Já. Áður en lengra er haldið er rétt að taka fram að þessi færsla flokkast ekki sem kynlífsblogg nema náttúrlega ef fólk vill trúa á þá gömlu kerlingarbók að of mikil sjálfsfróun minnki sjónina vegna þess að um leið og Birgir hafði látið mig henda linsunum mínum og sett einhverja græju fyrir andlitið á mér sagðist hann strax sjá að ég sæi ekki neitt.

Hvað um það. Þetta sjónpróf sem er einfaldara en að horfa á raunveruleikaþátt á Skjá einum er erfiðasta próf sem ég hef tekið síðan ég skilaði auðu í Íslensku máli að fornu í HÍ einu sinni fyrir langa löngu. (Komst þá að því að þótt HÍ sé ekki á meðal 1000 bestu háskóla í heimi er ekki hægt að fara sofandi í gegnum alla kúrsa). Þetta sjónpróf sagði mér nefnilega miklu meira en bara að ég sé með -6.50 á vinstra auga og - 5.25 á því hægra. Sem segir mér ekkert voða mikið vegna þess að ég kann ekki hægri og vinstri.

Mikilvægasti lærdómurinn sem ég fékk út úr þessu er að ég er enn ótrúlega komplexaður og nojaður þrátt fyrir allar meðferðirnar, sporin, sálfræðingana, geðlæknana, félagsfræðingana, hjónabandsráðgjafana, geðlyfin og íbúfenið. Ég fór nefnilega alveg út af laginu þegar Birgir sagði mér að ég ætti að byrja að giska um leið og ég sæi móta fyrir einhverjum stöfum í þokunni sem sjónleysi mitt er. Og ég bara get ekki giskað vegna þess að ég hata að hafa rangt fyrir mér. My dear Watson, I never guess, eins og ein æskuhetjan mín sagði einu sinni.

Þessi ofsahræðsla mín við að hafa rangt fyrir mér hefur orðið til þess að ég er hættur að rífast við konur sem ég elska(ði) og opna helst ekki kjaftinn nema ég viti að ég sé með unnið keis. Svona eins og lögfræðingarnir í L.A. Law sem spyrja aldrei spurninga fyrir rétti nema þeir viti svarið.

Og þarna sat ég. Fullorðinn maðurinn. Í svörtum leðurjakka og var beðinn um að nefna bókstafi og þorði varla að stynja upp orði. Svitnaði og skalf. "Öööö. Þetta er örugglega E. Held ég, Jú, jú. Jú. Þetta er E!" Birgir gerði allt sem í hans valdi stóð til þess að róa mig og fá mig til þess að segja A, E, G, H, C, J, P,O og svo framvegis. Og einhvern veginn komst ég í gegnum þetta og verð örugglega voða kátur þegar ég fæ þykku Woddy Allen gleraugun mín. (Ég sé svo illa að ég verð að vera með týpugleraugu til þess að fela flöskubotnana) en samt sagði ég uphátt við sjálfan mig þegar ég gekk út úr Kringlunni: "Leitaðu þér hjálpar maður!"

Veit bara ekki hvar ég á að byrja vegna þess að ég hef reynt allt nema Jónínu Ben og detox en ég er líka með einhverja fóbíu fyrir því að láta troða aðskotahlutum upp í rassgatið á mér.