Þriðjudagur, 31. mars 2009
Ég eyddi litlu broti úr kvöldstund með fallegri, bráðskemmtilegri og sláandi töff stúlku á kaffihúsi hér í borg nýlega. Þetta var kvöldið áður en hún fór af landi brott í fússi eftir að hafa starfað í tvær vikur við nektardans á súlustað í miðborg Reykjavíkur nota bene. Ekki Kópavogi.
Áður en lengra er haldið er rétt að taka fram að ég var í vinnunni og drakk kaffi og sódavatn. Hún drakk bara sódavatn.
Hún hafði komið hingað í leit að ævintýrum og tilbreytingu og ætlaði að fjármagna Íslandsdvölina með því að sveifla sér fáklædd í kringum súlu. Hún kom hingað á eigin vegum og ekki á þeirri brókinni að láta manselja sig eitt né neitt.
Kannski var það þess vegna sem hugmyndir hennar og súlugreifans í Reykjavík um starfslýsingu nektardansmeyja fóru ekki saman en eftir þessar tvær vikur var henni svo misboðið að hún réði sér lögfræðing og pantaði svo flugfar heim.
Það var ekki vottur af fórnarlambi í þessari dökkhærðu hörkupíu sem var tótallý dressed in black og ég á aldrei eftir að gleyma dead sexí hörkunni í augum hennar þegar hún hvæsti:
I am not Lithuanian, I am not Romanian, I am not Hungarian. I am French and I have rights.
Vá! Þetta hefði getað verið í bíómynd.
| 23:09 |
