J.R. skellti alltaf í sig viskí eftir erfiðan vinnudag, áður en hann settist niður til kvöldverðar. Og iðulega var öll Ewing-fjölskyldan saman komin síðdegis til þess að fá sér í glas. Framleiðendur þáttanna slógu sig samt til riddara fyrir að taka á alkóhólisma, sem var miklu meira tabú í þá daga en nú, með því að gera mikið úr veikindum hennar Sue Ellen. Hún var nú eiginlega eina persónan í Dallas sem átti í vandræðum með áfengisneyslu og þess vegna var J.R. alltaf að reyna að koma henni á Klepp. Þversögnin í þessu hjá sjónvarpsfólkinu var samt auðvitað sú að þrátt fyrir hremmingar Sú Ellen upphófu þættirnir dagdrykkju með slíkum tilþrifum að einna helst má líkja þeim við neysludýrkun.

Nú hef ég verið greindur sem neysludýrkandi og þar sem ég er fullgenginn alki með tvær meðferðir og þrjú tilhlaup í sporaskokki að baki hef ég umtalsverða þekkingu á meininu sem hrjáir mig og svo marga aðra. Kellingarnar á Útvarpi Sögu taka þetta alla leið, mun lengra en Dallas, og þátturinn Stelpurnar á stöðinni er einhver magnðasta halelújasamkoma neysludýrkenda sem ég hef orðið áheyrandi að.

Þær tala linnulaust um áfengi og hvað það sé nú kósý, lekkert og notalegt að fá sér aðeins í tánna. Bjórkippur ganga á milli í innantómum veðmálum og gæði áfengis eftir aldri og öðrum áhrifaþáttum eru tíunduð fram og til baka.

Auðvitað hvarflar ekki að mér að halda því fram að blessaðar konurnar séu þarna, eins og Sue Ellen, rallfullar við hljóðnemann um hábjartan dag en miðað við mína eigin reynslu (ég elska að tala um áfengi og segja vel kryddaðar drykkjusögur af sjálfum mér) óttast ég að þær eigi við vandamál að stríða. Nokkuð alvarlegt meira að segja.

Ein konan í hópnum er þannig í málrómnum að það er alltaf eins og hún sé pínulítið hrædd, andar grunnt og hratt, eins og hún sé með úlfahjörð á hælunum. Hún er því varla á botni viskíflöskunnar í útsendingu, lærði það um daginn af þeim stöllum að botnfallið í viskíflöskunni sé best, þar sem alkunna er að drukkið fólk er óttalaust. Hins vegar erum við þekkt fyrir að vera á taugum þegar rennur af okkur.

Skál fyrir því! og þótt þetta brennivínshjal sé almenningi vart bjóðandi þá hef ég nú meiri áhyggjur af öllu hinu bullinu sem vellur frá Sögu enda hef ég fyrir satt að stöðin fylli höfuð guðhræddra gamalmenna af endalausum ranghugmyndum um samfélagið og lífið. Fyrir nú utan það að maður hlýtur að óttast um afdrif gamla fólksins sem hellir í sig öllum þeim snákaolíum, resveratoli, bláberjaseyði, náttúrulegu stinningarlyfjum og kornspýrusafa sem þarna eru mærð. Getur fólk með undirliggjandi sjúkdóma ekki hreinlega dáið af óverdósi af svona sulli?

Sennilega er nú viskí bara skaðlausasti vökvinn sem hafinn er til skýjanna á þessari mjög svo sérkennilegu útvarpsstöð.