Ég stóð meira að segja frammi fyrir því að vera allt í einu sammála Agnesi Bragadóttur, sem mér finnst mjög, mjög fyndin, þegar hún hraunaði yfir Ástþór í Mogganum.

Hún hafði óneitanlega ýmislegt til síns máls og frá því Ástþór steig fram með stóriðjuhugmyndir á Bessastöðum 1996 hefur framboðið á honum verið mun meira en eftirspurnin. Eftir því sem leið á kosningabaráttuna fór ég þó hægt og rólega, eins og Steingrímur J. að því er virðist, að snúast á sveif með Ástþóri og það verður ekki af honum tekið að hann bjargaði stundum kosningaþáttum Sjónvarpsins frá óbærilegum leiðindum. Útspilið með eplin og appelsínuna var þokkalegt grand finale hjá kallinum.

Gagnrýni Ástþórs á fjölmiðla hefur verið sérstaklega eftirtektarverð og ég fæ ekki betur séð en hann sé verðugur arftaki hins háheilaga fjölmiðlarýnis Ólafs Teits Guðnasonar sem gekk í björg álbaróna og útrásargosa. Ástþór hefur það líka umfram ÓTG að vera barasta efni í fyrirmyndarblaðamann en hann sýndi með símtali sínu við ráðvilltan framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins að hann kann að spyrja réttu spurninganna og er í meira lagi fylginn sér. Innslag hans með Bjarna Ben í Laugardalnum bar þess einnig vott að í Ástþóri bærist sjónvarpsmaður á pari við Jón Ársæl.

Stærsti galli Ástþórs er þó hversu erfitt er að taka hann alvarlega þar sem hann eipar alltaf með reglulegu millibili. Þannig er til dæmis fjarstæðukennt hjá honum að kenna RÚV um að þjóðin hafnaði honum enn einu sinni í almennum kosningum. Hann var einfaldlega í þeirri þversagnarkenndu stöðu að um leið og hann var lífið og sálin í Lýðræðishreyfingunni lagði hann hönd dauðans yfir hana með þátttöku sinni. Regnbogalituð ára friðarhöfðingjans var yfir öllum sem fram komu fyrir hönd flokksins þannig að maður afskirfaði þá áður en þeir opnuðu munninn í kjördæmaþáttunum. Maður hefði ekki einu sinni tekið George Clooney alvarlega ef hann hefði komið fram undir merkjum hreyfingarinnar.

Þrátt fyrir þetta allt saman er Ástþór nú loksins eftir allt sitt brölt orðinn ómissandi. Hann er ótvíræður sigurvegari kosningabaráttunnar, hristi upp í hinu liðinu og dró skýrt fram hversu tæpt margir standa málefnalega með því að vera stundum skýrasti maðurinn í umræðunum. Það er alveg í samræmi við afleiðingar hrunsins sem hefur sett tilveruna á hvolf að Ástþór Magnússon er orðinn rödd skynseminnar.

Mér hefur innst inni verið sérstaklega hlýtt til Ástþórs frá því hann klagaði mig til siðanefndar Blaðamannafélagsins um eða upp úr aldamótum. Ástþór er sá eini sem hefur klagað mig til siðanefdnar á þessum tíu árum mínum í blaðamennsku og ég kann honum bestu þakkir fyrir vegna þess að enginn er blaðamaður með blaðamönnum nema hann hafi fengið slíka kvörtun. Brot mitt var nú samt ekki alvarlegra en svo að ég greip til myndlíkinga í frétt á Vísi.is um kertastöðu sem Ástþór stóð fyrir við heimili Halldórs Ásgrímssonar þáverandi utanríkisráðherra. Ég skrifaði eitthvað á þá leið að friðarhöfðinginn Ástþór fengi jafnan blóðbragð í munninn þegar nafn Halldórs Ásgrímssonar bæri á góma. Út úr þessu las Ástþór að ég væri að gera lítið úr dauða saklausra barna í Írak, klagaði mig og krafðist um leið bóta upp á 20-30 milljónir, minnir mig.

Úr netfréttinni var gerð smá klausa í eindálki í DV þannig að Ástþór gerði einnig kröfu á hendur Jónasi Kristjánssyni, þáverandi ritstjóra, og allt í allt minnir mig að þetta axarskaft mitt hefði átt að kosta Frjálsa fjölmiðlun 60 milljónir. Ritstjórinn minn á Vísi, Eiríkur Hjálmarsson, nú orkuplöggari, varði mig með kjafti og klóm sem var sennilega óþarfi þar sem siðanefnd vísaði málinu frá vegna alls kyns formgalla og stílbrögð mín fengu því aldrei réttláta málsmeðferð.

Ég lét þetta mér samt að kenningu verða og hef alla tíð síðan verið með innrammaða mynd af Ástþóri á skrifborðinu mínu með þessum texta: „HUGSAÐU!!! Áður en þú skrifar. Helvítið þitt.“ Ástþór hefur fylgt mér af Vísi yfir á Strik.is þaðan á Fréttablaðið síðan yfir á Mannlíf og þaðan alla leið á DV. Öll þessi ár hefur Ástþór áminnt mig um vönduð vinnubrögð og að hafa taumhald á stílgáfunni með þeim árangri að ég hef enn ekki hlotið dóm fyrir skrif mín.

Hugmyndina að því að hafa Ásþór innrammaðan sótti ég til norska leikskáldsins Henriks Ibsen en einhvern tíma las í bók um hann á Þjóðarbókhlöunni að hann hefði haft mynd af Strinberg uppi á vegg yfir skrifborðinu sínu þar sem hann vildi ekki skrifa eitt einasta orð án þess að hafa augu þessa sænska "brjálæðings" hvílandi á sér.