Þriðjudagur, 13. júlí 2010
Bloggið sem segir sex: II
Þessa dagna eru okkur að berast býsna sjokkerandi fréttir frá Ameríku af Mel Gibson. Fréttir sem væru frábærar ef þær væru til dæmis af Tom Cruise eða Brad Pitt. Gibson er hefur verið minn maður í áratugi og ekki borið annað með sér en að vera stand up guy. Þannig að mér er vissulega brugðið.
Og ég sé nú ekki fram á að geta varið hann í þessu vonlausa máli en er samt viss um að þessa hegðun hans megi útskýra að hluta í það minnsta með trú hans og tjúlluðum trúarofsa í seinni tíð. Ég ætla samt að sofa á þessu í eina nótt í viðbót áður en ég geri upp við minn góða vin Martin Riggs (ætlaði einmitt að fara að leiða eldri krakkana mína í gegnum Leathal Weapon seríuna).
Hvað sem gerist og hvaða djúpfreudísku ástæður sem ég get látið mig dreyma um þá er hann búinn að vera. Þannig að ef ég væri Andrés Jónsson, PR-gúrú, myndi ég gefa honum sama ráð og ég gef öllum útrásarvíkingum. Einfaldlega Take the money and run!
Gibson er í betri málum því fyrr sem hann drullast frá Hollywood. Hann á bara að taka allar skrilljónirnar sínar og setjast að á búgarði í miðjum óbyggðum Ástralíu. Rétt eins og JÁ, Wörners og Thors eiga að vera löngu búnir að kaupa sér gamlar nasistavillur í Bólivíu og hafa það næs. Drekka sangríur og hanga á netinu í símunum sínum og borga reikningana með aflandseyja VISA. Þetta er svo einfalt. Þarf bara að vita hvenær maður er búinn að tapa.
Meira síðar. Eins og Korntop myndi orða það.
| 23:53 |
