Hlustaði á RT segja við Arnþrúði á Útvarpi Sögu að þeir sem hefðu kosið Sjálfstæðisflokkinn og haldið honum við völd síðustu tvo áratugi ættu að biðja þjóðina afsökunar.

Hugsaði glottandi með sjálfum mér að þetta væri alveg rétt hjá kallinum og auðvitað ættu þeir bjánar sem hafa kosið íhaldið að skammast sín og biðja okkur hin auðmjúklega fyrirgefningar á að hafa hlaðið undir spillingu sem síðar leiddi til allsherjar hruns með atkvæðum sínum.

Þessi hugsun var varla komin hálfa leið í gegnum hausinn á mér þegar ég áttaði mig á að ég er einn af þeim. Ég hef kosið Sjálfstæðisflokkinn. Að vísu bara einu sinni en það er alveg nóg. Sorrí. Held þetta hafi frekar verið 2003 en 1999. Ártalið skiptir heldur ekki öllu og ekki kom þetta til af góðu.

Verandi sá sem ég er hafði ég verið útlægur ger af heimili mínu en vildi fá lokatækifæri til þess að bæta fyrir misgjörðir mínar og hætta að hýrast í herbergiskytru heima hjá ömmu minni fjarri hlýju hjónasængur. Bauðst því auðmjúkur til að saga af mér annan handlegginn gegn fyrirgefningu syndanna og inngöngu í fyrra líf. Heldur þótti þetta fórnartilboð snautlegt og bera lítinn vott um iðrun. Ég skyldi sko fá að gjalda fyrir alvöru og færa stærri fórn en eitt stykki handlegg.

Refsingin sem ég hlaut var sú versta af öllum vondum. Ég skyldi kjósa Sjálfstæðisflokkinn í yfirvofandi kosningum og ekkert múður. Kvennaráð eru vissulega köld og hún þurfti nú svosem ekkert að leita að snögga blettinum. Vissi upp á hár hvar hann var að finna á kommúnistanum með framsóknarblóðið. Ég sá mér þann kost vænstan að ganga möglunarlaust að afarkostunum en var að sjálfsögðu um leið, að hætti fláráðra vinstri manna, byrjaður að leita leiða til að ganga bak orða minna og kjósa eitthvað allt annað. Ég myndi svo bara eiga það við samvisku mína eftirleiðis að hafa svindlað í friðhelgi kjörklefans.

Einhverra hluta vegna virðist hafa verið reiknað með því að ég myndi reyna eitthvað þessu líkt vegna þess að þegar á hólminn var komið var barn óvænt sent með mér í klefann með það eindalda verkefni að ganga úr skugga um að ég setti X við D.

Ég kaus því Sjálfstæðisflokkinn óhjákvæmilega.

Sorrí

Ég hef heyrt illar tungur halda því fram að ég sé með böggum hildar vegna þess að minn maður, Mickey Rourke, hafi ekki fengið Óskarsverðlaunin fyrir magnaðan leik sinn í The Wrestler.

Þetta er rakalaust kjaftæði sem ég vísa hér með alfarið á bug þótt varla þurfi að taka fram við þá sem þekkja mig og Mikka að okkur gæti ekki verið meira sama um þetta ofmetna styttudrasl.

Fyrir það fyrsta er Óskarinn ekki og hefur aldrei verið mælikvarði hvorki á hæfileika né gæði kvikmynda. Læt nægja að sinni að nefna Chicago, Shakespeare in Love og Gwyneth Paltrow í þeirri mynd. Þá ber einnig að hafa í huga að Rourke hefur verið útlagi í Hollywood nánst allan sinn feril ekki síst fyrir þær sakir að hann hefur alla tíð neitað að spila með elítunni og drullað yfir leikara, leikstjóra, framleiðendur og annað stúdíópakk. Óskarsverðlaunin standa því í raun fyrir allt sem Mikki hatar og því vandséð hvers vegna í ósköpunum við ættum að vilja hampa styttunni.

Ég skal hins vegar fúslega viðurkenna að tilnefning Mikka til verðlaunanna lyfti geði mínu umtalsvert bara vegna þess að það er eitthvað óendanlega töff við að maður sem er svo gersamlega heillum horfinn og á sér ekki viðreisnar von skuli fá slíka uppreist æru hjá fólki sem hefur elskað að hata hann og fundið honum flest til foráttu. Árni Johnsen þekkir þessa tilfinningu vel.

Óhjákvæmilega rann á mig sterk sigurvíma eftir því sem sigurganga The Wrestler varð glæsilegri á hinum og þessum verðlaunahátíðum með tilheyrandi lofi gagnrýnenda og spám um frekari landvinninga míns manns. Áður en þessi víma rann af mér var ég farinn að gæla við þann möguleika að Óskarinn yrði okkar samt alltaf með ákveðnum efasemdum.

Ég fattaði svo á sunnudagskvöld rétt fyrir útsendingu when I had what alcoholics refer to as a moment of clairty að hann myndi ekki fá verðlaunin. Gerði mér um leið grein fyrir að við vildum ekkert fá þessi asnalegu snobbverðlaun. Hefði Mikki fengið þau fyrir 20 árum síðan hefði hann þurft að dúndra styttunni í gólfið og segja pakkinu að fokka sér. Og ef hann ætti að vera sjálfum sér samkvæmur hefði hann þurft að gera það líka núna og hann getur ekki verið að standa í svoleiðis rúmlega fimmtugur maðurinn. Nú snýst þetta bara um að hafa vinnu, græða pening og safna nýjum mótorhjólum. Það eitt að þetta hyski sem hann hefur drullað yfir árum saman skuli hafa spælst tilnefningu á hann er stóri sigurinn.

Svo þarf enginn að skammast sín fyrir að tapa fyrir Sean Penn þannig að við erum sáttir.

Geðheilsu minnar vegna hef ég reynt að hugsa sem minnst undanfarið. Einfaldlega vegna þess að slíkt brölt kallar fram hjá mér svo þrúgandi ógeð á minni eigin tegund að ég verð þunglyndur. Við höfum ekki verið á jörðinni nema í 150 þúsund ár skv. leiðréttingu (70 milljón) ár eða svo, sem er frekar stuttur tími samanborið við ýmsar aðrar dýrategundir, og erum samt nú þegar á hraðri niðurleið.

Það er semsagt ekki nóg að hafa nothæfa þumalputta og eitthvert cogito ergo sum til þess að koma í veg fyrir hnignun á ljóshraða. Ef Descartes væri eitthvað að pæla í dag myndi þetta líklega frekar hljóma svona: Ég hugsa og þess vegna er ég gráðugt gjaldþrota fífl.

Mannskepnan er alveg handónýt og íslenska útgáfan er auðvitað átakanlega mislukkuð frá náttúrunnar hendi. Aðallega vegna þess hversu staurblind hún er á alvarlegustu gallana í fari sínu. Þeir allra vitlausustu í Íslendingagerinu rotta sig nú saman út um allar trissur, stofna grúppur, sellur og hópa og ætla að búa til Nýtt Ísland, siðvæða samfélagið og skapa betri heim. Þetta lið er alveg staurblint á mannlegt eðli og áttar sig ekki á að slíkar tilraunir ganga þvert á eðli tegundarinnar. Í sjálfu sér er einfaldasta mál í heimi að breyta stjórnarskránni og stofna stjórnlagaþing en eðli tegundarinnar verður ekki haggað. Animal Farm er ekki klassísk að ástæðulausu.

Krókódíllinn er fyrirmyndardýr og er manninum fremri í öllu sem skiptir máli þótt hann hafi ekki þumalputta og þurfi ekkert sérstaklega að hugsa til að vera til. Fá dæmi eru til um að krókódílar stundi skipulögð fjöldamorð og útrýmingartilburði á krókódílagenginu í nágrannafenjunum. Þeir hafa heldur ekki stundað það í nokkrum mæli að stofna IceSave reikninga og féflétta þannig nágrannakrókódílana áður en þeir setja sitt eigið klan á hausinn.

Krókódíllinn hefur það nefnilega umfram okkur að hann kann að lifa lífinu. Hann er miklu fullkomnara og þrautreyndara fyrirbæri en mannskepnan. Hann er búinn að liggja tjillaður í fenjunum í eitthvað í kringum 200 milljón ár og á þeim tíma hefur ekki einn einasti krókódíll orðið gjaldþrota. Síðan kemur allt í einu einhver allsber apaköttur með 150 þúsund ára reynslu og þykist vita eitthvað voðalega mikið um hvernig á að gera þetta. Gaur sem er eiginlega heimskari en loðni frændi hans sem hangir enn uppi í tré og étur banana og flær úr hnakka náunga síns. Ekki eru aparnir í trjánum að pæla í hvort þeim sé betur borgið með evru eða krónu og hvort Framsóknarflokkurinn sé skárri nú en hann var í fyrra.

Krókódílinn veit þetta allt og það segir sig sjálft að það er öllu gáfulegra að fara að fordæmi tegundar sem býr að 200 milljón ára reynslu frekar en hálfbjána sem er enn blautur bak við eyrun eftir aðeins 150 þúsund ár hér á jörð.

Krókódíllinn veit að það eina sem þarf til að komast sómasamlega í gegnum lífið er sterk brynja og beittar tennur. Ég hef því tekið meðvitaða ákvörðun, eftir að hafa cogito ergó súmmað um stund í heita pottinum í Vesturbæjarlauginni þar sem ég lóma löngum stundum eins og krókódíll. Ég ætla að segja mig úr mannlegu samfélagi og losna þannig meðal annars við óþarfar og tilgangslausar áhyggjur af því hvaða allsbera apagengi ég eigi að kjósa í vor.

Héðan í frá mun ég einbeita mér að því að herða skrápinn, brýna tennurnar og lifa af.

Þetta hallærisástand sem kallast kreppa en er eitthvað allt annað og miklu verra hefur orðið til þess að ég er farinn að dæla bensíni á bílinn minn sjálfur til þess að kría út einhvern smá afslátt af hverjum lítra.

Hingað til hef ég alltaf lagt við „þjónustu“ dælu þar sem ég tel mig hafa dælt bensíni fyrir lífstíð, einhverjum milljörðum lítra, á þeim ellefu árum sem ég vann hjá framsóknarolíufélagi sem kenndi sig við Essó en heitir N1 eftir að Engeyingarnir eignuðust það.

Ég var ekkert að sjá eftir þessum aukakrónum fyrir þjónustuna vegna þess að með því að borga þær lagði ég mitt af mörkum til þess að halda lífinu í stétt bensínkalla sem hétu nú bara „útimenn“ í mína tíð en eru þekktari sem „starfsmenn á plani“ eftir að þessi Næturvakt gerði allt vitlaust.

En hvað um það. Í gamla daga á meðan ég var starfsmaður á plani var ég klárlega flinkasti bensínkall í heimi. Fór létt með að afgreiða fjóra til fimm fólksbíla með bensín, fyllingar, 500, þúsundkalla og allt þar á milli, á meðan dísill rann úr tveimur byssum á 12 hjóla trukk. Hraðin og snerpan voru slík að oftast sýndust kúnnunum sex hendur vera á lofti og álíka margar dælubyssur. Og ekki dældi maður yfir nema nokkrum sinnum á ári og þá bara einhverjum smáaurum.

Eftir dágóðan tíma á planinu urðu dæla og maður nánast eitt og maður skilaði alltaf rennisléttri upphæð á bílana. Væri beðið um þúsundkall fékk kúnninn eldsneyti fyrir 1000,00 krónur. Ekki 10 aura framyfir. Slík hitni var og er nú ekki öllum gefin og yfirdælingar voru alveg við það að setja olíufélögin á hausinn þannig að á endanum þurftu þau að brugga ólöglegt verðsamráð til þess að standa af sér klaufaskap bíldælinganna. Þetta er vitaskuld liðin tíð með tilkomu sjálfsafgreiðslunnar vegna þess að það er ekkert mál að rukka kúnnafíflin um það sem þau sulla umfram.

Bissnisskall: You wanna know the secret to surviving air travel? After you get where you're going, take off your shoes and your socks then walk around on the rug bare foot and make fists with your toes.

Bruce Willis sem John McClane: Fists with your toes?

Bissnisskall: I know, I know, it sounds crazy. Trust me, I've been doing it for nine years. Yes sir, better than a shower and a hot cup of coffee.

Bruce Willis sem John McClane: Okay.

[bissnissmaðurinn rekur augun í skammbyssuna sem McClane ber innanklæða]

Bruce Willis sem John McClane: It's okay, I'm a cop. Trust me, I've been doing this for eleven years.

En svona til að gera langa sögu lengri þá renndi ég Pusjóinum mínum upp að sjálfsafgreiðsludælu hjá Neinum um daginn. Skellti byssuni í og læsti henni með fokdýra bununa í botni. Hljóp inn og bað stúlkuna á kassanum um að stöðva hana í 4000 kalli. Henni brá voðalega og sagðist ekki getað stöðvað dælinguna svona eftir á þannig að ég snerist á hæl, hentist af stað, renndi mér á hnjánum að dælunni og greip byssuna í 3.987 og stöðvaði hana á fjögurþúsund komma núll.

Fór svo inn til að ganga frá greiðslunni og þar tók afgreiðslustúlkan á móti mér með stjörnur í augunum og gat ekki leynt hrifningunni í röddinni: „Vá, ótrúlegt. Það tekst sko eiginlega aldrei neinum að dæla svona akkúrat.“ Og þá fékk ég loksins þetta diehard móment sem ég er búinn að bíða eftir árum saman, hrukkaði ennið undir háum kollvikunum, setti upp brucewillisglottið og hálf hvíslaði: „Iss, treystu mér þetta er ekkert mál. Ég vann við þetta í ellefu ár.“