Ég hefði getað verið að blogga eitthvað hérna um pólitík. En ég nenni því ekki.

Count your blessings.

Ég hef allt mitt líf gefið skít í íslenska pólitík. Vegna þess að ég veit að hún er viðbjóðslegt plat. Þetta lærði ég strax sem barn þegar ég sat við fótskör afa míns (sem var innsti koppur í Framsóknarbúrinu) og hlustaði á öll símtölin og plottin og komst að því (sem ég skil ekki ennþá) að óvinir þínir í pólitík eru samflokksmenn þínir og hinir raunverulegu vinir eru pólitísku andstæðingarnir.

Þetta eitt gerir auðvitað út um leikinn og sýnir hversu mikið bull þetta er. Þetta er líka aðalástæðan fyrir því að ég gleðst óendanlega yfir fylgi Besta flokksins í borginni. Nú get ég líka skundað kátur á kjörstað án þess að þurfa að skila auðu. Mér er alveg sama um málefnafátækt Besta flokksins og finnst sumir á lista hans í besta falli óþolandi (Einar Örn, anyone?). Mér finnst brandarinn ekki einu sinni fyndinn en hins vegar finnst mér viðbrögð atvinnupólitíkusanna ógeðslega skemmtileg. Með þessari kollektívu taugaveiklun sinni segir þetta lið allt sem það þarf að segja mér og öðrum um sjálft sig.

Heimurinn og borgin munu ekki farast þótt Jón Gnarr og co verði stoned á berserkjasveppum í borgarstjórn næstu árin enda eru síðustu fjögur ár búin að vera svo súrrealísk að góður Fóstbræðraskets gæti ekki toppað ruglið í atvinnufólkinu sem er að eigin mati best til þess fallið að passa upp á okkur.

Framboð X-Æ er jafn tímabært reality check og sjálft hrunið. Mér er þvert um geð að nota orð eins og “fjórflokkurinn” og “stjórnmálastéttin” aðallega vegna þess að sjúklingarnir á Útvarpi Sögu hafa gert þau að sínum en því miður á ekkert af þessu pakki sem fyllir flokka sjálfstæðis, framsóknar, samfylkingar og vinstrigrænna neitt annað skilið en að hanga áhrifalaust á hliðarlínunni.

Um Sjálfstæðisflokkinn þarf ég ekki að tjá mig. Og ekki Framsókn heldur. Hér eru átta ár af bloggfærslum þar sem má fletta upp rökréttum viðbjóði mínum á þeim flokkum. Samfylkinguna nenni ég varla að eyða orðum á. Þetta er ekki flokkur heldur ósamstæð hjörð tækifærissinna sem hafa í tíu ár grundvallað tilveru sína á óstjórnlegum valdaþorsta og þrá eftir því að komast í spillinguna. Að verða eins og Sjálfstæðisflokkurinn. Eiginlega er þetta fyrirlitlegasta stjórnmálaaflið á Íslandi að Sjálfstæðisflokki og Framsókn meðtöldum. VG eru svo bara svo mislukkaðir vitleysingar að mann langar mest til þess að hætta að vera vinstri maður þegar maður horfir upp á þessi helvítis fífl með öll sín boð og bönn og forræðishyggju sem láta Gunnar í Krossinum líta út eins og umbótasinna.

Góða og heilbrigða fólkið í VG grenjar samt hæst undan því núna að Jón Gnarr sé að taka frá þeim fylgi. Þetta er lygi. Í besta falli sjúk sjálfsblekking enda er fylgishrun VG of stórt til þess að kenna Besta flokknum um. Þessi flokkur sér alveg um að flysja fylgið af sér sjálfur. Auðvitað nennir engin hugsandi manneskja í gjaldþrota landi að fylgja þessum bjánum sem beinlínis hata atvinnusköpun og hagnað.

Ég hef hingað til skilgreint mig sem kommúnista og vinstri mann vegna þess einfaldlega að ég má ekkert aumt sjá og flokka mig sem mannvin þótt mér bjóði við fólki. En þegar betur er að gáð hatar enginn flokkur fólk jafnheitt og VG enda gengur allt hans brölt út á að gera alla eins. Staðla allt með fjölmiðlastofu, kynjagleraugum og einhverju súrrandi geðveiku bulli sem jafnast á við það hvernig Biblían hefur þvingað fólk til þess að verða að Satanistum. Þeir sem fara með boðum og bönnum gegn mannlegu eðli eru dæmdir til að tapa. Sorrí Stína. Þið tottið hráan fisk.

Prófessjónal pólitíkusarnir telja sig samt geta afsakað vinsældir Besta flokksins með hruninu. Gott og vel. Vissulega þurfti hrun til þess að fólk fattaði að þið eruð fyrir neðan allar hellur. Og það trúir því enginn yfir 88 í IQ að Hanna Birna ætli að breyta íslenskum stjórnmálum. Undan þessu væla samt Vinstri grænir mest þar sem þeir eru saklausir af hruninu. Það er alveg rétt en þetta snýst ekki lengur um hrunið. Heldur eftirleikinn og þar eru VG ekki barnanna best. Kannski frekar verst.

Sitja í næst verstu ríkisstjórn Íslandssögunnar, fíla pukur og leyndó í tættlur, geta ekki sameinast um nokkurn skapaðan hlut og eru bara beinlínis down right boring. Hrúga sínu pakki á alla garða sem þeir finna eins og sjálfstæðismenn væru og hafa afhjúpað sig sem nákvæmlega sama sérhagsmunagæslu skítapakkið og höfuðóvinirnir. Þess vegna eruð þið líka að fá fingurinn núna elskurnar mínar. Og þið eigið fullkomlega inni fyrir þessu.

Nýjasta útspil fúlu og grömu vinstri mannanna, sem eru auðvitað fulltrúar alls hins góða og heilbrigða í lífinu (je ræt), er að Jón Gnarr sé samsærismaður íhaldsins. Sennilega fjármagnaður af Gísla Marteini og Gulla Þór til þess að halda völdum í borginni. Trúiði þessu sjálf, eða?
Sé þetta tilfellið þá mun nefnilega réttlætið ná í skottið á Gnarr eins og það er núna að bíta í hælana á ykkur sjálfum. Ef Jón Gnarr verður uppvís að því að loknum kosningum að vera handbendi íhaldsins þá verður hann jafn útlægur ger og útrásarvíkingur á sekúndubroti. Og hann kemst ekki einu sinni til London. Ég get lofað ykkur því, lúserarnir mínir, að ég, Heiða B. Heiðars og fleiri munum draga þennan mann nauðugan út af heimili hans og rífa hann í sundur, bókstaflega, ef hann er sell out.

En fyrst ætlum við að tæta ykkur hin í sundur fyrir sömu sakir með því að kjósa hann.

Komon! Þetta er svo bleeding obvious að ég nenni ekki að skrifa eitt aukatekið orð um það.

Vefjist þetta virkilega enn fyrir ykkur vísa ég á leiðinlegu bloggin.

Hef haft af því spurnir að frambjóðendur Samfylkingarinnar í Reykjavík eru að pestera borgarbúa með því að banka upp á hjá fólki og gefa því rauða rós. Vissulega er blómið gamalgróið tákn um kratisma. Kannski vegna þess að engin er rós án þyrna? Ekki einu sinni þótt “góða fólkið” í Samfylkingunni spóki sig með hana.

Egill Helgason segir rósagönguna vera “mjög 2007” og bendir réttilega á að tilhugsunin um að fá frambjóðendur heim til sín sé nú ekki mjög aðlaðandi. Ég hugsa að ég myndi frekar höndla Votta Jehóva en samfylkingarlið heima hjá mér.

Það sem gerir blómaburðinn enn hallærsillegri er að þetta er ekki einu sinni nýtt og kratar hafa gert þetta áður. Ekki mjög smart nú þegar steinrunnu flokkarnir verða í örvæntingu að reyna að gera eitthvað sniðugra en flippaða liðið í Gnarrflokknum. Þau geta ekki beitt hefðbundinni og þreyttri pólitískri rökræðu þar sem Gnarrfólkið kemst upp með að svara út í móa og getur þess vegna bara sagt “blablabla” og horft á fylgið aukast enn frekar í skoðanakönnunum.

Þá dettur samfoksfólkinu ekkert snjallara í hug en að bera heim til folks blóm sem visnar og deyr áður en dagur rís. Sjálfstæðisflokkurinn getur þó í það minnsta alltaf látið Júlíus Vífil reyna að syngja sig inn í hjörtu borgarbúa. Maðurinn er víst með undurfagra rödd þannig að þetta er pæling.

Verst af öllu við þreytt blómastöntið er að það er ekki aðeins skelfilegt að fá frambjóðendur inn á gafl hjá sér, heldur getur þetta beinlínis verið hættulegt. Ég veit í það minnsta um eitt kostnaðarsamt slys í heimahúsi sem átti sér stað þegar frambjóðendur Samfylkingarinnar gerðu þetta fyrir einhverjar þingkosningar.

Þá sat fyrrum vinufélagi minn (man ekki hvort það var umbrotsmaður eða tæknidúddi) í rólegheitum á heimili sínu fyrir framan tölvuna sína þegar dyrabjallan hringir. Hann sprettur upp, rýkur til dyra og flækir sig um leið í rafmagnssnúru og dregur tölvuna með sér í gólfið. Og segir þá ekki meira af þessari líka fínu fartölvu enda var hún handónýt. Heldur þótti mínum manni gripurinn fara fyrir lítið þar sem við dyrnar stóð vinur minn Guðmundur Steingrímsson (nú eina von Framsóknarflokksins) með rauða rós á lofti.

Hætta til hægri, varúð til vinstri. Kannski ekki að undra að fólk fylki sér um fyndna fólkið.

Flest það sem ég veit um lífið, tilveruna og hversu hættulegt annað fólk getur verið hef ég lært af kvikmyndum. Þess vegna hef ég reynt að hlaða sama veganesti og ég hef burðast með á börnin mín. Aðallega vegna þess að ég hef ekki jafn mikinn tíma og Þeófrastos forðum og get ekki staðið í því að skrifa rit um allar þær fláráðu manngerðir sem maður getur mætt á refilstigum nútímans.

Enn á eftir að reyna á það fyrir alvöru hvort hyldjúp viska kvikmyndanna reynist börnunum betur en mér en þó er ljóst að með þessari aðferð tryggir maður í það minnsta að börnin manns hafi húmor. Sem er auðvitað fyrir öllu vegna þess að ekkert er jafn leiðinlegt og leiðinlegt fólk.

Eins og frægt er orðið bý ég í kjallaranum hjá fyrrverandi tengdamóður minni. Þar býr líka tíkin Týra sem er mikill leikfélagi hans Dodda sem verður 12 ára eftir mánuð. Amma hans brá sér til New York yfir helgina og Doddi tók að sér að stytta hundinum stundir. Eitthvað var tíkin tæp á taugum þar sem hún gerði það að sínu helsta verkefni að tæta upp blómabeð undir svefnherbergisglugganum mínum.

Doddi fylgdist með aðförunum í dágóða stund og sagði svo:

“Hey, þetta er eins og Rear Window!”

Kom síðan með hina óhjákvæmilegu spurninu: “Hvað ætli sér grafið þarna?” og svaraði henni svo sjálfur:

“Maybe grandma isn´t really in New York.”

Sigurður bankabani Einarsson húkir í London og þorir ekki heim og þar liggur endanlega ljóst fyrir hversu galið var að líkja íslensku bankaspöðunum við víkinga og bera kjark þeirra og áræði saman við lundarfar okkar dáðustu fornkappa. Gunnar, Gísli, Skarphéðinn og allir hinir erkitöffararnir höfðu bæði manndóm og rænu á því að láta vega sig með umtalsverðri sæmd á heimavelli.

Og allra flottasti víkingurinn okkar, Egill Skallagrímsson, var svo rosalegur að ekki nokkrum manni datt til hugar að gera atlögu að honum á Íslandi. Hann auðgaðist hins vegar vel á utanferðum sínum en ekki var hann slík smásál að hann flytti silfur sitt úr landi til aflandseyja. Hann ávaxtaði sitt pund á Íslandi og þegar honum leiddist í ellinni datt honum ekkert skemmtilegra í hug til að gera við auð sinn en strá honum yfir þingheim til þess að trylla skrílinn.

Íslensku peningadrekum 21. aldarinnar fannst líka rakið að sulla gervipeningum sínum yfir íslenskan þingheim sem vissulega sturlaðist en andskoti þarf maður að vera heimskur til þess að trúa því að þeir hafi bara verið að leika sér þegar þeir höfðu Þingvellingana við Austurvöll að fíflum.

Íslensku bankabestíurnar eiga ekkert sameiginlegt með íslensku víkingunum enda vita þessir nýmóðins berserkir ekkert um sæmd, heiður, mannorð og drengskap. Þeir vita heldur ekkert um Valhöll en rata öllu betur um Money Heaven sem er asnalegur staður sem alvöru kappar höfðu engan áhuga á og vissu ekki einu sinni að væri til.

Hvað um það. Það er samt eitthvað sjarmerandi og írónískt við að handritið að næstu víkingamynd besta vinar Davíðs Oddssonar hafi skrifað sig sjálft með blóði íslenskrar alþýðu. Þetta er alvöru nútímavíkingamynd og gæti þess vegna heitað Opinberun Hannesar II en ég held að Útlaginn – Redux passi betur.

Í þessari mynd falla öll vötn til Lundúna þótt þess sé beðið í ofvæni að pattaralegu og stríðsöldu skáldinu sé aldrei þessu vant ætlað að yrkja sína höfðuðlausn á Íslandi. Því miður er athafnaskáldið bara ekkert sérstaklega hagmælt og þorir því ekki að fara með leirburð sinn á fósturjörðinni.

Samt sá nú konungur Íslands, sem situr á ófriðarstóli á Bessastöðum, ástæðu til þess að aðla þennan mikla garp og bera hann saman við Gunnar, Gísla og Egil þótt allir læsir Íslendingar viti upp á sína tíu fingur að fornkapparnir hefðu nú drifið sig heim med det samme ef fóstbræður þeirra hefðu verið látnir dúsa í dýflissum upp á vatn og brauð. Þeir hefðu kosið að tapa í bardaga við hlið félaga sinna og falla fram á við frekar en að skríða ofan í marmaralagða rottuholu í landi Engilsaxa. Ódýr verður Sigurður allur þótt hann hafi kostað okkur arm and a leg eins og þeir segja í skálkaskjólinu.

Nútímavíkingamyndin hans Hrafns Gunnlaugssonar verður samt helvíti flott. Einn af hápunktunum verður þegar Sigurður bankabani burðast með gullið heim á bæ og slengir fram þessari ódauðlegu setningu: “Eigi kann ég banka í vafning að vefja ef þessi mun úr rústum rísa.”

Hitt er svo jafn öruggt að í þessarri mynd mun enginn kappi horfa dreyminn til heimahaganna og neita að yfirgefa Ísland. Enda eru hér engin slegin tún og bleikir akrar. Bara sviðin jörð.

Takk útrásarvíkingar.

Hélduði að ég væri að grínast?

Það verður alveg bloggað hérna. Ef ekki í dag þá ef til vill á morgunn. Eins og lélega skáldið sagði.

Sunnudaginn 5. maí árið 2002 byrjaði ég að blogga. Hvers vegna í andskotanum veit ég ekki en því verður þó ekki neitað að í þá daga var óneitanlegra flottara að blogga en í dag þegar hvert einasta óskrifandi og grunnhyggið kvikindi hefur ruðst fram á bloggvöllinn og úðar þar heimsku sinni yfir internetið.

Fyrsta færslan mín var vitaskuld sígilt kvót í andlegan leiðtoga minn, Raymond Chandler, sem öðrum fremur ber ábyrgð á því hvernig ég er. Fyrsta alvöru færslan var hins vegar svohljóðandi:

Það er alveg satt þetta með að enginn hringi eða tali við mig. Eiginkonan er búin að blokkera mig út á MSN og þessi Halldór sem kallar sig vin minn sagðist orðrétt taka veðurfréttirnar fram yfir mig og er farinn að glápa á Family Guy frekar en að tala við mig. Bömmer.

Á þessum átta árum hefur í raun sáralítið breyst og staða mín í lífinu er tæknilega sú sama en bloggfærslurnar geta nú samt seint teljast óspennandi eða viðburðasnauðar. Eiginkonan sem blokkaði mig á MSN er löngu skilin við mig og þar að auki hafa tvær sambýliskonur yfirgefið mig. Þegar ég byrjaði að blogga átti ég tvö börn en nú eru þau fjögur. Þá koma þarna við sögu tvær áfengismeðferðir og ofboðslega mörg 12 spor, runa af geðveikum drykkjutúrum og alls konar háskalegar uppákomur. Halldór er samt ennþá vinur minn og hann horfir enn á Family Guy og velur beinar útsendingar frá Alþingi frekar en að hleypa mér inn þegar ég banka uppá.

Þessi átta ára ferill hefur það framyfir dæmigerð íslensk blogg nú til dags að hann er skemmtilegur og alla jafna vel stílaður. Þetta er skáldsaga sem maður af holdi og blóði hefur lifað og uppistaðan er því líf en ekki innantómar skoðanir og útleggingar af fréttum. Þessvegna verður líka badabing.is merkilegri samtímaheimild fyrir sagnfræðinga framtíðarinnar en segjum tjah, til dæmis blogg Stebba Fr. eða Jóns B. Lorange.

Þetta er samt ekki óslitin átta ára runa. Færslurnar eru 1019 og raðast á 79 mánuði enda hafa oft orðið hlé á bloggum hjá mér. Stundum hef ég verið of fullur, of edrú, of þunglyndur eða of hamingjusamur til þess að blogga en það segir sig auðvitað sjálft að manneskja sem finnur frið í hjarta sínu, er ánægð og hefur eitthvað til að lifa fyrir hefur allt annað við sinn tíma að gera en blogga. Í þessu ljósi er auðvitað algalið að ég skuli taka þráðinn upp akkúrat núna en fyrir því eru vitrænar ástæður, enda er þetta ekki Moggablogg.

Rule no 1: Never return to the scene of the crime.

Fuhgedaboutit! – We don´t play by the rules. Láttu skrifa tvöþúsundogþrjúhundruð blaðsíðna skýrslu um það ef þú fílar það ekki.