ég gleymdi regnhlífinni minni

Þrátt fyrir að hafa nánast endalausan húmor fyrir furðufuglum og ríka tilhneigingu til þess að heillast af trylltum einstaklingum sem hjóla gegn ofurefli kerfisins, smáborgaralegra gilda og yfirvalds var mér löngu hætt að finnast brandarinn Ástþór Magnússon fyndinn.

Ég stóð meira að segja frammi fyrir því að vera allt í einu sammála Agnesi Bragadóttur, sem mér finnst mjög, mjög fyndin, þegar hún hraunaði yfir Ástþór í Mogganum.

Hún hafði óneitanlega ýmislegt til síns máls og frá því Ástþór steig fram með stóriðjuhugmyndir á Bessastöðum 1996 hefur framboðið á honum verið mun meira en eftirspurnin. Eftir því sem leið á kosningabaráttuna fór ég þó hægt og rólega, eins og Steingrímur J. að því er virðist, að snúast á sveif með Ástþóri og það verður ekki af honum tekið að hann bjargaði stundum kosningaþáttum Sjónvarpsins frá óbærilegum leiðindum. Útspilið með eplin og appelsínuna var þokkalegt grand finale hjá kallinum.

Gagnrýni Ástþórs á fjölmiðla hefur verið sérstaklega eftirtektarverð og ég fæ ekki betur séð en hann sé verðugur arftaki hins háheilaga fjölmiðlarýnis Ólafs Teits Guðnasonar sem gekk í björg álbaróna og útrásargosa. Ástþór hefur það líka umfram ÓTG að vera barasta efni í fyrirmyndarblaðamann en hann sýndi með símtali sínu við ráðvilltan framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins að hann kann að spyrja réttu spurninganna og er í meira lagi fylginn sér. Innslag hans með Bjarna Ben í Laugardalnum bar þess einnig vott að í Ástþóri bærist sjónvarpsmaður á pari við Jón Ársæl.

Stærsti galli Ástþórs er þó hversu erfitt er að taka hann alvarlega þar sem hann eipar alltaf með reglulegu millibili. Þannig er til dæmis fjarstæðukennt hjá honum að kenna RÚV um að þjóðin hafnaði honum enn einu sinni í almennum kosningum. Hann var einfaldlega í þeirri þversagnarkenndu stöðu að um leið og hann var lífið og sálin í Lýðræðishreyfingunni lagði hann hönd dauðans yfir hana með þátttöku sinni. Regnbogalituð ára friðarhöfðingjans var yfir öllum sem fram komu fyrir hönd flokksins þannig að maður afskirfaði þá áður en þeir opnuðu munninn í kjördæmaþáttunum. Maður hefði ekki einu sinni tekið George Clooney alvarlega ef hann hefði komið fram undir merkjum hreyfingarinnar.

Þrátt fyrir þetta allt saman er Ástþór nú loksins eftir allt sitt brölt orðinn ómissandi. Hann er ótvíræður sigurvegari kosningabaráttunnar, hristi upp í hinu liðinu og dró skýrt fram hversu tæpt margir standa málefnalega með því að vera stundum skýrasti maðurinn í umræðunum. Það er alveg í samræmi við afleiðingar hrunsins sem hefur sett tilveruna á hvolf að Ástþór Magnússon er orðinn rödd skynseminnar.

Mér hefur innst inni verið sérstaklega hlýtt til Ástþórs frá því hann klagaði mig til siðanefndar Blaðamannafélagsins um eða upp úr aldamótum. Ástþór er sá eini sem hefur klagað mig til siðanefdnar á þessum tíu árum mínum í blaðamennsku og ég kann honum bestu þakkir fyrir vegna þess að enginn er blaðamaður með blaðamönnum nema hann hafi fengið slíka kvörtun. Brot mitt var nú samt ekki alvarlegra en svo að ég greip til myndlíkinga í frétt á Vísi.is um kertastöðu sem Ástþór stóð fyrir við heimili Halldórs Ásgrímssonar þáverandi utanríkisráðherra. Ég skrifaði eitthvað á þá leið að friðarhöfðinginn Ástþór fengi jafnan blóðbragð í munninn þegar nafn Halldórs Ásgrímssonar bæri á góma. Út úr þessu las Ástþór að ég væri að gera lítið úr dauða saklausra barna í Írak, klagaði mig og krafðist um leið bóta upp á 20-30 milljónir, minnir mig.

Úr netfréttinni var gerð smá klausa í eindálki í DV þannig að Ástþór gerði einnig kröfu á hendur Jónasi Kristjánssyni, þáverandi ritstjóra, og allt í allt minnir mig að þetta axarskaft mitt hefði átt að kosta Frjálsa fjölmiðlun 60 milljónir. Ritstjórinn minn á Vísi, Eiríkur Hjálmarsson, nú orkuplöggari, varði mig með kjafti og klóm sem var sennilega óþarfi þar sem siðanefnd vísaði málinu frá vegna alls kyns formgalla og stílbrögð mín fengu því aldrei réttláta málsmeðferð.

Ég lét þetta mér samt að kenningu verða og hef alla tíð síðan verið með innrammaða mynd af Ástþóri á skrifborðinu mínu með þessum texta: „HUGSAÐU!!! Áður en þú skrifar. Helvítið þitt.“ Ástþór hefur fylgt mér af Vísi yfir á Strik.is þaðan á Fréttablaðið síðan yfir á Mannlíf og þaðan alla leið á DV. Öll þessi ár hefur Ástþór áminnt mig um vönduð vinnubrögð og að hafa taumhald á stílgáfunni með þeim árangri að ég hef enn ekki hlotið dóm fyrir skrif mín.

Hugmyndina að því að hafa Ásþór innrammaðan sótti ég til norska leikskáldsins Henriks Ibsen en einhvern tíma las í bók um hann á Þjóðarbókhlöunni að hann hefði haft mynd af Strinberg uppi á vegg yfir skrifborðinu sínu þar sem hann vildi ekki skrifa eitt einasta orð án þess að hafa augu þessa sænska "brjálæðings" hvílandi á sér.

Ég var búinn að gleyma því hversu stórkostlegt meðal áfengi er þangað til ég kom á kosningavöku sjálfstæðismanna í Valhöll í nótt.

Áfengið hefur þennan geggjaða eiginleika að geta breytt staðreyndum, fegrað raunveruleikann og látið manni líða vel þegar í raun ekkert er til ráða annað en að setja snöruna um hálsinn og sparka stólnum undan sér.

Sjálfstæðisfólkið var bara í þessu líka fína stuði, rauðvíns-, hvítvíns- og bjórlegið, undir ömurlegustu kosningatölum sem sést hafa í sögu flokksins. Held svei mér þá að þetta hafi verið besta partíð. Hressar gellur í hólf og gólf, Geir Ólafs og ýmsir varíantar af misömurlegum verzlótýpum. Svo bara allir að djúsa og úti að reykja að tala um hvað Bjarni Ben er mikið æði.

Óvísindaleg rannsókn mín á kosningavökunum bendir til þess að fjöldi leiðinlegs fólks sé mestur í Samfylkingunni þannig að í raun er mjög eðlilegt að hún sé stærst á landsvísu. Framsóknarflokkurinn er að vísu óþekkt stærð í þessum efnum þar sem enginn sem ég talaði við á kosningavöku XB á Borginni vildi gangast við því að vera framsóknarmaður.

Sjálfstæðismenn mega svo eiga það að þeir hegðuðu sér einir í samræmi við efnahagsástandið og héldu sína kosningavöku heima hjá sér í Valhöll á meðan aðrir flokkar lögðu undir sig ýmist hótel eða skemmtistaði. Sjálfstæðismenn hefðu undir eðlilegum kringumstæðum leigt Broadway eða eitthvað álíka undir sig en það er svolítið 2006 þannig að flokkur Bjarna Ben er þegar farinn að sýna þroskamerki. Svo má auðvitað ekki gleyma því að það er ekki að því hlaupið að bruðla með peninga þegar Ástþór Magnússon hefur vökul augu með bankareikningi þínum og bíður eftir að heilar 55 milljónir hreyfist.

Tíu ára sonur minn bað mig áðan um að kjósa Vinstri græna. Fullkomlega eðlileg bón frá ungum manni með gott hjartalag sem lætur sig hag þeirra sem minna mega sín, og þá sérstaklega málleysingja, miklu varða.

Ástæðan var þó ekki áherslur VG á náttúruvernd og öll þau mjúku og mannlegu gildi sem uppfærða útgáfan af íslenskum kommúnistum hefur gert af sínum. Sonur minn vill að ég kjósi VG út af ömurlegri nazískri þjóðernishyggju flokksins og sturlaðri og blindri ást leiðtogans og fjármálaráðherrans og ónýtum gjaldmiðli.

Syni mínum finnst krónan nefnilega svo "falleg" og ég á að kjósa VG vegna þess að þeir vilja halda henni. Skotheld rök um að öll verslun okkar feðga á Amazon yrði mun ánægjulegri og þægilegri með evru duga ekki þegar drengurinn pakkar í fagurfræðilega vörn með innblásnum og
orðljótum fyrirlestri um hversu ósmekkleg evran sé.

Skil ekki alveg þessi börn mín en ég hef fyrir löngu gefist upp á að tala uppreisnarunglinginn minn inn á inngöngu í ESB. Þegar kemur að evrum, krónum og ESB deilir hún skoðunum með heimastjórnarmönnum og hafnar evrunni á forsendum ættjarðarfrasa sem eiga best við Davíð Oddsson og Hannes Hafstein. Lögreglunni tókst ekki einu sinni að fæla unglinginn frá heimastjórnarfirrunni með því að beita hana piparúða. Krónan skal blíva hjá börnunum mínum sem eru til í að erfa gjaldþrota land á haldlitlum en tilfinningahlöðnum forsendum.

Þessar hremmingar mínar og augljósu mistök í uppeldi kristalla auðvitað evrópuumræðuna í samfélaginu. Rómantískir unglingar og reynslulítil börn sprikkla gegna Evrópusambandinu á meðan lífsreynt fólk með framtíðarsýn og ábyrgðartilfinningu foreldra sem vilja tryggja framtíð barna sinna sjá enga aðra leið færa en ganga til viðræðna og veita krónunni langþráðan líknardauða.

Ég var samt löngu búinn að ákveða að ráðstafa atkvæði mínu í samræmi við óskir sonar míns ÞRÁTT fyrir heimsku (í upphaflegri merkingu) flokksins í gjaldmiðilsmálinu. Ég kýs þennan flokk því með nett taðkögglabragð í munni en eftir að hafa beitt útilokunaraðferðinni stendur eftir að VG er eini flokkurinn sem þó verðskuldar atkvæði. Samfylkingin er búinn að syngja evrópusönginn lengi en ég treysti henni ekki til þess að klára þetta mál frekar en önnur. Sannfæring íslenskra krata er ekki einnar ónýtrar krónu virði.

Evran á líka hvort eð er eftir að koma af sjálfu sér í lífrænu ferli sem grjótheimskir íslenskir stjórnmálamenn fá ekkert við ráðið þannig að ég læt eftir mér að kjósa eins og ég hefði gert fyrir 20 árum þegar ég trúði því enn að vinstri menn gætu bætt heiminn og vildu virkilega gera það.

Tek undir með Illuga og undrast mjög að alls konar bitlausir ræflar komist á þennan lista á meðan mér er haldið úti í kuldanum.

Þetta launar ekki ofeldið þetta framsóknarlið.

Án þess að ég vilji gera lítið úr afrekum lögreglunnar sem hefur nú nappað enn eitt smyglaragengið með fullfermi af dópi á milli

þess sem hún upprætir grasverksmiðjur á færibandi blasir þá bara ekki við að íslenskir glæpamenn eru nákvæmlega jafn heimskir og gaurarnir í MÍ í Sódómu Reykjavík?

Ég hef ákveðið að yfirgefa þetta ömurlega land og halda á vit ævintýranna úti í hinum stóra heimi. Þetta tengist hruninu svo sem ekkert beint þótt ég sé kominn með krónískt ógeð á heimsku íslenskra stjórnmálamanna og baneitraðri ákvarðanafælni þeirra í peningastefnumálum og öðrum efnum þar sem hik er ekkert annað en ávísun á tap og dauða.

Þessi bömmer er svo sem ekkert sem maður gæti ekki drukkið sig frá ef maður hefði umboð til að brúka romm.

Málið er hins vegar bara að þegar hlýnar á Djöflaeyjunni og sólin fer að láta sjá sig blossar rómantísk frelsisþrá upp í hjarta mér og ólmast svo svakalega að hún er við það að slíta sundur brjóstið. Eðlisávísunin segir mér að ég verði að fara. Bara eitthvert. Vera alls staðar annars staðar en hér. Ef þetta ömurlega land væri ekki eyja myndi maður bara fara upp í bíl, keyra af stað og stoppa aldrei.

Lord Byron orðaði þessa tilfinningu svona:

For the sword outwears its sheath,
And the soul wears out the breast,
And the heart must pause to breathe,
And love itself have rest.

Fyrir Íslending í þessari ömurlegu stöðu eru öll sund lokuð og það þýðir ekkert að ætla að flýja land og setjast að annars staðar. Átthagafjötrar efnahagshrunsins eru svo sterkir og maður verður alveg jafn gjaldþrota og ömurlegur þótt maður yfirgefi skerið og setjist að í Sönneborg, Springfield eða Sheffield.

Eina vitið er að fara að dæmi Byron og fara eitthvert út í buskan til þess að deyja. Ég er bara of mikill Íslendingur og nútímamaður til að nenna að finna mér frelsisstríð sem kemur mér ekki beinlínis við til þess að drepast í. Ég hef því ákveðið að fara til Sómalíu. Þar ætla ég að láta gamlan bernskudraum rætast og gerast sjóræningi. Setja á mig maskara og eyeliner, hella mig fullan af rommi og éta hjálpargögn sem ég ræni með félögum mínum (þetta er að vísu svolítið 2007 og í anda útrásarvíkinganna but what the hell) þar til útsendarar Obama skjóta mig í hausinn.

Nýja Star Trek myndin er fáránlega góð. Hlýtur að vera það vegna þess að ég hef að mestu sniðgengið Star Trek í gegnum tíðina og nýtt hvert tækifæri til að dissa Trekkara en samt hef ég ekki skemmt mér jafn vel í bíó lengi. Þessi mynd er magnað re-invetnion á pari við Batman Begins.

Dýpt sögunnar ræðst þó auðvitað fyrst og fremst af stærð William Shatner í menningarsögulegu samhengi og einhvern veginn er maður alltaf með það í huganum á meðan maður fylgist með James T. Kirk frá því hann kemur úr móðurkviði í miðjum geimbardaga að þessi litli sveinn eigi eftir að vaxa úr grasi og verða Denny Crane.

Ég minnist þess ekki að sögupersóna hafi verið kynnt til leiks með jafn miklum stæl og í þessari nýju Star Trek mynd þegar pjakkurinn Kirk púllar magnað Thelmu&Louise á eldgamalli Corvettu. Þarna er tóninn gefinn og síðan skýst þessi ungi svein hrattt upp metorðastigann í geimflotanum í krafti hrokafullrar sjálfumgleðinnar sem gerir Denny Crane að Denny Crane.

Leonard Nimoy, gamli Spock, fær að vera með í þessari nýju mynd en gamli Kirk er hvergi sjáanlegur enda hefði myndin ekki þolað nærveru Shatners. Einfaldlega vegna þess að hann er of stór. Larger than life og Star Trek hefði einhvern veginn ekki þolað það ef Denny Crane hefði allt í einu dúkkað upp á U.S.S. Enterprise í einhverju time warpi.

Mér fannst þessi kenning mín um stærð Shatners ríghalda þar til ég viðraði hana á ritstjórninni og var spurður hvort ég væri ekki að tala um þennan sama William Shatner og var í Rescue 911.

Hann Jesús og pabbi hans Guð hafa nú alveg átt betri daga en þennan föstudag sem er tvímælalaust einn sá dramatískasti í lygasögunni frá Arabíu. Finnst þess vegna vel við hæfi að dusta rykið af nokkrum gullmolum sem sá mikli pælari og mótmælandi mesti og besti, Helgi Hóseasson, lét falla í Fréttablaðsviðtali sem ég tók við hann fyrir einhverjum árum.

Krosslafur og himnadraugurinn komu auðvitað mikið við sögu sem og fermingin en eins og allir vita hefur Helgi barist fyrir því áratugum saman að fá skírnarsáttmála sínum rift. Eiginlega ætti að innifela sögu Helga í fermingarfræðsluna svo þau börn sem eru leidd til andlegrar slátrunnar þessa dagana viti upp á hvaða ósköp þau eru að kvitta. Helgi sagðist halda að hann hafi verið um tvítugt þegar hann fór að fetta fingur "út í þessar arabasögur þarna að austan."

Hann hefur allar götur síðan staðið í stappi og þá ekki síst við embættismannakerfið. "Þeir voru nú að reyna að fá mig til að leggja niður skottið en ég hafði ekki áhuga fyrir því. Mér fannst þetta vera svívirðing gagnvart mér sem hugsandi skepnu að hafa það eftir mér að ég viðurkenndi mörg þúsund ára gamlar lygasögur austan úr Arabíu. Ég ber ekki meiri virðingu, en svo, fyrir þessum sögusögnum þarna austan að. Það er kyndugt með þetta helvítis himnaríki. Menn benda upp í geiminn en geta ekki staðsett hvar þessi himnafjölskylda á heima; Gabríel, Mikael, María gamla og Krosslafur og Satan því hann er nú einn af fjölskyldunni."

Og svo barst talið að varnarlausum börnunum. "Það er alveg furðulegt að menn sem halda að þeir séu með fullu ráði og rænu skuli vera að ljúga þessum bölvuðu lygasögum í börn. Það er íhugunarvert og mér finnst það vera kynjalegt hvað lítið er gert að því að hamla móti þessum vitleysingsgangi með þessa svokölluðu Kristni. Ég hef verið steinhissa á því lengi að það skuli ekki vera stofnaður formlegur félagsskapur eða samtök gegn svona glæpaverki að vera að teygja börn út í þennan andskota og kalla þetta heilagan sannleik hérna norður við pól. Það vita allir menn sem ekki hafa eintómt hey í hausnum að það er enginn guð til. Enda væri hann argasti óþokki sem sögur fara ef hann væri til. Ég hef orðið vitni að því að hann reyndi ekki að hindra þær tvær heimsstyrjaldir sem ég hef lifað. Þetta bölvaða líf er eintóm helvítis vitfirring."

Og svo kemur lykilspurningin sem ágætt er að nota þennan langa föstudag til að velta aðeins fyrir sér:

"Hver skapaði sýkla? Ég hef engan fundið enn þá sem getur svarað því. Þess vegna er ég nú að spyrja. Það er sagt á mörgum stöðum og í mörgum bókum að himnadraugurinn hafi skapað allt. Skapaði góður guð sýkla sem drepa milljónir manna á hverju ári?"

Alda Lóa Leifsdóttir tók myndina af okkur á tröppunum heima hjá Helga.

Ætli flestir hafi ekki lent í því að minnsta kosti einu sinni að vilja berja ungling í hel bara svona vegna þess að tegundin er með öllu óþolandi. Hrunið mikla má meira að segja óbeint rekja til unglinga en það hófst í raun ekki með geðsjúku flippi útrásarvíkinganna heldur þegar unglingar hættu að girða sig.

Og þegar við erum farin að rekja þetta svona aftur á bak má auðvitað kenna helvítis hippunum og þessu 68-kynslóðar pakki, sem heldur enn að það hafi verið ægilega sniðugt, um þetta allt en það eina sem stendur eftir af byltingu þeirra eru unglingar með hálft rassgatið upp úr brókunum og fullorðnar konur í jogging göllum. Það liggur auðvitað í augum uppi að fólk sem kann ekki að klæða sig elur upp börn sem bera ekki virðingu fyrir neinu, setja heilt þjóðfélag á hausinn þegar þau vaxa úr grasi til þess eins að fjármagna fokdýran plebbalífstíl og geta í leiðinni af sér þriðju kynslóð landeyða og vesalinga.

En hvað um það. Þessi færsla átti nú bara að vekja athygli á einni bestu hryllingsmynd síðustu ára sem einhverra hluta vegna rataði ekki í bíó og viltist beint á vídjóleigurnar. Eden Lake er bresk, eins og ein besta hryllingsmynd ever The Wicker Man.

Eden Lake er samt eiginlega tryllir frekar en hryllir þótt hún uppfylli öll helstu skilyrði hryllingsmynda. Tryllingsmyndir geta verið án skrímsla en hryllignsmyndir geta það ekki og í Eden Lake erum við sko með alvöru skrímsli - nefnilega hóp af illa innrættum og ógeðslegum unglingum. Það segir svo allt sem segja þarf um slagkraftinn í myndinni að ég, fjögurra barna faðrinn, fagnaði ákaflega þegar hrakinn sögupersónan fann loksins Rambó-inn innra með sér og byrjaði að drepa þessi viðurstyggilegu kvikindi.

Þar fyrir utan er þetta bara frábærlega fléttuð og einföld mynd um ofboðslega ljúfan leikskólakennara sem fer í frí á afvikna strönd með vöðvastælta og sæta kærastanum sínum. Þau eru yfir sig ástfangin og hann ætlar að nota tækifærið til að biðja hennar. Rómantíkin fær þó ekki að svífa lengi yfir Eden Lake þar sem skítbuxarnir skjóta upp kollinum á BMX-hjólunum sínum með froðufellandi hundskvikindi í taumi og leggja parið í einelti. Þetta stigmagnast svo samkvæmt kúnstarinnar reglum þangað til blóði er úthelt, morð eru framin og ekki verður aftur snúið.

Í öllum hryllingsmyndum (fara bankar á hausinn) hrynur reglulegt líf saman og (fólk lemur potta og pönnur) upplausn og óregla taka við. Regla kemst svo ekki aftur á fyrr en búið er að (setja auðmennina í fangelsi og Sjálfstæðisflokkinn í pólitíska útlegð) reka stiku í gegnum vampíruna, skjóta varúlfinn með silfurkúlu eða drepa morðingjann með búrhnífinn í það minnsta þrisvar sinnum. Eden Lake er samt jarðbundnari hrollur (þetta gæti gerst) en Halloween og íslenska efnahagshrunið en samt er enn erfiðara fyrir leikskólakennarann að koma aftur á röð og reglu vegna þess að það þýðir ekkert að hlaupa og klaga í fullorðna fólkið eða Evu Joly. Pakk getur nefnilega af sér pakk eins og 68-kynslóðin sýndi og sannaði með eftirminnilegum og átakanlegum hætti þannig að fóstran fagra er í vonlausri stöðu.

En hrakin stúlka í flegnum kjól er einmitt ómissandi í hryllingsmyndum og þessi er alveg frábær og svokallað must see fyrir þá sem fíla gott bíó og æla yfir myndum um feitar verslunarmiðstöðvalöggur og aðra álíka ömurð úr Hollywoodinu.

Ég nennti ekki að troðast í Háskólabíó á laugardaginn til að hlusta á David Lynch plögga innhverfa íhugun. Hef mikinn áhuga á honum sem kvikmyndagerðarmanni og ber jafnvel djúpstæða virðingu fyrir honum sem slíkum.

Wild at Heart stendur mjög nærri hjarta mér (no pun intended) og Lost Highway er með því allra besta sem ég hef upplifað í bíó. Myndir Lynch bera það samt með sér að maðurinn er klikk og þess vegna nennti ég ekki að meðtaka hugleiðslu fagnaðarerindi hans í sama kvikmyndahúsi og ég sá Wild at Heart þrisvar sinnum á sínum tíma.

Aðfararnótt mánudagsins dreymdi mig svo að undarlegur hippi með sítt grátt hár væri undir rúminu mínu að leika sér með eldspýtur og tauta: Through the darkness of futures past/The magician longs to see/One chants out between two worlds/Fire walk with me.

Sá mér því þann kost vænstan eftir sundið á mánudagsmorgun að hugleiða eða íhuga innhverft. Þegar ég var um það bil að týna mér í sjálfum mér datt mér í hug ljóð. Það byrjaði svona:

Á meðan nunnan ryksugar
finnur hjarta mitt ró

Komst ekki lengra. Missti þráðinn þegar dvergurinn fór að tala aftur á bak.

Læknirinn setti mig á sýklalyf í gær. Á fylgiseðlinum segir að töflurnar eigi að taka inn sitjandi eða standandi. Nú á ég alveg ofboðslega erfitt með að fara eftir fyrirmælum og leiðbeiningum en ætla samt að láta það ógert að reyna að gleypa þetta liggjandi.

Annars hef ég aldrei fattað alveg með þessi lyf sem eiga að létta manni lífið að yfirleitt fylgja þeim aukaverkanir sem eru verri en meinið sem þau eiga að laga. Samanber til dæmis þetta. Pillurnar sem ég tek standandi þessa dagana eiga að drepa niður einhvern þrálátan flesnuskít en í staðinn má ég, samkvæmt fylgiseðli, eiga von á ógleði og niðurgangi, sveppasýkingu á tungu, í munni og endaþarmi auk sviða og útbrota á svæðum sem sólarljós nær til.

Er ekki bara ráð að gefa fólki morfín við öllum kvillum?

Í einhverjum páskaeggjum eru miðar sem á stendur að fátt sé svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott. Mér hefur alltaf þótt þessi málsháttur frekar asnalegur enda er ein báran sjaldan stök og þegar maður er á annað borð í djúpum skít þá heldur maður bara áfram að sökkva eins og sjálfstæðismenn eru nú loksins að fá að kynnast fyrir alvöru.

Fyrir okkur hin má þó segja að meira að segja efnahagshrunið sé ekki svo illt að ekki boði nokkuð gott en eina virkilega jákvæða afleiðing hrunsins er sú að karmalögmálið hrökk allt í einu i gang á Íslandi og sök bítur nú seka sem aldrei fyrr. Þetta eru ekki góðar fréttir fyrir Sjálfstæðisflokkinn en öllu betri fyrir þá sem eru orðnir langþreyttir á biðinni eftir því að réttlætið, sem hefur átt frekar undir högg að sækja í spillingabælinu Íslandi, nái fram að ganga.

Fréttir síðustu daga af fjárstyrkjum Sjálfstæðisflokksins eru svo fallegar að maður stendur hálf klökkur frammi fyrir þeim enda er þetta eins og að fá loksins að höndla hin endanlega sannleika. Eða öllu hedur fá hann staðfestan þar sem auðviað vita allir í hjarta sér, líka þeir sem kjósa flokkinn, að Sjálfstæðisflokkurinn er prímus mótor hinnar ósýnilegu íslensku spillingar sem mældist ekki á alþjóðlegum kvörðum fyrir hrun.

Skynsemismenguð svartsýni mín er það eina sem kemur í veg fyrir að ég dansi nakinn um stræti og torg af fögnuði í dag vegna þess að ég veit að íslenskir kjósendur eru bæði heimskir og gleymnir. Reynslan sýnir að það mun taka fólk um það bil viku að gleyma 55 milljóna skandalnum og þar sem við kjósum eftir rétt rúmar tvær vikur þá sleppur þetta lið inn með allt of marga þingmenn.

Eftir að eitt grátt hár fannst í hausnum á mér hef ég reynt að yngja mig aðeins upp með því að spóka mig um í vinnunni með iPod Shuffle hangandi utan á mér.

Þessi græja þykir víst frekar móðins og heitar gellur eru víst mikið með svona í eyrunum á hlaupabrettunum í Laugum og hlusta á það nýjasta nýtt úr smiðju Rihönnu.

iPodinn minn nær örugglega að yngja mig aðeins upp þótt hann innihaldi ekki Rihönnu en sá sem er með þennan play-lista hlýtur að rokka feitt.

Like the Way I Do - Melissa Etheridge
Love of the common people – Paul Young
Pride – U2
Bring Me Some Water - Melissa Etheridge
Mighty Wings - Cheap Trick
Come back and stay – Paul Young
Dirty Diana – Michael Jackson
Don't You (Forget About Me) – Simple Minds
Eye of the Tiger – Survivor

svo eru þarna líka tvær hljóðbækur frá Audible. The Black Book eftir Ian Rankin og The Burglar Who Thought He Was Bogart eftir Lawrence Block.

Ég var að fá þau válegu tíðindi að einn af mínum skárri kunningjum, hin vel þokkaði Kastljósskappi, Helgi Seljan sé að fara í framboð fyrir Framsóknarflokkinn af öllum flokkum. Ljótt er ef satt er og ekki benti nú stuttur stjórnmálaferill Helga á æskuárunum til þess að hann myndi síðar eiga samleið með Framsóknarflokknum.

Hinn mjúkmáli og ábúðarmikli formaður Framsóknarflokksins er hins vegar sagður hafa náð að tala Helga til liðs við sig en framsóknarmönnum hafði áður mistekist að fá Egil Helgason, aðra sjónvarpsstjörnu, í framboð. Ég sé nú ekki fyrir mér að Þórhallur Gunnarsson, hinn impúlsívi yfirmaður Helga í Efstaleitinu, leyfi drengnum að halda djobbinu ætli hann sér að klifra til pólitískra metorða á vegum Framsóknarflokksins.

Sé þetta tilfellið má þó ljóst vera að um ákveðna stefnubreytingu hjá framsókn er að ræða vegna þess að flokkurinn hefur hingað til ekki stundað það að eyðileggja ungt fólk þar sem óskemmd ungmenni hafa ekki áður gengið af fúsum og frjálsum vilja í flokkinn.