Þessi bömmer er svo sem ekkert sem maður gæti ekki drukkið sig frá ef maður hefði umboð til að brúka romm.

Málið er hins vegar bara að þegar hlýnar á Djöflaeyjunni og sólin fer að láta sjá sig blossar rómantísk frelsisþrá upp í hjarta mér og ólmast svo svakalega að hún er við það að slíta sundur brjóstið. Eðlisávísunin segir mér að ég verði að fara. Bara eitthvert. Vera alls staðar annars staðar en hér. Ef þetta ömurlega land væri ekki eyja myndi maður bara fara upp í bíl, keyra af stað og stoppa aldrei.

Lord Byron orðaði þessa tilfinningu svona:

For the sword outwears its sheath,
And the soul wears out the breast,
And the heart must pause to breathe,
And love itself have rest.

Fyrir Íslending í þessari ömurlegu stöðu eru öll sund lokuð og það þýðir ekkert að ætla að flýja land og setjast að annars staðar. Átthagafjötrar efnahagshrunsins eru svo sterkir og maður verður alveg jafn gjaldþrota og ömurlegur þótt maður yfirgefi skerið og setjist að í Sönneborg, Springfield eða Sheffield.

Eina vitið er að fara að dæmi Byron og fara eitthvert út í buskan til þess að deyja. Ég er bara of mikill Íslendingur og nútímamaður til að nenna að finna mér frelsisstríð sem kemur mér ekki beinlínis við til þess að drepast í. Ég hef því ákveðið að fara til Sómalíu. Þar ætla ég að láta gamlan bernskudraum rætast og gerast sjóræningi. Setja á mig maskara og eyeliner, hella mig fullan af rommi og éta hjálpargögn sem ég ræni með félögum mínum (þetta er að vísu svolítið 2007 og í anda útrásarvíkinganna but what the hell) þar til útsendarar Obama skjóta mig í hausinn.