Sunnudagur, 05. apríl 2009
Ég nennti ekki ađ trođast í Háskólabíó á laugardaginn til ađ hlusta á David Lynch plögga innhverfa íhugun. Hef mikinn áhuga á honum sem kvikmyndagerđarmanni og ber jafnvel djúpstćđa virđingu fyrir honum sem slíkum.
Wild at Heart stendur mjög nćrri hjarta mér (no pun intended) og Lost Highway er međ ţví allra besta sem ég hef upplifađ í bíó. Myndir Lynch bera ţađ samt međ sér ađ mađurinn er klikk og ţess vegna nennti ég ekki ađ međtaka hugleiđslu fagnađarerindi hans í sama kvikmyndahúsi og ég sá Wild at Heart ţrisvar sinnum á sínum tíma.
Ađfararnótt mánudagsins dreymdi mig svo ađ undarlegur hippi međ sítt grátt hár vćri undir rúminu mínu ađ leika sér međ eldspýtur og tauta: Through the darkness of futures past/The magician longs to see/One chants out between two worlds/Fire walk with me.
Sá mér ţví ţann kost vćnstan eftir sundiđ á mánudagsmorgun ađ hugleiđa eđa íhuga innhverft. Ţegar ég var um ţađ bil ađ týna mér í sjálfum mér datt mér í hug ljóđ. Ţađ byrjađi svona:
Á međan nunnan ryksugar
finnur hjarta mitt ró
Komst ekki lengra. Missti ţráđinn ţegar dvergurinn fór ađ tala aftur á bak.
| 0:41 |
