Mánudagur, 17. maí 2010
Flest það sem ég veit um lífið, tilveruna og hversu hættulegt annað fólk getur verið hef ég lært af kvikmyndum. Þess vegna hef ég reynt að hlaða sama veganesti og ég hef burðast með á börnin mín. Aðallega vegna þess að ég hef ekki jafn mikinn tíma og Þeófrastos forðum og get ekki staðið í því að skrifa rit um allar þær fláráðu manngerðir sem maður getur mætt á refilstigum nútímans.
Enn á eftir að reyna á það fyrir alvöru hvort hyldjúp viska kvikmyndanna reynist börnunum betur en mér en þó er ljóst að með þessari aðferð tryggir maður í það minnsta að börnin manns hafi húmor. Sem er auðvitað fyrir öllu vegna þess að ekkert er jafn leiðinlegt og leiðinlegt fólk.
Eins og frægt er orðið bý ég í kjallaranum hjá fyrrverandi tengdamóður minni. Þar býr líka tíkin Týra sem er mikill leikfélagi hans Dodda sem verður 12 ára eftir mánuð. Amma hans brá sér til New York yfir helgina og Doddi tók að sér að stytta hundinum stundir. Eitthvað var tíkin tæp á taugum þar sem hún gerði það að sínu helsta verkefni að tæta upp blómabeð undir svefnherbergisglugganum mínum.
Doddi fylgdist með aðförunum í dágóða stund og sagði svo:
“Hey, þetta er eins og Rear Window!”
Kom síðan með hina óhjákvæmilegu spurninu: “Hvað ætli sér grafið þarna?” og svaraði henni svo sjálfur:
“Maybe grandma isn´t really in New York.”
| 15:44 |
