Ég fer oft í miðbæ Reykjavíkur, drekk kaffi, hangi í bókabúðum, skoða alls konar menningu og tala við þá örfáu einstaklinga sem ég get eytt meira en fimm mínútum með án þess að fá heilablóðfall úr leiðindum. Frómt frá sagt kann ég bara ósköp vel við miðborgina og hún er sennilega uppáhaldsstaðurinn minn á landinu fyrir utan Vesturbæinn.

Nú steðjar hins vegar óðum að eini dagurinn á árinu sem ég get ekki hugsað mér að koma nærri miðbænum. Að mér sækir nefnilega hrollur og velgja þegar dagur menningarnætur rís og alls kyns úthverfapakk og vitleysingar skunda í bæinn til að skoða menningu.

Þetta er sami skríllinn og situr heiladauður fyrir framan Skjá einn allan ársins hring og hugsar sér aðeins til hreyfings með viðkomu í miðbænum á 17. júní og Menningarnótt. Sauðir sem geta ekki borið sig eftir menningu sjálfir en mæta eins og fábjánar þegar ótal hendur eru tilbúnar til þess að troða henni ofan í þá einn sólarhring á ári. Það er víst svo agalega “in” að taka þátt í þessu brölti sem getur eðli málsins samkvæmt aldrei orðið annað en ógeð. Óskipulögð kássa af fólki og barnavögnum þannig að hver millimetri sem maður þokast áfram í leit sinni að menningu í öllu offramboðinu kostar blóð svita og tár.

Þessi ömurlegi dagur í ágúst er einhvers konar djöfulleg blanda af þjóðhátíðardeginum og þorláksmessukvöldi þar sem saman koma í einhverjum óræðum æðri tilgangi rónar, fullir krakkabjánar, dagfarsprútt fjölskyldufólk, smáborgarar og elítistar. Að þessu sinni eiginlega bara allir nema útrásarvíkingar og svo auðvitað ég. Ekki veit ég nákvæmlega hversu oft þessi Menningarnótt hefur verið dubbuð upp í Reykjavík en fyrir allmörgum árum brást ég við henni með því að halda mína eigin menningarvöku á heimili mínu á meðan Strætó selflutti Árbæinga ókeypis niður á Lækjartorg í menningarleit.

Þessar menningarvökur mínar eru ekki bara andóf mitt gegn þessu ömurlega hæpi í kringum stórviðburðinn í Reykjavík heldur líka liður í baráttu minni gegn úreltum dilkadrætti í há- og lágmenningu. Þess vegna mun ég sjötta árið í röð halda Sylvester Stallone-kvikmyndahátíð á heimili mínu, sem góðu heilli er þetta árið í kjallara í Kópavoginum, þannig að flugeldarnir á höfninni ættu ekki einu sinni að ná að blandast saman við vélbyssuskothríðina hjá honum Rambó.

Þegar ég sló upp þessari menningarveislu í fyrsta skipti opnaði ég hátíðina með hinni sígildu spennumynd Cobra. Þar lék Stallone lögguna Marion Cobretti sem drap vonda kalla á færibandi undir slagorðinu “You’re the diseasae. I´m the cure”. Á síðustu árum er ég búinn að afgreiða First Blood, Rambo II og III, Lock-up, Tango&Cash, F.I.S.T., Rocky I, II, IV og V.

Menningarnóttin mín verður sérlega glæsileg í ár enda hef ég aldrei treyst á styrktaraðila og kreppan kemur því ekki við mig í þessum efnum. Hátíðin opnar annað kvöld klukkan 21.00 með hinni stórkostlegu Rambo IV og strax í kjölfarið verður skemmtilegasta Rocky myndin, Rocky III, tekin til sýninga. Þar sem heldur er farið að ganga á meistaraverk Stallone er ég svo að spá í að loka Menningarnótt 2009 með hini sígildu Schwarzenegger-mynd Commando og þar með mun Arnold taka við keflinu af Sylvester þannig að allar líkur eru á að Schwarzenegger muni opna Menningarnótt 2010 hjá mér með Totall Recall, síðan komi Kindergarten Cop og Eraser.

Menningarnótt er sjúkdómur og Stallone er lækningin!