gefið upp alla von. Horft á hann hrapa frá stórkostlegum leik í myndum eins og Year of the Dragon, Barfly og auðvitað fyrst og fremst Angel Heart niður í Harley Davidson and the Marlboro Man og straight to video krappi eins og Point Blank og Exit in Red.
Eftir að Rodriguez gaf honum séns í Once Upon a Time in Mexico hefur þetta verið að mjakast upp á við og díllinn var eiginlega sílaður þegar Frank Miller fattaði að Rourke væri Marv og þeir Rodriguez fengu hann í Sin City. Þarna byrjaði dramatíska kombakkið sem nær hámarki í The Wrestler. Rourke er auðvitað klikkaður leikari en virðist svolítið vera að leika sjálfan sig í þessum myndum. Nett hópless gaurar.
Ég var varla búinn að þerra tárin áðan þegar ég fékk SMS frá Óla vini mínum af bensínstöðinni, harðasta starfsmanni á plani í íslenskri olíusögu og manni sem veit upp á sína tíu fingur um hvað töff snýst. Rourke útlistaði það að vísu ágætlega fyrir okkur í Harley Davidson: It's better to be dead and cool, than alive and uncool. Á þýsku: Cool bleiben ist alles.
Óli hafði þetta að segja: Sko Mikka gamla! Alvöru töffari það. Og: Ja. Flottur. Ruddalegru og sjúskaður djöffull.
Þetta er alveg málið en samt er útlitið aðeins að skána á honum blessuðum en eiginlega er stærsti bömmerinn í áfallasögu þessa magnaða leikara og boxara hversu hann leyfði sér að verða ljótur. Hann þurfti varla förðun til að leika Marv en in ðí næntís var hann klárlega einhver svalasti og kynþokkafyllsti maður í heimi.
Fögnuði mínum þessa dagana fylgir vitaskuld ónotalegur ótti vegna þess að fáir þekkja manninn og bresti hans betur en ég og þess vegna veit maður að hann er vís til þess að sturta þessu öllu niður aftur. Just for the hell of it.
| 17:05 |