Ég hitti Feeney fyrir ferlega mörgum árum eftir að hann hafði verið handtekinn á Íslandi fyrir að reyna að ræna börnum íslenskrar móður sem hafði púllað Halim Al og stungið af frá Bandaríkjunum til Íslands með dætur sínar. Bandarískir feðurnir leituðu þá til Feeney og CTU sem sérhæfðu sig í að endurheimta börn sem voru föst í ólýðræðislegum gerræðisríkjum.

Sérsveitarmaðurinn átti þó ekkert í íslensku sveitalögguna sem nappaði hann. Feeney var í framhaldinu dæmdur í fangelsi en það var einmitt eftir það sem leiðir okkar lágu saman. Þegar löggann var að flytja hann til afplánunar á Litla-Hraun í einni af sínum ómerktu Toyotum var komið við á bensínstöðinni hjá mér til að fylla á bílinn þar sem embættið var með reikning hjá okkur.

Farþeganum var gefið smá frelsi, á planinu í Fellsmúlanum, sem hann notaði til að koma inn til mín og kaupa sér Sómasamloku og hálfan lítra af Kóki í plasti. Þetta var nú nestið sem rómaður málaliðinn hafði með sér á Hraunið. Það var ekki laust við að maður kenndi dálítíð í brjósti um hann enda var hann ósköp væskilslegur, hálfsköllóttur með skegglufsurnar sínar, hnípinn og kurteisari en flestir frjálsu Íslendingarnir sem maður þurfti að eiga við dagana langa.

Og af öllum þeim fíflum, hrokaídjótum, sikkópötum, dópistum, nöldurkerlingum, bissnis- og stjórnmálamönnum sem ég hef afgreitt á bensínstöð í gegnum tíðina held ég að mér þyki Donald Feeney einna ólíklegastur til að fremja morð. Mér brá því lítið seinna um daginn þegar vinir mínir á Vísi birtu aðra frétt um að Feeney hefði verið hreinsaður af öllum ásökunum um aðild að morðinu. Þetta gat bara ekki verið. Maðurinn keypti sér Sómasamloku og Kók.