Ég eyddi litlu broti úr kvöldstund með fallegri, bráðskemmtilegri og sláandi töff stúlku á kaffihúsi hér í borg nýlega. Þetta var kvöldið áður en hún fór af landi brott í fússi eftir að hafa starfað í tvær vikur við nektardans á súlustað í miðborg Reykjavíkur nota bene. Ekki Kópavogi.

Áður en lengra er haldið er rétt að taka fram að ég var í vinnunni og drakk kaffi og sódavatn. Hún drakk bara sódavatn.

Hún hafði komið hingað í leit að ævintýrum og tilbreytingu og ætlaði að fjármagna Íslandsdvölina með því að sveifla sér fáklædd í kringum súlu. Hún kom hingað á eigin vegum og ekki á þeirri brókinni að láta manselja sig eitt né neitt.

Kannski var það þess vegna sem hugmyndir hennar og súlugreifans í Reykjavík um starfslýsingu nektardansmeyja fóru ekki saman en eftir þessar tvær vikur var henni svo misboðið að hún réði sér lögfræðing og pantaði svo flugfar heim.

Það var ekki vottur af fórnarlambi í þessari dökkhærðu hörkupíu sem var tótallý dressed in black og ég á aldrei eftir að gleyma dead sexí hörkunni í augum hennar þegar hún hvæsti:

I am not Lithuanian, I am not Romanian, I am not Hungarian. I am French and I have rights.

Vá! Þetta hefði getað verið í bíómynd.

Nektardans er hreyfiafl í íslenskri pólitík og hefur komið talsvert við sögu síðustu daga. Ekki er nóg með að erlendar nektardansmeyjar hafi með æfingum sínum fjármagnað að hluta starfsemi íslenskra stjórnmálaflokka heldur vakti sá mikli orataor Davíð Oddsson athygli á miklum áhuga vinstri stjórnarninnar á súluskaki um helgina og notaði strippið til þess að koma á framfæri hárfínni hótun um að hann geti þrætt alls konar lið berstrípað upp á súlur vitneskju sinnar.

Sjálfsagt er óreiðufólkið sem Davíð er með í huga ekki fólk sem maður myndi alla jafna borga fyrir að fækka fötum en þessi fyrirhugaða nektarsýning Davíðs ætti þó að trekkja vel í ljósi aðstæðna.

Kreppan hefur auðvitað komið illa við alvöru nektardansmeyjar eins og aðra og hætt er við að eftirspurnin eftir þjónustu þeirra minnki eitthvað þegar neyðin er farin að kenna nakinni þjóð að spinna. Hafði spurnir af súlumey nýlega sem ber hag Íslendinga fyrir brjósti og finnur ægilega til með landanum út af "the kreppa". Hún telur Íslendinga víst ekki eiga þetta skilið og var mun uppteknari af aðstæðum þjóðarinnar en eigin hremmingum þótt vissulega þætti henni súrt í broti að helvítis krónan væri búin að koma henni í hóp ódýrustu súlumeyja heims.

“Vilji Sjálfstæðisflokkurinn halda yfirráðum sínum yfir sjávarútvegsauðlindinni, þá hafnar Sjálfstæðisflokkurinn aðild að Evrópusambandinu...”

sagði Sigurður Kári á landsfundi í dag.

say no more.

Oscar Wilde var alveg óvitlaus og sagði á góðri stundu að tískan væri svo viðbjóðslegt fyrirbæri að það yrði að breyta henni á sex mánaða fresti.

Mér hefur aldrei tekist að ganga í takt við tískuna og hef í skjóli Wilde ekki haft neinar sérstakar áhyggjur af því. Sum karlmannsföt eru líka sem betur fer óháð öllum tískustraumum. Eru svo
flott að þau eru sígild og alltaf „in“. Allur sá herskari samkynhneigðra dindla sem móta tískuna frá París og Mílanó utanum anorexíulíkama og mjúka menn fá engu um það breytt.

Þetta eru kjólföt, kúrekastígvél, gallabuxur og orginal svartur leðurjakki, svona eins og Brando klæddist í The Wild One árið 1953. Kjólfötin eru náttúrlega svo elegant, virðuleg og fullkomin í hönnun að kóngafólk og forseti Íslands gera sér þau að góðu þegar mikið stendur til. Smókingur
er hins vegar með því ljótara sem hægt er að troða karlmanni í og í raun er með öllu óbærilegt að James Bond skuli enn halda tryggð við þá ömurlegu múnderingu þrátt fyrir að persónan hafi verið uppfærð og töffuð upp með Daniel Craig. Munurinn á kjölfötum og smóking er álíka stórkostlegur og merkingarbær og munurinn á Tanqueray gin í tónik og íslenskum bjór.

Litli fataskápurinn minn er því vægast sagt sígildur þar sem þar má finna slatta af gallabuxum, nokkur pör af boots, kjólföt og auðvitað black leather jacket. Ég fæ að vísu sorglega fá tækifæri til að nota kjólfötin mín. Hef ekki farið í þau árum saman nema þá til þess að vera Drakúla á grímuböllum. Ég varð viðskila við svarta leðurjakkann minn fyrir drjúgum áratug enda þótti hann á
einhverjum tímapunkti ekki alveg nógu fínn. Hann var jú vissulega einkennisbúningur glæpamanna og dópista á mínum yngri árum og minningin um það þegar ég var handtekinn fyrir þær sakir einar að vera í jakkanum mínum er mér dýrmæt.

Hvað um það. Ég fann svarta leðurjakkann minn aftur þegar ég flutti í kjallarann í Kópavoginum um daginn og þóttist hafa himinn höndum tekið. Skellti mér strax í jakkann sem smellpassar enn eftir áratugar viðskilnað og fór helvíti svalur í vinnuna. Þrátt fyrir að einelti sé bannað í vinnuni hlógu stelpurnar að mér og sungu „Greased Lightnin' Go Greased Lightnin'“ og héldu því fram að gjémli, gjémli hefði fengið sér svona jakka vegna þess að nú standa yfir æfingar á Grease í einhveru leikhúsinu og hér væri um alvarlegt tifelli af gráa fiðringnum að ræða.

Þetta unga fólk veit auðvitað ekkert í sinn haus en ég neyddist samt til þess að parkera þessum klassíska jakka sem ég hélt að ég gæti notað fram á minn hinsta dag.

Hvað ætli þær syngi fyrir mig þegar ég mæti í kjólfötunum á mánudaginn?

Mannskepnan hefur í gegnum tíðina látið sér detta ýmislegt fáránlegt í hug, sumt beinlínis banvænt, en af þessu er fátt jafn vitlaust og eignarrétturinn. Ósköp kjánalegt konsept sem hefur í gegnum söguna kallað á óendanlegar blóðsúthellingar, efnahagshrun og leiðindi.

Eignarétturinn, eða þessi einkennilega þráhyggja fólks að þurfa að eiga allan andskotan og þá helst voða mikið af peningum, byggingum, fólki og bílum, varð til þess að allir íslensku bankarnir fóru á hliðina og samfélagið á hvolf. Allt út af því að allir, en samt meira bara sumir, þurftu að eignast allan heiminn. Og svo er eignarrétturinn svo merkilegur, upphafinn, heilagur og stjórnarskrárvarinn að það má ekki taka af mönnum það sem þeir hafa stolið eða keypt fyrir ímyndað fé með veði í blóði, svita og tárum almennings.

Krókódílinn hefur lifað á jörðinni miklu lengur en maðurinn og hér hafa áður verið færð sannfærandi rök fyrir því að löng saga hans taki af öll tvímæli um að hann sé klárari en mennirnir og kunni miklu betur að lifa lífinu. Hann hefur á 200 milljónum ára sýnt fram á að eignir eru óþarfar og það eina sem þarf til þess að komast af er sterk brynja og beittar tennur.

Krókódíllinnn á ekki neitt, nema í mesta lagi þriggja vikna rotnandi hræ af veiðibráð sem hann nartar í þegar hann hefur ekkert betra að gera. Fóðrið liggur bara einhvers staðar á kantinum og hann gjóar ef til vill að því augunum af og til á meðan hann flatmagar pollrólegur í feninu, svona bara til þess að vera viss um að það sé þarna. Annars hefur hann engar áhyggjur af þessu og heldur bara áfram að tjilla. Pælir ekkert í hvort hann sé með afsal fyrir bráðinni eða hvort gengi hennar sé rísandi eða fallandi. Honum gæti ekki verið meira sama. Hann ætlar ekkert að eiga þetta bara éta þegar hann verður svangur.

Eignarréttinum fylgir ekkert nema stress, vesen og væntanlega gjaldþrot í restina eins og Íslendingar eru nú að kynnast óþægilega, ýmist verðtryggðir í bak og fyrir eða fastir í myntkörfu.

Óendurgoldin ást getur verið óskaplega hvetjandi og gefandi. Eitthvað svo spennandi að elska einhvern sem vill mann ekki, veit ekki að maður er til eða hefur bara áunnið ógeð á alkóhólíseruðum blaðamönnum. Vonin um að viðkomandi snúist hugur eða að manni takist með einhverjum trixum að vinna hug hins nánast ósnertanlega viðfangs er rómantík í sinni tærustu mynd.

Vonin sem fylgir vonlausri ást er miklu fallegri og meira gefandi en bömmerinn sem fylgir því að að ná í þá sem maður þráir - vegna þess þá er auðvitað ekkert eftir nema bíða eftir að ástareldurinn deyji út og verði að ösku.

Öllu verra er að falla fyrir manneskju sem er ekki til vegna þess að þá er þessi litli vonarneisti ekki til staðar. Eiginlega er bara alveg glatað að falla jafn harkalega fyrir skáldsagnapersónu og ég hef gert fyrir Lisbeth Salander í Millenium þríleik Stieg Larssons.

Salander hefur eiginlega allt sem góða konu þarf að prýða. Hún er dökkhærð, snargeðveik, með dreka tattú á öxlinni, ógeðslega klár, sjúklega rík, ofbeldihneigð, snertifælin en samt gröð og svo mætti lengi telja. Hún var að vísu alveg flatbrjósta í Karlar sem hata konur sem var nú eiginlega bara eini gallinn sem ég gat fundið á henni. Larsson hefur hins vegar alveg verið búinn að ákveða það frá upphafi að skrifa hana sem kvenmynd eilífðarinnar vegna þess að strax í byrjun næstu bókar er hún búin að fá sér þessi líka fínu sílíkonbrjóst.

Ég var að brenna upp af söknuði eftir að ég kláraði Karlar sem hata konur en daginn áður en ég gekk af göflunum fann ég Flickan Som Lekte Med Elden á ensku í Eymundsson. Bókin gefur fyrstu bókinni lítið eftir en samt treini ég mér hana og les bara nokkrar síður á kvöldi. Get ekki hugsað þá hugsun til enda þegar síðasta síðan er lesin og ég get ekki skriðið upp í með Salander fyrr en í júní þegar enska þýðingin á síðustu bókinni kemur út.

Og þegar sú bók hefur verið lesin upp til agna lýkur þessu intensíva ástarsambandi þar sem helvítið hann Larsson er dauður og bækurnar um þessa flottustu krimma kvennpersónu ever verða ekki fleiri. Pæling kannski að sleppa því að kaupa þá bók og halda þessu þannig lifandi. Samt er þetta eitthvað svo glatað vegna þess að Salander veit ekki að ég er til vegna þess að hún er ekki til.

Vegna yfirgripsmikillar vanþekkingar á frægðarfólkinu sem á sínar fimmtán mínútur um þessar mundir skorðuðu krakkarnir á innblaðinu á mig í gær að drulla mér inn í 21. öldina. Ekki vann ég mér nú annað til saka en að hafa aldrei heyrt lag með Amy Whinehouse, vita ekki hver einhver Rihanna er og að telja víst að Ice-T sé fremstur meðal svokallaðra rappara.

Ég lagðist því umsvifalaust í nokkrar rannsóknir og þá ekki síst á þessari Rihönnu og komst að því að Rihanna er Whitney Houston. Rihanna þessi er semsagt þeldökk söngkona sem bundið hefur trúss sitt við einhvern söngvara sem heitir Chris Brown og er einnig dökkur á hörund. Sýnist hann svo vera frægari fyrir að berja Rihönnu en söngafrek sín.

Fyrir þá sem ekki vita það er Whitney Houston þeldökk söngkona sem naut umtalsverðra vinsælda á minni öld. Henni þótti að vísu soldið gott að sjúga flösu andskotans upp í nasirnar og bjó með svörtum söngvara sem hét Bobby Brown sem barði hana eins og harðfisk. Bobby gerði einhver lög vinsæl á sínum tíma en var og er þekktastur fyrir að ganga í eftirsóttann skrokk Whitneyjar.

Semsagt fátt nýtt undir frægðarsólinni, sagan endurtekur sig og ég ætla að halda mig við 20. öldina.

Jóhanna Sigurðardóttir er orðin forsætisráðherra, Mickey Rourke tilnefndur til óskarsverðlauna, Björgólfur Thor á ekki tvo milljarða í rassvasanum, svartur maður í Hvíta húsinu,

Baugur kominn á hausinn, það þykir hallærislegt að eiga Range Rover, eiganlausir aumingjar eru allt í einu þeir einu sem eiga sjéns í lífinu og óþekktur blue collar leppalúði nær völdum í VR af Gunnari Páli Pálssyni.

Ekkert er lengur eins og það á að vera og eitthvað ómögulegt gerist nánast daglega.

Við þurfum því ekkert að bíða eftir því að Níl breytist í blóð og að froskum rigni til þess að sjá að heimsendir getur ekki verið langt undan.

Markaðsfólk er upp til hópa heimskara en annað fólk og á meðan ég vann á Fréttablaðinu grunaði mig sterklega að hjá 365 hefðu safnast saman þeir allra vitlausustu úr þessum hópi sem réttlætir tilveru sína með fullkomlega gagnslausri iðju og innantómum hugsunum.

Eftir að hafa lent ítrekað í því í vikunni að kasta næstum upp morgunmatum sem ég borðaði ekki við að hlusta á ógeðslegt jákvæðnihjal á Bylgjunni veit ég fyrir víst að grunur minn um markaðspakk 365 var réttur. Þetta eru heilalausir hálvitar og það þarf enginn að segja mér annað en þessi fáránlega tilskipun um jákvæðni á Bylgjunni komi beint frá markaðsdeildinni.

Jákvæða bylgjan gengur svo langt í fasisma markaðsaflanna að „pípað“ er yfir allt neikvætt sem óvart gæti hrotið af vörum þeira sem gjamma í hljóðnemana. Engum nema markaðsmanni gæti dottið þessi fásinna í hug. Ég trúi því í það minnsta alls ekki að dagskrárgerðafólkið hafi sjálft fengið þessa grillu enda getur enginn fjölmiðill sem vill láta taka sig alvarlega núllað út neikvæðni á þessum ömurlegu tímum í sögu þjóðarinnar. Á Bylgjunni sannast hins vegar hið fornkveðna þessa vikuna að sælir eru fattlausir því þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir.

Halldór Ásgrímsson afsannaði það fyrir margt löngu að það að vera leiðinlegur geri mann sjálfkrafa gáfaðan og ábyrgan. Þetta breytir þó engu um það að þeir sem eru bjartsýnir og jákvæðir geta líka verið heimskir og óábyrgir og þessir apaheilar á Bylgjunni, sem halda að það sé voða markaðsvænt og sniðugt að predika jákvæðni í miðri helför efnahagslífsins, ættu að staldra aðeins við og gera sér grein fyrir að það er einmitt þetta hugarfar þeirra, heimskuleg bjartsýni og jákvæðni, sem eru ástæðurnar fyrir bankahruninu og þeim ósköpum sem valda því að aldrei hefur verið erfiðara að selja auglýsingar.

Þeir sem vöruðu tímanlega við því í hvað stefndi þóttu voða leiðinlegir og voru sagðir afbrýðisamir. Þetta fólk hefur auðvitað fengið uppreist æru eftir hrunið en hefur samt sorglega fátt jákvætt að segja um ástandið núna. Fyrir hrun var þetta fólk púað niður og haft að háði og spotti en eftir hrun á að „pípa“ á það á Bylgjunni.

Gasalega smart nema auðvitað fyrir fjölmiðil sem vill láta taka sig alvarlega en slíkir reyna ekki að móta samfélagið heldur endurspegla það.