James Douglas Morrison,
Père Lachaise kirkjugarðinum,
París,
Frakklandi.

Hæ Jim!

Á Íslandi eru allir að skrifa fyrirmyndunum sínum bréf í dag og þess vegna verð ég að senda þér nokkrar línur.

Nú hlýtur þú að verða manna fyrstur til þess að samþykkja að ég hafi verið frekar óheppinn með val á fyrirmyndum í lífinu og líklega ert þú nú sú allra versta.

En við eigum bara svo margt sameiginlegt. Þú kvaddir til dæmis þennan heim sumarið 1971 skömmu eftir að ég mætti þangað. Ég er líka mjög lélegur söngvari en hef heldur aldrei látið það aftra mér og syng oft í sturtu og þegar ég er einn að keyra í bílnum mínum. Ég er líka frekar takmarkað ljóðskáld en er því miður ekki jafn duglegur að gefa út og þú varst.

Svo erum við auðvitað báðir súrrandi geðveikir og þunglyndir fíklar. Ég hef samt aldrei droppað sýru eða verið í ólöglegu dópi en það er nú bara vegna þess að áfengi er svo gott og hefur alla tíð dugað mér til þess að geta rölt í kúrekastígvélum og leðurbuxum niður Love Street. Mig langar samt að kenna þér um hversu drungalegur og fúll gaur ég er. Ég meina ekki fer ég að klína því á Bogart.

Annars er voða lítið að frétta héðan og ég er bara waiting for the sun eins og þú.

Okei bæ Jim minn,

þinn Tóti

Skemmtilega sýrðar draumfarir eru kaupauki sem fylgja nikótínplástrum. Það er að segja ef maður gerist svo djarfur að sofa með plástur á sér. Síðustu sjö nætur hafa verið sérlega fjörugar hjá mér og ævintýrin með slíkum ólíkindum að mig langar helst til þess að sofa með svona sækadellikk plástra í þúsund og eina nótt.

Í nótt sem leið dreif ég mig einhverra hluta vegna í blóðprufu og þar tóku á móti mér tvær læknagellur í bláum sloppum. Önnur þeirra var ljóshærð og hét skrýtnu nafni sem byrjaði á S.

Við vorum rétt búin að heilsast þegar við felldum hugi saman og blóðprufan öll var eitt allsherjar daður þar sem við lékum leikinn af stakri snilld. Hún dældi að vísu svolítið miklu blóði úr mér enda ætlaði hún víst að kanna ansi margt. Hún sagði mér líka að það þýddi ekkert fyrir mig að reyna að ljúga að sér vegna þess að blóðið kjaftaði frá öllu. Þess vegna ákvað ég strax að viðurkenna að þetta gæti ekki verið að gerast vegna þess að ég verð ekki ástfanginn af ljóshærðum konum. Bara dökkhærðum.

Þetta breytti þó engu um það að skyndilega vorum við komin upp á Fréttablað þar sem við skrifuðum saman opnu fréttaskýringu um hversu tregar konur eru til þess að nota smokka við skyndikynni. Þetta er víst alvarlegt samfélagsmein.

Ekki man ég hverngi sambandi mínu og læknisins unga lauk en ég var eiginlega ennþá pínu skotinn í henni þegar ég vaknaði. Og ég veit ekki einu sinni hvað hún heitir.

Get ekki beðið eftir því að fara að sofa á eftir. Set kannski bara á mig tvo plástra.