Hvernig stendur á því að fólk hreinlega sprakk ekki bara fyrirvaralaust í loft upp út um allar jarðir af uppsöfnuðu og innbyrgðu tuði áður Internetið kom til sögunnar og gerði fólki kleyft að tappa af á bloggum og í kommentum?

Samkvæmt minni bestu vitund er Dallas alkóhólíseraðasti sjónvarpsþáttur sögunnar. Þar voru meira eða minna allir alltaf að djúsa. Vínlegnasti útvarpsþáttur sem ég hef heyrt hingað til heitir hins vegar Stelpurnar á stöðinni á Útvarpi Sögu.

J.R. skellti alltaf í sig viskí eftir erfiðan vinnudag, áður en hann settist niður til kvöldverðar. Og iðulega var öll Ewing-fjölskyldan saman komin síðdegis til þess að fá sér í glas. Framleiðendur þáttanna slógu sig samt til riddara fyrir að taka á alkóhólisma, sem var miklu meira tabú í þá daga en nú, með því að gera mikið úr veikindum hennar Sue Ellen. Hún var nú eiginlega eina persónan í Dallas sem átti í vandræðum með áfengisneyslu og þess vegna var J.R. alltaf að reyna að koma henni á Klepp. Þversögnin í þessu hjá sjónvarpsfólkinu var samt auðvitað sú að þrátt fyrir hremmingar Sú Ellen upphófu þættirnir dagdrykkju með slíkum tilþrifum að einna helst má líkja þeim við neysludýrkun.

Nú hef ég verið greindur sem neysludýrkandi og þar sem ég er fullgenginn alki með tvær meðferðir og þrjú tilhlaup í sporaskokki að baki hef ég umtalsverða þekkingu á meininu sem hrjáir mig og svo marga aðra. Kellingarnar á Útvarpi Sögu taka þetta alla leið, mun lengra en Dallas, og þátturinn Stelpurnar á stöðinni er einhver magnðasta halelújasamkoma neysludýrkenda sem ég hef orðið áheyrandi að.

Þær tala linnulaust um áfengi og hvað það sé nú kósý, lekkert og notalegt að fá sér aðeins í tánna. Bjórkippur ganga á milli í innantómum veðmálum og gæði áfengis eftir aldri og öðrum áhrifaþáttum eru tíunduð fram og til baka.

Auðvitað hvarflar ekki að mér að halda því fram að blessaðar konurnar séu þarna, eins og Sue Ellen, rallfullar við hljóðnemann um hábjartan dag en miðað við mína eigin reynslu (ég elska að tala um áfengi og segja vel kryddaðar drykkjusögur af sjálfum mér) óttast ég að þær eigi við vandamál að stríða. Nokkuð alvarlegt meira að segja.

Ein konan í hópnum er þannig í málrómnum að það er alltaf eins og hún sé pínulítið hrædd, andar grunnt og hratt, eins og hún sé með úlfahjörð á hælunum. Hún er því varla á botni viskíflöskunnar í útsendingu, lærði það um daginn af þeim stöllum að botnfallið í viskíflöskunni sé best, þar sem alkunna er að drukkið fólk er óttalaust. Hins vegar erum við þekkt fyrir að vera á taugum þegar rennur af okkur.

Skál fyrir því! og þótt þetta brennivínshjal sé almenningi vart bjóðandi þá hef ég nú meiri áhyggjur af öllu hinu bullinu sem vellur frá Sögu enda hef ég fyrir satt að stöðin fylli höfuð guðhræddra gamalmenna af endalausum ranghugmyndum um samfélagið og lífið. Fyrir nú utan það að maður hlýtur að óttast um afdrif gamla fólksins sem hellir í sig öllum þeim snákaolíum, resveratoli, bláberjaseyði, náttúrulegu stinningarlyfjum og kornspýrusafa sem þarna eru mærð. Getur fólk með undirliggjandi sjúkdóma ekki hreinlega dáið af óverdósi af svona sulli?

Sennilega er nú viskí bara skaðlausasti vökvinn sem hafinn er til skýjanna á þessari mjög svo sérkennilegu útvarpsstöð.

Það var og. Sýnist og heyrist að ég sé orðinn óvinsælli í bloggheimum en hinn ofurhressi lögmaður Brynjar Níelson fyrir þær sakir einar að hrista myntkörfuna aðeins.

Ég get varla reynt að fela mig á bak við að ég hafi með þessu verið að gera samfélagsfræðilega tilraun enda var nú svo sem fyrirfram vitað hver viðbrögðin yrðu. Auðvitað er samt alveg vitrænn punktur í þessum fúkyrðaflaumi mínum en fólk er alla jafna mað hausinn of langt uppi í rassgatinu á sjálfu sér til þess að sjá það. Mínar einu raunhæfu málsbætur í þessu tilfelli eru því þær að ég er illa innrætt óféti sem nærist á geðshræringu annars fólks. Þá líður mér nefnilega svo miklu betur með alla mína bömmera.

Ekkert nýtt í því heldur, þannig lagað, og vel við hæfi að dusta rykið af þessu kommenti sem ég fékk á BadaBing! fljótlega eftir að ég byrjaði að blogga fyrir átta árum og gerði tilkall til þess að fá vefverðlaunin fyrir það hvað ég væri æðislegur:

"Væntanlega færðu verðlaun sem andstyggilegasti bloggarinn."

Samt ferlega súrt að fá á sig tengil af Eyjunni svona þegar meður bregður aðeins á leik og nú hrúgast urlað kommentaliðið þaðan yfir til mín. Úff! Renni kannski yfir það diss einhvern tíma í september ef ég nenni en hugsa að ég reyni framvegis að halda mig við að blogga um kynlíf og konur. Eldfimt efni vissulega en ónæðið sem því fylgir er samt miklu minna.

Ég hef verið sakaður um að vera fordómafullur mannhatari og gengst fúslega við því en þó í þeirri bjargföstu trú að ég er sanngjarn mannhatari og eins og Dirty Harry hata ég alla jafnt. Ég met fólk ekki eftir litarhætti, kyni, kynhneigð, trú eða neinu öðru smáatriði sem greinir okkur, sem öll erum manneskjur, hvort frá öðru.

Heimska er það eina sem ég fyrirlít í fari fólks og það er einmitt þess vegna sem ég þarf að kasta upp af hreinum viðbjóði svona fimm til tíu sinnum á dag um þessar mundir þegar ég sé Facebook-statusa og fréttir af myntkörfudómum.

Nú liggur fyrir að sumir eru heimskari en aðrir. Og sumir eru gráðugri en aðrir og þeir heimskingjar sem mest ber á þessa dagana er myntkörfufólkið sem er bæði heimskt og gráðugt og vill mitt í stórkostlegri kreppu og skelfingarástandi í efnahagsmálum fá allt fyrir ekki neitt. Þetta eru apaheilar sem veðjuðu á íslensku krónuna (af öllu) og tóku lán í erlendri mynt! Ég verð bara að segja það hreint út að ég skil ekki að nokkur einasta manneskja fædd og uppalin á Íslandi hafi tekið þennan sjéns.

Sjálfur er ég 39 ára og hef fylgst með fréttum frá því ég var barn og ef ég hef lært eitthvað af því þá er það að íslenska krónan sígur og fellur og er eins og korktappi í ólgusjó.

Ég undrast svo sem ekkert að Bubbi Morthens hafi mögulega tekið myntkörfulán en hlýt að spyrja alla hina hvort þeim hafi verið sjálfrátt? Og að reyna svo að fela sig á bak við að hafa ekki ráðið gerðum sínum (í alvöru?). Bankinn hélt þessu að þeim! Sérfræðingar sögðu þeim að gera þetta. Ok. Fair enough. Þið gerðuð eins og bankinn sagði ykkur að gera. Og þá spyr ég á móti í hvaða fullkomna heimi er bankinn vinur þinn? Hann er það ekki í Las Vegas og hann er það ekki í Lottóinu. Bankinn er aldrei vinur þinn og hefur aldrei verið það.

En þetta gerðuð þið asnarnir ykkar og gjammið núna um að á ykkur hafi verið brotið og treystið á Runólf rektor og siðspillta framsóknarkúreka sem ofsækja fólk á heimili þess til þess að rétta ykkar hlut. Hlut sem hefur verið rangur og illa fenginn frá upphafi.

Nú er ég ekki lögfróður maður en það stendur svo kýrskýrt og svart á hvítu í lögum að það er ólöglegt að tengja íslensk lán við erlenda mynt. Lagatextar eru oft flóknir og snúnir en þessi klausa er svo sjúklega auðskilin að ég missti andlitið þegar mér var bent á hana fyrir rúmu ári. Ég þurfti því ekkert að bíða eftir þessum hæstaréttardómi til þess að vita að þessi lán yrðu dæmd kolólögleg. En auðvitað tíðkast ekki að fara inn á althingi.is og lesa lög áður en maður tekur lán.(Enda er enginn að ætlast til þess).

Heimska og vankunnátta á lögum hefur samt sem áður aldrei virkað sem vörn fyrir rétti. “Ó sorrí. Já, já . Ég heiti Mel Gibson og ég barði barnsmóður mína í hel og meig á jarðneskar leifar hennar. En ég vissi ekki að það væri bannað með lögum. Ókey bæ.”

Gott og vel. Þetta er ólöglegt og melludólgarnir í bönkunum og fjárfestingarfyrirtækjunum eiga ekkert gott skilið. En það á körfufólkið ekki heldur. Þau eru hinn aðilinn í ólöglegum gerningi. Þetta eru kúnnar vændiskonunnar og eiga því ekkert betra skilið en að fá sekt, fangelsisdóm og nöfn sín birt í fjölmiðlum. (Vonandi gefur Halla Gunnarsdóttir þessu gaum). Gengisgengið er aðili að glæp gegn íslenskum efnahag og þá um leið íslensku þjóðinni. Þetta eru í besta falli kjánar, jafnvel svo vel meinandi að þeir telja íslenskum efnahag borgið bara ef þeim verður reddað, sem vilja svo senda okkur hinum reikninginn fyrir fíflaganginum.

Og til þess að bíta nú höfuðið af skömminni er gapað og gasprað um skjaldborg um heimili myntkörfufólksins. En þá BARA HEIMILI myndkörfuskuldaranna. Ekki okkar hinna sem munum þurfa að borga fyrir asnaskapinn. Og auðvitað hvarflar ekki að myntkörfufólkinu eitt augnablik að skammast sín. Til þess er frekjan, yfirgangurin og heimskan allt of mikil.

Þetta lið dirfist meira að segja að ganga svo langt á þessum súru Feisbúkk-veggjum sínum að boða blóð og byltingu ef það verður dæmt til þess að borga af lánum sínum, peningum sem það er búið að taka á móti og eyða, á óverðtryggðum íslenskum vöxtum. Jú jú. Vissulega verður bylting en hún verður ef körfuliðið kemst upp með samningsvexti. Og sú bylting verður tæpast gegn stjórnvöldum, löggunni eða dómstólum. Í þeirri byltingu munu hinir, drjúgur meirihluti þjóðarinnar, sem voru of "vitlausir" til þess að láta myntkörfulánið (lán= happ þið skiljið) úr hendi sleppa, fara út á göturnar og murka líftóruna úr frekjudollunum. Það hafa nefnilega fleiri hagsmuna að gæta.

Hér eru til ágætis lagarök fyrir því að á Íslandi gildi íslenskir vextir þannig að gengið ætti aðeins að spara sér að grenja eitthvað um að lög skuli standa. Síðan væri ágætt að hafa í huga það sem forfeður okkar lögðu til grundvallar tilveru okkar, að með lögum skuli land byggja og ólögum eyða. En það er nú einmitt það sem sérgæskuliðið stefnir að. Rústa því sem eftir er af samfélaginu til þess að sleppa billega frá hæpnum fjármálagjörningum á kostnað annars fólks .

Ég veit að það þorir enginn að segja þetta beint við gengisgengið enda mætti ætla að hver einasti fjölmiðlamaður á landinu sitji sveittur í myntkörfu þannig að allur fréttafluttningur hér er er vægast sagt undarlegur og gengur út á það eitt að þóknast þessum sjúklega háværa minnihluta.

Ég ætla því að taka ómakið af þeim sem þegja á meðan enginn þorir og segja það hreint út:

Brenniði í Helvíti freku fífl. (Ekki bókstaflega samt sko. Stundum er tekið svona til orða þið vitið).

Legal disclaimer:

(Sá leiði misskilningur fær stundum byr undir vængi að ég skrifi í æðiskasti, uppfullur af gremju, vegna þess að ég nota ljót orð og fjalla um fólk af lítilsvirðingu. Þetta er bull og oftast brosi ég hringinn á meðan ég "æsi" mig á lyklaborðinu. Ég velti mér svosem lítið sem ekkert upp úr þessu myntkörfubulli enda kýs ég að líta á lífið allt sem leik eða ofvaxinn og oft frekar misheppnaðan brandara. Mér finnst bara svo gaman að æra óstöðugar sálir og þar sem ég flestar tilraunir mínar undanfarið hafa verið vindhögg ákvað ég að dangla aðeins í viðkvæmasta liðið sem nú tröllríður umræðunni. Verði ykkur að góðu! Broskall)

Bloggið sem segir sex: VII

Sé að alls konar vandlætarar eru að fríka út yfir því að ungur maður í ráðuneyti menntamála hafi slegið um sig í tölvupósti með því að nota það sem þeir telja vera frekar niðrandi orð um sköp kvenna. Er þá sköp fallegt orð og the T-word ljótt? Spyr sá sem ekki veit vegna þess að mér finnst the T-word mjög fallegt. Meira að segja fallegra en the K-word sem er líka Txxxufínt.

Hneykslunarkórinn hlýtur aðallega að koma frá gömlu fólki og fólki til hægri. Vegna þess að fólk sem tekur lífinu með sæmilegri ró og nýtur þess reynir einmitt að brjótast undan oki tungumálsins í þeirri von um að það geti baðað sig í þeirri spriklandi symbíósu sem femínistarnir elska og er víst þessi orðalausa tjáning milli móður og barns sem einmitt deyr þegar feðraveldið nær tökum á barninu og fallegu náttúrulegu tjáningunni með sínu öflugasta vopni. Tungumálinu. Ef þið vitið ekki hvert ég er að fara með þessu verð ég að biðja ykkur um að fletta upp í Júlíu Kristevu ég er ekki nógu klár til þess að útfæra þetta betur.

Hvað um það. Við stjórnum því sjálf hvort orð hafi ljótar eða fallegar konnótasjónir (nú verðið þið að skella ykkur í Saussure) og mér finnst Txxxa fallegt orð og ég held svei mér þá að ég hafi aldrei lagst með konu sem ekki vill heyra talað um txxxxna sína í hita leiksins þegar svokallað "dirty talk" er viðeigandi. Allt eru þetta samt mjög svo sjálfstæðar og txxxuharðar konur.

Einu sinni detaði ég meira að segja mjög femíníska konu sem átti það til að spyrja í tíma og ótíma hvort við ættum ekki að fara að txxxast hingað og þangað. "Eigum við að txxxast í Kringluna?" Og svo framvegis. Góð vinkona mín sem er sannkölluð karríer kona. Svaka flott og elegant og með allt sitt á hreinu, sjálfstæð, sterk og ánægð með sig ætlaði að hitta mig á kaffihúsi um daginn en var eitthvað sein fyrir. Hringdi svo í mig og sagði "ég er að fara að txxxast af stað."

Þar sem ég er sjálfur pervisið kúgunarfórnarlamb tungumálsins brá mér þarna. Vissi ekki að þessi "lady" ætti þetta orð til í sínu safni þótt mér finnist ekkert eðlilegra en að funheit kona í ástarbríma segi mér að "troða honum inn í txxxuna mína." Skrýtið.

En í ljósi náinna kynna minna bæði af konum og hvernig þær nota orðið txxxa skil ég ekki alveg þetta upphlaup yfir því að þessi sauður í ráðuneytinu hafi notað þetta orð í pósti sem hann hélt að væri óformlegur. Kannski var hann að hugsa um konuna sína þegar hann skrifaði þetta og það sem þau voru að gera í gær? Vonandi var það txxxufínt. Auðvitað er þetta samt glatað orðfæri miðað við stöðu og stað sendandans en það verður hann að eiga við sjálfan sig og sinn ráðherra.

Hins vegar held ég að engum nema últra hægrimönnum, lífsreynslulausum púrítönum og fólki sem vill koma höggi á ríkisstjórnina með öllum ráðum detti til hugar að tengja TUSSUNA við kvenfyrirlitningu. Nema náttúrlega að konur megi bara tala um kuntuna á sér eins og þeim sýnist, rétt eins og bara blindir mega segja blindrabrandara og Hafnfirðingar Hafnfirðingabrandara. Það lýsir meiri kvenfyrirlitningu en hitt að gera txxxuna að einhverju voða neikvæðu. Við erum að tala um merkilegasta líffæri mannskepnunnar, uppsrettu unaðar og nýs lífs og ekkert orð um þennan líkamshluta er ljótt nema við ákveðum það sjálf. Og vér femínstar getum ekki verið þekkt fyrir að láta tungumálið, þetta ljóta kúgunartæki, vinna á svona hugsunarvillu.

Ég meina komon! Eitt helsta höfuðrit femínista heitir Píkusögur og er um tussur sem tala. Get a life og hengiði þennan bjána þá fyrir að vera bjáni en ekki fyrir saklausa orðnotkun.

Þetta passar ekki vel í mína ókláruðu ljóðabók Vegamót í myrkri en mér finnst samt að til heiðurs Músunni á sundlaugarbakkunum eigi það að fá að fljóta með.

Sumarljóð

Með tryllta svarta lokka
sem hún stal frá hinni blóðheitu Carmen
liggur hún og les Híbýli vindanna
í kilju.

Af þrá.

Bloggið sem segir sex: VI

Kynin eru bæði þónokkuð fyrir að úða yfir sig dýrum ilmvötnum. Tilgangurinn er mér ekki alveg ljós en líklega þykir átöppuð anganin fýsilegri en líkamslykt. Alkunna er að drottning ljósknanna, sjálf Marilyn Monroe, svaf í einum dropa af Chanel No. 5.

Kannski er náttfatnaður Monroe til vitnis um að konur kunni að nota ilmvötn í réttu magni og heldur þykir manni nú þessi framleiddi ilmur fara konum betur en heimskara kyninu. Karlmenn, og þá sérstaklega þeir sem kenna sig við hankka og metró, virðast standa í þeirri meiningu að nota eigi svona um það bil hálfa flösku af rakspíra hverju sinni. Þannig er ekki óalgengt að fólki verði flökurt á mannamótum þegar hinir ilmóðu mæta á staðinn.

Þegar ég var 13 ára sagði stelpan, sem afgreiddi í sjoppunni í Brekkuvali, mér að ég ætti að nota rakspíra til þess að loka húðinni eftir rakstur. Annars fengi ég bólur. Ég hef því notað þennan vökva sparlega í þessum mjög svo praktíska tilgangi. Mér hefur því verið nokk sama hvort þetta sull heiti Cucci, Diesel, Paco eða hvað sem er annað svo lengi sem það er ekki Old Spice. Þangað til ég notaði um daginn Versace rakspíra og varð næstum sjálfkynhneigður af ilminum sem var dásamlega ögrandi.

Hvað konurnar varðar er ekki hægt að fá hreinan og hráan kynþokka á flöskum. Hann verður til við sérstakar aðstæður og sprettur fram daginn eftir gott djamm. Þegar þær skríða fram úr á hádegi daginn eftir, skella á sig skyndimeiki og smá ilmvatni og drífa sig út í sólina blandast allir þessir ilmgjafar áfengisþefnum frá því nóttina áður og úr verður einhver allra kynþokkafyllsta lykt sem nokkurt mannlegt nef getur numið.

Ekki veit ég nákvæmlega hvað það er í þessum kokteil sem kveikir kynlöngunina hjá karldýrinu en sennilega er eitthvað í kollektívu minni okkar sem tengir áfengi við lauslæti og hömlulítið kynlíf. Auk þess sem flest fólk sem hefur lifað nokkuð eðlilegu lífi hefur notið holdsins lystisemda undir kröftugum áhrifum áfengis.

Í þessum ilmi mætast því næturlífið, hömluleysið, og auðvitað konan í öllu sínu veldi þannig að á mann rennur víma sem felur í sér fyrirvaralaust vitstol og brjálaða lögnun til þess að þykjast vilja fjölga mannkyninu.

Ég sat við hliðina á konu með þessa angan í bíó fyrir viku og ég er enn að ná mér.

Bloggið sem segir sex: V

Þótt ég nálgist fimmtugsaldurinn jafnt og þétt hef ég aldrei komist almennilega upp á lagið með að glápa úr mér augun á fallegar konur. Ég held að ástæðan sé fyrst og fremst sú að konurnar mínar hafa í gegnum tíðina verið svo sætar að ég sá hvorki þörf né ástæðu til þess að horfa á aðrar. Tók samt alltaf eftir því að aðrir fundu sig knúna til þess að afklæða þær með augunum.

Þær stormuðu í gegnum óbærilega létta tilveruna í sviðsljósi fallíska augnaráðsins. Mér fannst þetta fullkomlega eðlilegt og setti fram þá mannfræðilegu kenningu að sigurvegararnir í lífinu hefðu konu sér við hlið sem tapararnir yrðu að láta sér nægja að horfa á.

Staða mín í lífnu er öllu dapurlegri þessi misserin og eftir að hafa verið einhleypur í rúm tvö ár hef ég ítrekað verið að reka mig á að augu mín lifa sjálfstæðu lífi í hausnum á mér og hegða sér eins og ljóskastarar við þýskar fangabúðir í stríðsbíómynd. Nema auðvitað að þau staldra ekki við stríðsfanga og gyðinga á flótta heldur fallegar konur. Flestar einhverra hluta dökkhærðar, en ekki alveg allar.

Allar þessar stelpur voru saman komnar í miðborg Reykjavíkur í dag. Svo sætar og glaðar, flegnar og fínar. Ég undirgekkst því glaður hlutverk lúsersins og lét augun reika og staldraði stundum við það hversu ömurlega gæja margar þeirra voru með upp á arminn. En það gildir einu þar sem hlutverk karlmannsins í lífinu er alltaf það eitt að vera þreytandi og frekar treggáfað fylgitungl sem er í besta falli nothæfur lifandi dildó.

Aðalatriðið er auðvitað að konurnar sem auðga og fegra tilveruna með því einu að vera til og spóka sig á förnum vegi eiga verðlaun skilið. Margar hverjar ættu hreinlega að vera á heiðurslaunum listamanna fyrir það eitt að vera í sjálfum sér meira, fallegra og betra listaverk en megnið af því sem ríkislaunaðir listamenn framleiða.

Eitt af mörgum kreppuviðbrögðum mínum er að fá mér gleraugu til þess að spara eitthvað um 9000 krónur á mánuði í daglinsum. Þessar brillur verða fljótar að borga sig. Þar sem sjónin í mér hefur ekki verið mæld frá því ég byrjaði að nota linsur árið 1986 þótti heilbrigðis- og næringarráðgjafanum mínum honum Jóni Óttari (djók hann heitir Halldór) rétt að senda mig í sjónmælingu til mikils öðlings sem heitir Birgir og tékkar á augum hjá Prooptik í Kringlunni.

Já. Áður en lengra er haldið er rétt að taka fram að þessi færsla flokkast ekki sem kynlífsblogg nema náttúrlega ef fólk vill trúa á þá gömlu kerlingarbók að of mikil sjálfsfróun minnki sjónina vegna þess að um leið og Birgir hafði látið mig henda linsunum mínum og sett einhverja græju fyrir andlitið á mér sagðist hann strax sjá að ég sæi ekki neitt.

Hvað um það. Þetta sjónpróf sem er einfaldara en að horfa á raunveruleikaþátt á Skjá einum er erfiðasta próf sem ég hef tekið síðan ég skilaði auðu í Íslensku máli að fornu í HÍ einu sinni fyrir langa löngu. (Komst þá að því að þótt HÍ sé ekki á meðal 1000 bestu háskóla í heimi er ekki hægt að fara sofandi í gegnum alla kúrsa). Þetta sjónpróf sagði mér nefnilega miklu meira en bara að ég sé með -6.50 á vinstra auga og - 5.25 á því hægra. Sem segir mér ekkert voða mikið vegna þess að ég kann ekki hægri og vinstri.

Mikilvægasti lærdómurinn sem ég fékk út úr þessu er að ég er enn ótrúlega komplexaður og nojaður þrátt fyrir allar meðferðirnar, sporin, sálfræðingana, geðlæknana, félagsfræðingana, hjónabandsráðgjafana, geðlyfin og íbúfenið. Ég fór nefnilega alveg út af laginu þegar Birgir sagði mér að ég ætti að byrja að giska um leið og ég sæi móta fyrir einhverjum stöfum í þokunni sem sjónleysi mitt er. Og ég bara get ekki giskað vegna þess að ég hata að hafa rangt fyrir mér. My dear Watson, I never guess, eins og ein æskuhetjan mín sagði einu sinni.

Þessi ofsahræðsla mín við að hafa rangt fyrir mér hefur orðið til þess að ég er hættur að rífast við konur sem ég elska(ði) og opna helst ekki kjaftinn nema ég viti að ég sé með unnið keis. Svona eins og lögfræðingarnir í L.A. Law sem spyrja aldrei spurninga fyrir rétti nema þeir viti svarið.

Og þarna sat ég. Fullorðinn maðurinn. Í svörtum leðurjakka og var beðinn um að nefna bókstafi og þorði varla að stynja upp orði. Svitnaði og skalf. "Öööö. Þetta er örugglega E. Held ég, Jú, jú. Jú. Þetta er E!" Birgir gerði allt sem í hans valdi stóð til þess að róa mig og fá mig til þess að segja A, E, G, H, C, J, P,O og svo framvegis. Og einhvern veginn komst ég í gegnum þetta og verð örugglega voða kátur þegar ég fæ þykku Woddy Allen gleraugun mín. (Ég sé svo illa að ég verð að vera með týpugleraugu til þess að fela flöskubotnana) en samt sagði ég uphátt við sjálfan mig þegar ég gekk út úr Kringlunni: "Leitaðu þér hjálpar maður!"

Veit bara ekki hvar ég á að byrja vegna þess að ég hef reynt allt nema Jónínu Ben og detox en ég er líka með einhverja fóbíu fyrir því að láta troða aðskotahlutum upp í rassgatið á mér.

Bloggið sem segir sex: IV

Sonur minn er á besta aldursskeiði í lífi allra drengja. Hvolpavitið er handan við hornið en hann getur enn notið lífsins laus við endalausar áhyggjur af áhuga/áhugaleysi hins kynsins, typpastærð, of bráðu sáðláti og öllum þeim martraðakennda viðbjóði sem fylgir fullorðinsárunum.

Drengnum býður því við tilhugsuninni um kynlíf og segist vera búinn að ákveða að eignast sín börn "með hjálp vísindanna". Það er að segja tæknifrjóvgun. Um daginn var hann að horfa á The Big Bang Theory, alveg hreint öldungis frábæra bandaríska sjónvarpsþætti um hremmingar fjögurra nörda og ofvita.

Fyrir einhverja slembilukku hafði einn nördinn komist á sjéns (slíkt gerist vitaskuld aldrei í raunveruleikanum) og hafði af því þungar áhyggjur að nú væri komið að þriðja stefnumóti og þá þyrfti hann að sýna fram á bólfimi sína með verklegum æfingum.

Strákurinn minn saup hveljur og spurði mig hneykslaður hvað væri að þessum Bandríkjamönnum. Hvurslags villimennska og bilun það væri að uppáleggja fólki að hafa mök á þriðja stefnumóti. Þar sem ég beiti börnin mín ekki blekkingum og hef nú þegar flett ofan af jólasveininum, tannálfinum, guði og Jack Bauer kaus ég að segja drengnum sannleikann um hans eigin sjúkju þjóð.

"Elsku drengurinn minn. Ameríkanar eru nú frekar siðaðir miðað við okkur Íslendinga. Hér hendir fólk sér í kynlíf um leið og það hittist. Síðan byrjar það að deita og kynnast."

Held að dregnum hafi varla orðið svefnsamt síðan en hef samt engar áhyggjur þar sem þessi ótti eldist hratt af honum og þá mun hann hlæja að Könunum og þeirra undarlegu óskrifuðu reglum í samskiptum kynjanna.

Bloggið sem segir sex: III

Ég er ekki einn um að vera í uppnámi yfir stóra Mel Gibson bömmernum. Mér skilst að heilu saumaklúbbarnir nötri og klofni nú vegna ágreinings um hvort þessi fyrrum kynþokkafyllsti karlmaður í lifenda tölu (var fyrstur manna til þess að hljóta þessa nafnbót hjá People Magazine árið 1985) sé djöfull í mannsmynd.

Þetta er auðvitað vont mál við að eiga og auðvitað er fólk miður sín og í rusli. Hvernig má það vera að maðurinn sem einu sinni skartaði flottasta rassi í heimi sé orðinn genuine asshole?

Mín fyrstu viðbrögð við þessum sorgarfregnum voru nú svipuð og hjá Davíð Oddssyni þegar hann komst að því að Árni Johnsen hefði vafið hálfu Þjóðleikhúsinu í segldúk og selflutt til Eyja. Ég hristi bara hausinn og sagðist ekki skilja hvað hefði komið fyrir drenginn.

Svo fór ég að hugsa og reyna að finna einhverjar ástæður fyrir þessu og flytja mestan þunga sektarinnar á eitthvað annað en manninn sjálfan. Þetta er sjálfkrafa viðbragð hjá alkóhólistum eins og mér og honum Mel, vini mínum til áratuga, og þess vegna þýðir þetta ekkert að mér finnst hann hafa hegðað sér til fyrirmyndar.

Og án þess að ég vilji reyna að réttlæta eitthvað þá held ég að við séum ekki að fylgjast með afhjúpun skrímslis heldur er hér tætt og kvalin sál að brjótast undan oki siðmenningar með þessum fítonskrafti sem líklega má rekja til þess að Gibson er kaþólskur og hefur því mátt búa við ýmis höft í samlífinu sem lausgirtir og hundheiðnir Íslendingar innan þjóðkirkjunnar hafa enga reynslu af.

Mel var í hjónabandi, lengst af farsælu, með hinni ágætu konu Robyn og saman eignuðust þau sjö börn sem er kannski ekki svo mikið þegar haft er í huga að þau máttu ekki nota getnaðarvarnir. Kannski gerðu þau það bara 7 sinnum frá 1980 til 2009 þegar Mel fríkaði út og fór að halda við hana Oksana Grigorieva sem hann vill um þessar mundir helst jarðsetja í rósabeði?

Þetta er eitt. Hitt er svo að skilnaður er svona álíka heitur og fóstureyðingar í hugmyndaheimi kaþólikka þannig að Mel og Robyn hafa verið neydd til þess að hanga saman. Nú vita allir sem eitthvað vita um lífið að mannskepnan er ekki einkvænisvera og verður að skipta reglulega um maka og rekkjunauta til þess að halda sönsum. Höfundar allskyns trúarrita eins og til dæmis Bifflíunnar hafa reynt að halda aftur af mannlegu eðli með gölnum trúarsetningum um heilagt samband karls og konu þar til dauðinn aðskilur. Nú er 21. öldin gengin í garð og kannski spurning um að fara að leyfa náttúrunni bara að hafa sinn gang án þess að láta fólk kveljast endalaust með innistæðulausan móral?

Hvað um það. Ég held að Mel hafi geggjast af þeim hugarfarshlekkjum sem trú hans lagði á hann. Nógu andskoti var trúarhitinn mikill í honum þegar hann gerði bíómynd á óskiljanlegu tungumáli um hvernig Rómverjar breyttu Jesúm með barsmíðum í blóðuga moppu áður en þeir krossfestu hann. Sú mynd ber vissulega sjúkum huga vitni.

Áður en hann byrjaði að brölta með Jesúmyndina sína virtist allt leika í lyndi og í gegnum árin hafa ekki farið aðrar sögur af Mad Mel en að hann væri fyrirmyndar fjölskyldufaðir, ástríkur og góður. Heimamyndböndin sem hann gerði um gerð Lethal Wepon myndanna benda líka til þess að þar sé á ferð hress og skemmtilegur maður og einhvern veginn segir mér svo hugur að heiðursmennirnir Richard Donner, Danny Glover og Joe Pesci hefðu ekki nennt að vinna jafn oft og raun ber vitni með manninum ef hann hefði verið skíthæll. (Það vinnur til dæmis enginn oftar en einu sinni með Val Kilmer sem hefur alltaf verið viðurkenndur drullusokkur).

Ég held að það liggi í augum uppi að við erum að horfa upp á góðan mann ganga af göflunum með ömurlegum afleiðingum. Ekkert nýtt í því svosem enda er fólk alltaf að tapa glórunni af alls konar ástæðum. Í tilfelli Gibsons held ég að við þurfum ekkert að velkjast í vafa um að trúin og höft hennar hafi ýtt honum fram af hengifluginu.

Hingað til hafa bömmerarnir hans verið alveg OK svona á alkóhólíseraðan mælikvarða. Eitthvað aðeins að keyra fullur og hella sér með óbótaskömmum yfir nefstóra löggu af gyðingaættum. Eiginlega pínu fyndið ef maður pælir í því og fólk er líka alltaf að pönkast á löggunni enda er svona núningur eiginlega rammasta taugin milli almennings og fulltrúa yfirvaldsins.

Mel var þarna í vímunni eitthvað í nöp við gyðinga fyrir að hafa drepið 1/3 af Guðinum hans þegar þeir tryggðu Jesúm guðlegan ódauðleika með því að negla hann á krossinn. Ef hugsun Mels hefði verið rökrétt og skýr þarna hefði hann átt að þakka löggumanninum fyrir að forfeður hans áttu þátt í að gera Jesús að guði og tryggja Mel svakagróða af bíómyndinni um píslir hans um það bil 2000 árum síðar.

En eina ferðina enn. Trúin. Samkvæmt meintu vefriti hataðra auðmanna, Pressan.is, segir pólska klámstjarnan Violet Kowal samfarir sínar við Gibson ekki sléttar. Hún segir Gibson hafa verið “ofbeildishneigt kynlífsskrímsli.” Margur kórdrengurinn hefur nú í gegnum tíðina gefið presti sínum svipaða lyndiseinkunn. Þá býsnast Kowal einnig yfir því að skrímslið hafi ekki viljað nota smokk. Nú er því bara þannig farið að Mel má ekki, samkvæmt valdboði almættisins, nota getnaðarvarnir þannig að í þessu máli eins og svo mörgum öðrum eru honum allar bjargir bannaðar.

Mál Mels er það sem aumingjar kalla jafnan “mannlegan harmleik” þegar þeir gera eitthvað af sér. Mel er vissulega aumingi og tragískari en Hamlet sem hann lék nú einu sinni með ágætum en bíðum aðeins með að krossfesta hann sem skrímsli. Þannig kemur siðað fólk ekki fram við sjúka meðbræður sína.

Frailty, thy name is woman.

Bloggið sem segir sex: II

Þessa dagna eru okkur að berast býsna sjokkerandi fréttir frá Ameríku af Mel Gibson. Fréttir sem væru frábærar ef þær væru til dæmis af Tom Cruise eða Brad Pitt. Gibson er hefur verið minn maður í áratugi og ekki borið annað með sér en að vera stand up guy. Þannig að mér er vissulega brugðið.

Og ég sé nú ekki fram á að geta varið hann í þessu vonlausa máli en er samt viss um að þessa hegðun hans megi útskýra að hluta í það minnsta með trú hans og tjúlluðum trúarofsa í seinni tíð. Ég ætla samt að sofa á þessu í eina nótt í viðbót áður en ég geri upp við minn góða vin Martin Riggs (ætlaði einmitt að fara að leiða eldri krakkana mína í gegnum Leathal Weapon seríuna).

Hvað sem gerist og hvaða djúpfreudísku ástæður sem ég get látið mig dreyma um þá er hann búinn að vera. Þannig að ef ég væri Andrés Jónsson, PR-gúrú, myndi ég gefa honum sama ráð og ég gef öllum útrásarvíkingum. Einfaldlega Take the money and run!

Gibson er í betri málum því fyrr sem hann drullast frá Hollywood. Hann á bara að taka allar skrilljónirnar sínar og setjast að á búgarði í miðjum óbyggðum Ástralíu. Rétt eins og JÁ, Wörners og Thors eiga að vera löngu búnir að kaupa sér gamlar nasistavillur í Bólivíu og hafa það næs. Drekka sangríur og hanga á netinu í símunum sínum og borga reikningana með aflandseyja VISA. Þetta er svo einfalt. Þarf bara að vita hvenær maður er búinn að tapa.

Meira síðar. Eins og Korntop myndi orða það.

Bloggið sem segir sex: I

Kynlíf er ofmetið. Maður verður í það minnsta að selja sér þá fullyrðingu þegar maður hefur komist að þeirri niðurstöðu að maður er ekki hæfur til sambúðar og hefur ákveðið að búa einn. Einbúinn þarf að neita sér um þann lúxus að þurfa bara að velta sér á hina hliðina til þess að rekast á áskriftardráttinn en þar er kannski ekki um neitt stórtjón að ræða þar sem fólk virðist nú alltaf fyrr eða síðar þurfa að sækja sér kynlíf fram hjá maka sínum.

Það er hins vegar efni í annað blogg. Höldum okkur frekar við einbúann. Fólk sem býr eitt með sjálfu sér fær nú oft miklu meira hopsasa pa sengekanten en sambúðarfólk vegna þess að alltaf má finna sér viljuga bólfélaga í skólum, í vinnunni og á börum. Þar sem ég er illu heilli ekki í námi, atvinnulaus og í sjálfskipaðri útlegð frá vínveitingastöðum tefli ég í sérlega þröngri stöðu. Eiginlega er Internetið eina veiðilendan sem mér er opin og þar er nú sjaldnast á vísan að róa.

Einkamál.is er til dæmis stórvarasamt og leiti maður fanga þar eru yfirgnæfandi líkur á því að maður endi með einhverri klessu sem sigldi rundir fölsku flaggi kynbombu eða þá að maður endar frammi fyrir dómara og sefur ekki á næturnar af áhyggjum af því að Halla Gunnarsdóttir komist að því hvað maður heitir.

Þegar maður hefur málað sig út í þetta horn tilverunnar má reyna að bjarga geðheilsunni með því að selja sér að kynlíf sé ofmetið. Auðvitað er það kjaftæði vegna þess að kynlíf er alltaf vanmetið. Þannig er nú bara það. Hins vegar þarf ekki að deila um það að kynlíf gerir fólk að heimskingjum og það er nú aldeilis huggun harmi gegn.

Þessa staðreynd má sanna. Auðveldlega. Tökum sem dæmi par sem er enn að kynnast og er nýbyrjað saman. Þá gengur allt út á kynlíf og allar stundir eru notaðar til þess að hamst í kanínumaraþoninu. Fólk verður svo vitskert í tilhugalífshamaganginum að það fer að telja sér trú um að það geti ekki lifað án hvors annars. Auðvitað reginfirra eins og síðar á eftir að koma á daginn. Í greddunni ákveður fólk því oft að eyða ævinni saman og lætur svo vini sína og vinkonur steggja sig í heilagt hjónaband.

Síðan þegar búið er að ríða í öllum líkamlega mögulegum stellingum í X-mörg ár, í öllum herbergjum, í bílnum, úti í Gróttu og á umferðareyju við Sæbrautina hættir þetta að vera gaman. Þegar greddan gufar endanlega upp áttar fólk sig á því að ástin var blekking og það snýr sér að öðrum. Með tilheyrandi framhjáhöldum, dramatík og skilnaði.

Ástæðan fyrir því að of stórir skammtar af kynlífi gera fólk að fábjánum liggur mjög aftarlega í sköpunarsögu okkar og leynist því einhvers staðar í heilatetrinu þar sem allar hestu frumhvatir okkar, fight, flight or fuck eru geymdar. Áður en kynlíf varð iðnaðarvara og hippar og femínistar upplýstu að konum finnst líka gott að ríða þá gekk þessi dýrslega og fremur ógeðslega athöfn fyrst og fremst út á það að viðhalda kynstofninum.

Og þarna aftast í heilabreininu okkar er þessi meining enn í góðu gildi. Við erum forrituð til þess að gera do-do til þess að fjölga okkur. Það liggur svo auðvitað í augum uppi að ef heilinn okkar heldur að við séum að uppfylla þessa frumskyldu okkar þrisvar til fimm sinnum á dag alla daga vikunnar þá fer hann nú heldur betur að slaka á enda óþarfi að vera að beita sér og reyna að gera eitthvað gáfulegt og uppbyggilegt ef maður er að uppfylla meginhlutverk sitt alla daga. Og þannig verðum við að fábjánum.

Þess vegna líður mér svo vel með sjálfan mig þegar ég fer upp í rúm með þykkar skáldsögur Dostojefskís á kvöldin. Vegna þess að ég veit að ég er ekki vitlaus eins og kynverurnar.

Heyri og sé að eitthvert alls konar lið út um allan bæ er að missa legvatnið yfir því hversu illa ígrunduð og heimskuleg þessi gagnrýni mín í Fréttablaðinu um Boðbera er. Sýnist einna helst að sumum finnist ég þurfa á endurmenntun í bíóglápi að halda og aðrir standi bjargfastir á því að ég kunni hreinlega ekki að gagnrýna. Mér er auðvitað alveg sama hvað þessu liði finnst um mig en líður samt svolítð eins og Þorvaldi Gylfasyni á góðæristíma þar sem ekkert íslenskt mátti gagnrýna. Allra síst kvikmyndir greinilega.

Þótt ég segi sjálfur frá hef ég gagnrýnt kvikmyndir nokkuð skammlaust í einhver 10-11 ár, er frekar vel séður (já, ég hef séð Love Actually) og enn betur lesinn þannig að þrátt fyrir auðmýkt og almenna minnimáttarkennd er ég frekar öruggur með mig á þessu sviði.

Ég mætti óvenju jákvæður á Boðbera og hafði frekar góða tilfiningu fyrir henni þannig að vonbrigði mín voru þeim mun meiri. Og þar sem ég er leitandi sál í stöðugum þroska og með innbyggðar vísindalegar efasemdir um skoðanir mínar og niðurstöður spurði ég mig ítrekað á meðan ég skrifaði dóminn hvort ég gæti mögulega verið að misskilja þetta svona svakalega. Það hefur að sögn komið fyrir í það minnsta einu sinni áður. Niðurstaða mín var hins vegar sú að ef maður með mína þekkingu á bókmenntum, bíómyndum, lífinu og öllu sem því fylgir fattar ekki þessa mynd þá hljóti eitthvað meira en lítið að vera að framsetningunni. Þetta er allt svo banal að það getur ekki verið hægt að misskilja það.

Mér heyrist að vísu að þeir sem hafa tekið að sér að móðgast nú finni mér helst til foráttu að ég sé svo miklu kjarnyrtari, skemmtilegri penni og betri stílisti en aðrir sem skrifa um bíómyndir á Íslandi. Ég tek það vitaskuld mjög nærri mér.

Í þessum illa ígrundaða dómi mínum rek ég söguþráð myndarinnar í mjög grófum dráttum, finn að vondum leik, tæknilegum ágöllum, stirðum samtölum og vandræðalega klisjukenndu handriti. Og tíni meira að segja til einhverja jákvæða punkta, eins og til dæmis það að myndin er stundum bráðfyndin þótt ég veðji á að það sé óvart. Semsagt flest sem skiptir máli í bíómynd er dekkað. Og í þessu tilfelli er þetta harla dapurt.

Morgunblaðið hrósar myndinni fyrir flest það sem ég skammast yfir og gefur 3 stjörnur. Það er gott. Fínt að allir dómar séu ekki einróma en þegar saga Morgunblaðsins og íslenskra kvikmynda er höfð í huga er ég ansi smeykur um að samanburður á heiðarleika í gagnrýni sé mér í hag. Íslenskar bíómyndir eru með forgjöf í stjörnum hjá Mogganum. Þannig hefur það alltaf verið og er greinilega enn. Þeir sem vilja geta flett upp stjörnuregninu sem til dæmis var sáldrað yfir Opinberum Hannesar og Myrkrahöfðingjann (tvær af verstu myndum sem gerðar hafa verið á Íslandi) og gert svo sína eigin áreiðanleikakönnun.

Ég gef mér að Mogginn hafi að lágmarki gefið Boðbera eina stjörnu fyrir það eitt að vera íslensk þannig að moggastjörnurnar séu í raun amk bara 2 og þá skeikar nú bara einni hjá mér og Mbl. Einhvern veginn læðist nú líka að mér sá grunur að þeir sem eru Boðbera óviðkomandi og láta mig fara í taugarnar á sér þessa helgina hafi ekki séð myndina. Það væri held ég ágætis byrjun áður en fólk fer að geypa um vankunnáttu mína og sjónleysi. Ég get nefnilega ómögulega tekið ábyrgð á því að höfundar Boðbera gátu ekki gert betri mynd.

Ég hef stundum fengið yfir mig tuð um að það megi ekki dæma íslenskar myndir hart vegna þess að það drepi aðsóknina sem er þeim lífsnauðsynlegt (viðhorfið sem kom okkur á hausinn). Því er rétt að halda því til haga að gagnrýni drepur ekki íslenskar myndir frekar en aðrar þannig að samviska mín er hrein. Fólk lætur stjórnast af flestu öðru en því hvað mér og öðrum gagnrýnendum finnst um myndirnar. Augljósasta dæmið um þetta er Dagur Kári, lang skemmtilegasti og áhugaverðasti íslenski kvikmyndagerðarmaðurinn um þessar mundir. Hann hefur gert þrjár myndir sem allar hafa held ég gegnumsneitt fengið fína dóma en samt er fólk ekkert að hafa fyrir því að mæta í halarófu á myndirnar hans.

Svo spyr ég bara aftur eins og ég gerði 2004. Þurfa gagnrýnendur alltaf að vera næs?

Defence rests.

Fyrir utan prentfrelsið er Internetið mesta bölvun mannkyns og hefði sá óþverri betur aldrei verið fundinn upp. Offramboð á upplýsingum (aðallega röngum) og tækifæri hvaða fábjána sem er til þess að tjá sig og láta rödd sína heyrast eru stórlega ofmetin fyrirbæri. Þau eru banvæn og hafa ekkert með frelsi að gera.

Þetta sést best þegar horft er á lítinn míkrókosmos eins og Ísland þar sem gapandi heimsk gullfiskahjörð pönkast á bloggum og vefsíðum og heldur að hún sé ægilega töff torfa af píranafiskum.

Það versta við þetta grjótheimska blogghyski er að það veit ekki rassgat, man ekki hálfan sólarhring aftur í tímann og veldur stórskaða þegar það afbakar og endurskrifar söguna jafn óðum og hún gerist. Það nýjasta hjá þessum apaheilum er að fjölmiðlar hafi enn eina ferðina sofnað á verðinum og láðst að komast að því og upplýsa að eitthvert Magma-drasl sé í raun skúffufyrirtæki.

Hvar er fréttin í þessu? Í alvöru. Mánuðum saman hefur ekki verið talað um Magma öðruvísi en sem tóma skúffu með heimilisfang í Svíþjóð en eftir tvo daga eða svo í hakkavél heimskunnar er þetta orðið að risaskúbbi sem fór fram hjá öllum.

Því miður verða fjölmiðlar aldrei betri en samfélagið sem þeir eiga að endurspegla og í tilfelli Íslendinga er þetta því vitavonlaust. Ég hef til dæmis ekki tölu á öllum þeim merkisfréttum sem DV hefur birt en enginn veitti athygli fyrr en aðrir miðlar endurunnu þær, stundum mánuðum seinna, og þá voru þær allt í einu orðin skúbb. Það er ekki sko alltaf skúbbarinn sem skúbbar.

Og það skiptir svosem engu máli hvað er sagt í fréttum á Íslandi og hvað ekki þegar rúmlega hálf þjóðin stendur í því í sjálfboðavinnu að afbaka raunveruleikan og breyta honum í rauntíma á Netinu.

Þetta er ástæðan fyrir því til dæmis að örvitar safnast saman fyrir framan heimili Steingríms Sigfússonar að mótmæla á meðan rúm 30 prósent þeirra segjast ætla að kjósa Sjálfstæðisflokkinn í næstu kosningum eins og ekkert sé sjálfsagðara. Raunveruleikatenging þessa fólks er engin.

Ég hef sagt það aftur og segi það enn. Kjarnorkusprenging er það eina sem getur bjargað Íslendingum frá sjálfum sér. Og þó. Við myndum bara blogga okkur frá geislavirkninni og kjarnorkuvetrinum þangað til umhverfisráðherra færi 15 árum seinna fram á rannsókn á því af hverju þorskurinn sem við veiðum sé með þrjá hausa þótt við séum ekki genginn í ESB. Þá ærist bloggjörðin yfir þvi að einhver hafi sprengt kjarnorkusprengju á okkur og fjölmiðlar hafi látið það fram hjá sér fara.