Átti erindi á Grand Rokk í dag. Hafði ekki komið þar inn fyrir dyr í rúmt ár en átti það til að sitja þar löngum stundum sem ég stytti með ómældu magni af áfengi og röfli við notalegar, kurteisar og bókhneigðar fyllibyttur.

Var eins og ég hefði aldrei farið. Sama fólkið í sömu stellingunum í sömu sporunum eða sömu stólunum að tala um eitthvað í svipuðum dúr og áður. Eiginlega var bjórinn í glösunum það eina sem var nýtt þarna.

Ósköp fallegt og kósý og mér leið vel þarna. Kannski aðallega yfir því hversu rosalega feginn ég er yfir því að hafa eytt síðasta ári í eitthvað annað en liggja marineraður í formalíni. Runninn út af þróunarbrautinni og spólandi í sömu andlegu förunum.

Oh god, and so it goes on, day after day, year in year out, slime in this ear, slime in that ear, don't you ever yearn for change?

Spurning: "Ertu fullur?"
Svar: "Ég er í Cannes."

Kvikmyndahátíðin í Cannes byrjaði í gær. Tarantino, Johnny Deep, Brad Pitt og einhverjir fleiri eru mættir en ég er hvergi sjáanlegur. Cannes er mjög ávanabindandi tryllingur og þegar maður hefur verið þarna einu sinni en eiginlega engin leið að koma ekki þangað aftur. Ég fór yfir þetta árið 2005 með einum ferðafélaga mínum sem var alvanur Cannes. Hann spurði mig hvort ég ætlaði örugglega ekki að fara aldrei aftur ekki á Cannes? Og þá gat ég ekki hugsað mér annað en að koma alltaf aftur.

Ég man að ég var að brjálast á sama tíma í fyrra yfir því að vera ekki með í partíinu en í ár ég alveg pollrólegur vegna þess að ég er hættur að drekka og óvirkir alkóhólistar eiga voðalega lítið erindi til Cannes. Því er nefnilega þannig farið, hvað sem hver segir, að Cannes er fyrst og fremst dásamlegt fyllirí í maximum overdrive. Síðan er þarna líka vissulega kvikmyndahátíð og risamarkaður með bíómyndir.

Ég missti mig samt aðeins í nostalgíunni áðan og renndi yfir gömlu Cannes bloggin mín og jú vissulega væri ég alveg til í að vera þarna þótt ég sé svosem ekki að missa af neinu nema því að sofa í fötunum í 3-4 tíma á sólarhring, fá mér rósavín í morgunmat undir miðjarðarhafsmorgunsólinni, hlaupa á milli bíóssýninga og strandpatía, taka viðtöl við stórstjörnur á milli þess sem ég staupa mig og upplifa eitthvað í þessum dúr:

Veit ekki alveg hvort arabinn vinur minn, sem ég hitti í nóttinni, ætlaði að ræna mér, nauðga eða drepa og mun aldrei komast að því þar sem honum var vísað út af síðasta opna barnum í bænum.

Nennesseggi. Ætla að leigja mér Porsche og bruna til Monte Carlo. Tekur innan við klukkutíma.

Engar stjörnur og það flottasta sem bar fyrir augu voru Yoda og Vader ísskúlptúrar sem kældu freyðivínið og vopnaðir Stormtrooperar sem gættu inngangsins. Ég missteig mig þarna og rifbeinsbrotnaði og það var frekar klént.

Við Alfred Molina hengsluðumst í takt um götur Cannes í dag. Ber of mikla virðingu fyrir honum sem leikara til þess að bögga hann og sleppti því að ræða um moutons við hann.

Það er greinilega ekkert uncool að vera Íslendingur hérna þar sem Boss neitaði að taka við greiðslu fyrir drykkina og dældi í mig filterslausum frönskum sígarettum.

Það var dúfa að fljúga hérna inn og brjóta spegil og lampa. Það verður án efa skrifað á fyllerísrugl. Talandi um slíkt þá hélt ég alltaf að mitt stærsta afrek væri þegar mér var hent út af grænlenskum bar en í gær var mér vísað út úr spilavíti í Cannes. How cool is that?

Já, og bara svona for the record þá er Monica Bellucci fallegasta kona í heimi. Nú er hún með slegið hár og þetta seiðandi blik í augunum. Angelina fölnar í samanburðinum.

Þegar ég var að borða á Le Pacific Express gengu Emir Kusturica og Salma Hayek fram hjá. Salma var sögð pöddufull á Cannes en ég sá ekki á henni vín.

Æ ég get svosem alveg bara verið heima. Hugga mig bara við been there done that og að hafa farið í smóking á rauða dregilinn á galafrumsýningu í hátíðarhöllinni. Eitthvað sem öll movie buff verða að gera einu sinni áður en þau deyja.

Ég var einu sinni verkamaður og hafði lítið annað upp úr því en þunglyndi og drykkjusýki. Eitt þykir mér þó vænt um og einhvers virði þegar ég rifja upp Dagsbrúnarárin (Dagsbrún var einu sinni verkalýðsfélag en ekki gjaldþrota fjölmiðlarisi) mín, en það er að ég fékk að kynnast harðsvíruðum "alvöru verkamönnum".

Mönnum sem hafa lagt vegi og brýr út um allt land og puðað fyrir skítakaupi allt sitt líf, nánast án þess að njóta lágmarks mannréttinda, og þeir sem tóra eru sjálfsagt enn að éta skrínukost á hlaupum, þar sem reglulegur matartími er víða enn fjarlægur draumur.

Þessir menn kenndu mér að drekka bleksvart, rótsterkt kaffi og seigan landa ef illa áraði og með lífsreglunum fékk ég innblásna fyrirlestra um það sem máli skiptir í lífinu. Fátt fór meira í taugarnar á þessum vinum mínum en fyrsti maí. Merkingarlaus dagur þar sem "spilltir" verkalýðsforkólfarnir börðu sér á brjóst og sögðu okkur að nú væri komið nóg, við gætum ekki endalaust axlað byrgðar þjóðfélagsins með breiðu bökunum okkar. "Nú skal það gerast félagar!" Ár eftir ár, eftir ár. Og ekkert breytist. Nema kannski að kaup og kjör verkalýðsforystunnar snarbötnuðu.

Dagsbrún var versti óvinur okkar. Vegna þess að hún þóttist vera að gera eitthvað fyrir okkur. Flaumur innantómra loforðanna var endalaus og síst af öllu höfðum við geð í okkur að taka þátt í skrípaleik verkalýðsforystunnar þann 1. maí. Við eftirlétum það tilgerðarlegum iðnemum og stúdentafígúrum, sem fíluðu að "snobba niður á við", að taka þátt í karnivalinu. Þetta hefur enn versnað til muna og nú eru alls konar þjakaðar minnihlutagrúppur búnar að ræna frídegi verkamanna og gera að sínum. Kæmi mér ekki á óvart þótt myntkörfufólkið hafi verið í einhverri göngunni í dag innan um femínistana, sælgætisgerðina Siríus og Nóa, Vini Palestínu, lúsera úr Félagi einstæðra feðra og alls konar sauðum sem aldrei hafa unnið ærlega verkamannavinnu.

Á meðan boðflennurnar pönkuðust á þessum áður ágæta degi notuðum við félagarnir frídaginn til að jafna okkur á þynnkunni enda fátt grömum verkamanni dýrmætara en heill dagur til að rétta sig af eftir að hafa drekkt sorgum sínum. Mér skilst að nú sé meira að segja búið að taka þessi fríðindi af einhverju bensínafgreiðslufólki sem er gert að vinna þann 1. maí þannig að Efling er greinilega sama andskotans ruslið og Dagsbrún var áður.

Þynnka, sígó og svart kaffi; þannig halda alvöru verkamenn upp á daginn og bíða rólegir eftir byltingunni sem greinilega verður aldrei að veruleika eftir að búsáhaldabyltingin fjaraði út og full sátt virðist hafa náðst um að uppfæra rotið kerfið aðeins en viðhalda öllum meginstoðum flokkadrátta, frændhygli og spillingar.
Þeir sem hafa ekkert betra að gera mega svo sem ganga í hópum um bæinn og telja sig vera að krefjast einhvers og viðhalda þannig þeirri tálsýn (hið nýja ópíum Íslendinga) um að þeir hafi einhverju hlutverki að gegna eða geti virkilega breytt einhverju til hins betra í raun og veru.

Don´t think so, þannig að ég mun heiðra gamla félaga mína og verkalýð allra landa með því að sitja heima með nikótín plásturinn, drekka svart kaffi og reyna að rifja upp hvernig það er að vera þunnur.

Gleðilegan 1. maí!