Mönnum sem hafa lagt vegi og brýr út um allt land og puðað fyrir skítakaupi allt sitt líf, nánast án þess að njóta lágmarks mannréttinda, og þeir sem tóra eru sjálfsagt enn að éta skrínukost á hlaupum, þar sem reglulegur matartími er víða enn fjarlægur draumur.

Þessir menn kenndu mér að drekka bleksvart, rótsterkt kaffi og seigan landa ef illa áraði og með lífsreglunum fékk ég innblásna fyrirlestra um það sem máli skiptir í lífinu. Fátt fór meira í taugarnar á þessum vinum mínum en fyrsti maí. Merkingarlaus dagur þar sem "spilltir" verkalýðsforkólfarnir börðu sér á brjóst og sögðu okkur að nú væri komið nóg, við gætum ekki endalaust axlað byrgðar þjóðfélagsins með breiðu bökunum okkar. "Nú skal það gerast félagar!" Ár eftir ár, eftir ár. Og ekkert breytist. Nema kannski að kaup og kjör verkalýðsforystunnar snarbötnuðu.

Dagsbrún var versti óvinur okkar. Vegna þess að hún þóttist vera að gera eitthvað fyrir okkur. Flaumur innantómra loforðanna var endalaus og síst af öllu höfðum við geð í okkur að taka þátt í skrípaleik verkalýðsforystunnar þann 1. maí. Við eftirlétum það tilgerðarlegum iðnemum og stúdentafígúrum, sem fíluðu að "snobba niður á við", að taka þátt í karnivalinu. Þetta hefur enn versnað til muna og nú eru alls konar þjakaðar minnihlutagrúppur búnar að ræna frídegi verkamanna og gera að sínum. Kæmi mér ekki á óvart þótt myntkörfufólkið hafi verið í einhverri göngunni í dag innan um femínistana, sælgætisgerðina Siríus og Nóa, Vini Palestínu, lúsera úr Félagi einstæðra feðra og alls konar sauðum sem aldrei hafa unnið ærlega verkamannavinnu.

Á meðan boðflennurnar pönkuðust á þessum áður ágæta degi notuðum við félagarnir frídaginn til að jafna okkur á þynnkunni enda fátt grömum verkamanni dýrmætara en heill dagur til að rétta sig af eftir að hafa drekkt sorgum sínum. Mér skilst að nú sé meira að segja búið að taka þessi fríðindi af einhverju bensínafgreiðslufólki sem er gert að vinna þann 1. maí þannig að Efling er greinilega sama andskotans ruslið og Dagsbrún var áður.

Þynnka, sígó og svart kaffi; þannig halda alvöru verkamenn upp á daginn og bíða rólegir eftir byltingunni sem greinilega verður aldrei að veruleika eftir að búsáhaldabyltingin fjaraði út og full sátt virðist hafa náðst um að uppfæra rotið kerfið aðeins en viðhalda öllum meginstoðum flokkadrátta, frændhygli og spillingar.
Þeir sem hafa ekkert betra að gera mega svo sem ganga í hópum um bæinn og telja sig vera að krefjast einhvers og viðhalda þannig þeirri tálsýn (hið nýja ópíum Íslendinga) um að þeir hafi einhverju hlutverki að gegna eða geti virkilega breytt einhverju til hins betra í raun og veru.

Don´t think so, þannig að ég mun heiðra gamla félaga mína og verkalýð allra landa með því að sitja heima með nikótín plásturinn, drekka svart kaffi og reyna að rifja upp hvernig það er að vera þunnur.

Gleðilegan 1. maí!