Hann Sylvester Stallone fær stundum geðveikt góðar hugmyndir og The Expendables er með þeim allra betri síðari ár. Að hrúga saman í eina bíómynd öllum helstu hasartöffurum síðustu áratuga er snilldin ein. Í tilefni af frumsýningu The Expendables ætla ég að endurbirta helstu Stallone-færslur mínar í gegnum árin. Þessi er frá því í september 2004 og var með yfirskriftina They drew Firt Blood Part II:

Sé núna að ég hef pakkað First Blood eftir David Morrell. Hvað ætti ég líka að vilja hafa með þá bók að gera ever again? Hún er svo auðvitað krjúsíal fyrir þessa færslu og sannar það sem ég hef alltaf sagt að maður á að hafa allar bækurnar sínar innan seilingar alltaf.

Rambó er nefnilega mál málanna þessa dagana. Gerði First Blood að mynd mánaðarins (horfi á hana í bútum út mánuðinn) og er að missa mig í nostalgíunni. First Blood er hörkugóð mynd en framhaldsmyndirnar tvær eyðileggja bæði hana og persónu Rambó.

Rambó var nebblilega ekkert ubermensch í upphafi og dó meira að segja í bókarlok. Og þar komum við að bókinni vegna þess að Morrell afsakar það í formála að þó hann (þ.e.a.s. Trautman) hafi drepið Rambó lifi hann í bíómyndunum.

Hvað um það díalógurinn er issjúið. First Blood er sneisafull af geggjuðum línum en þar sem leikararnir eru allir vonlausir fyrir utan Brian Dennehy kemur þetta allt frekar hallærislega út. Og þó, leikararnir breyta engu þetta er bara cheesy og lummó en ógeðslega kúl.

They drew first blood, not me - Rambó afsakar ofbeldisæðið sem rann á hann.

God didn't make Rambo, I made him! Trautman skýrir genesis Rambós fyrir Teasle.

Teasle á svo djúpvitrustu línuna þegar Trautman segir honum að hann muni deyja ef hann láti ekki Rambó í friði. Everybody dies svarar skerfarinn að bragði... og deyr fyrir rest.

Þetta er líka klassík. Trautman fræðir okkur um hvað strákurinn hans er í raun og veru:

You don't seem to want to accept the fact that you're dealing with an expert in guerilla warfare. With a man who's the best, with guns, with knives, with his bare hands. A man who's been trained to ignore pain, to ignore weather, to live off the land. To eat things that would make a billy goat puke. In Vietnam his job was to dispose of enemy personnel. To kill, period! Win by attrition. Well, Rambo was the best!

Gefum Rambó sjálfum orðið:

I could have killed 'em all, I could kill you. In town you're the law, out here it's me. Don't push it. Don't push it or I'll give you a war you won't believe. Let it go. Let it go. Kúl.

Helvítis hipparnir og John Kerry fá líka á baukinn frá okkar manni í eftirminnilegu samtali við Trautman:

Rambo : Nothing is over! Nothing! You just don't turn it off! It wasn't my war! You asked me, I didn't ask you! And I did what I had to do to win! But somebody wouldn't let us win! And I come back to the world and I see all those maggots at the airport, protesting me, spitting. Calling me baby killer and all kinds of vile crap! Who are they to protest me? Who are they? Unless they've been me and been there and know what the hell they're yelling about!

Trautman : It was a bad time for everyone, Rambo. It's all in the past now.

Rambo : FOR YOU! For me civilian life is nothing! In the field we had a code of honor, you watch my back, I watch yours. Back here there's nothing!

Þessi dásamlegi mónólógur er hápunktur myndarinnar. Verst að Stallone er svo lélegur í framsögu að maður skilur ekki aukatekið orð:

Rambo : We were in this bar in Saigon and this kid comes up, this kid carrying a shoe-shine box. And he says "Shine, please, shine!" I said no. He kept askin', yeah, and Joey said "Yeah." And I went to get a couple of beers, and the box was wired, and he opened up the box, fucking blew his body all over the place. And he's laying there, he's fucking screaming. There's pieces of him all over me, just... (Takes off his bandolier) like this, and I'm tryin' to pull him off, you know, my friend that's all over me! I've got blood and everything and I'm tryin' to hold him together! I'm puttin'... the guy's fuckin' insides keep coming out! And nobody would help! Nobody would help! He's saying, sayin' "I wanna go home! I wanna go home!" He keeps calling my name! "I wanna go home, Johnny! I wanna drive my Chevy!" I said "Why? I can't find your fuckin' legs! I can't find your legs!"

Þetta er bara best of úr First Blood en þessi færsla gæti orðið mörgum kílómetrum lengri ef ég færi út í First Blood: Part II og Rambo III.

Nenni því ekki og er farinn að klára First Blood. Annars er punkturinn í þessu öllu sá að First Blood er betri en Man on Fire þó þar á bæ sé reynt að ná orðsnilli handritshöfunda Rambó. Denzel er bara enginn Stallone og þetta hljómar ekki rétt árið 2004:

Creasy : Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting.

Rayburn (hér er það Christopher Walken sem talar en gæti alveg eins verið Richard Crenna) : A man can be an artist in anything. Food... wine... it depends on how good he is at it. Creasey's art is death, and he's about to paint his masterpiece. Stay out of his way.

Hér kemur Denzel en gæti alveg eins verið Stallone, Schwarzenegger, Van Damme, Charles Bronson eða Steven Seagal:

Lisa: What are you going to do?
Creasy : What I do best: I'm gonna kill 'em. Anyone who was involved, anyone who profited from it, anyone who opens their eyes at me.

Ég skil ósköp vel reiðina sem blossaði upp eftir að aðalkynglæponalöggan sagði við DV að fólk sem væri útúrdrukkið eða dópað lægi betur við höggi nauðgara en þeir sem eru með hausinn í lagi. Eins og þetta er sett fram hljómar þetta eins og bergmál af því fornkveðna að konur í háum hælum, flegnum toppum og mini-pilsum séu í hálfkæringi að biðja um að verða nauðgað. Sem er auðvitað þvæla. En að öllum æsingi slepptum verð ég nú samt að viðurkenna að mér finnst löggan ekki tala alveg út í bláinn.

Auðvitað er galið að ætla sér að dreifa ábyrgð á nauðgun milli fórnarlambs og geranda. Það gengur ekki upp, sama úr hvaða átt er litið á málið. Hins vegar hefur það hingað til þótt bera vott um ágætis herkænsku að þekkja veikleika sína og styrkja varnirnar þar sem þær eru slappastar og mest hætta á skyndiárás.

Og það er nú bara einu sinni þannig að blindfullt fólk er alveg úti að skíta þegar þörf er á lágmarksskynsemi eða sjálfsbjargarviðleitni. Kona sem fer á Þjóðhátíð í Eyjum á líklega öllu meiri hættu á að hitta eitthvert ógeð sem er berrassað undir jogging-buxunum en kona sem skokkar í Hlíðahverfinu á sama tíma.

Varla getur verið neitt að því að hafa hættuna í huga, halda sæmilega haus, ferðast í hópum eða hreinlega vopna sig? Eðlisávísunin segir okkur að hafa varann á þegar við förum inn á hættusvæði en hún dofnar hins vegar álíka hratt og skynsemin þegar maður sullar í sig drykkjum og djönki. Þar með er ekki sagt að konur eigi að láta einhverja brenglaða fábjána koma í veg fyrir að þær fari til Eyja. Þær geta aldrei borið ábyrgð á gjörðum skítalabbanna en hættan er fyrir hendi þar eins og annars staðar og ekkert að því að viðurkenna það.

Ég hef einu sinni verið barinn í klessu útúrdrukkinn en aldrei edrú. Margir samferðarmenn mínir í gegnum sollinn og ógeðslegar Reykjavíkurnæturnar hafa sagt mér frá því eftir á að það gangi kraftaverki næst að ég sé enn á lífi eftir drykkjuárin. Þegar ég er fullur virðist ég nefnilega hafa einstakt lag á því að sigta handrukkara út og byrja að rífa við þá kjaft að fyrra bragði. Í þessum aðstæðum hef ég notið þess að rétta fólkið (aðrir handrukkarar og góðar stelpur) var á staðnum og kom í veg fyrir að væri beinlínis sundurlimaður.

Þá er fræg sagan þegar ég hrinti 200 kílóa sterabolta úr vegi mínum þar sem hann stóð fyrir salernisdyrunum á Celtic Cross með þeim orðum að ég þyrfti að pissa og ég dræpi hann ef hann drullaðist ekki frá. Hann vék, enda væntanlega með meira viti, þannig að enn eina ferðina vakti forsjónin yfir mér. Svo mikið er víst að ekki gerði ég það sjálfur.

Þá frétti ég einu sinni af því hálfum mánuði síðar að bróðir vinnufélaga míns væri með sprunginn augnbotn eftir hópslagsmál sem ég kom af stað í Bankastræti með kjaftinum einum saman. Gerði víst einhverja apaheila snarsturlaða á meðan ég gekk í gegnum þvögu og hélt svo áfram eins og ekkert hefði í skorist fullkomlega meðvitundarlaus um að óeirðir geisuðu að baki mér. Á mína ábyrgð er mér sagt. Ef eitthvert réttlæti væri til í þessum heimi hefði ég átt að fara fyrstur í götuna. En ég hef verið ótrúlega heppinn í Reykjavík/Beirút í gegnum árin.

Í fyrstu meðferðinni minni var mér komið í skilning um það að drukkinn maður væri oft óttalaus en hugrakkur væri hann ekki. Mikið til í þessu og óttaleysi er beinlínis hættulegt vegna þess að í því ástandi anar maður eins og fífl út í aðstæður sem maður hefur enga stjórn á, án þess að pæla í því í sekúndubrot. Þannig að sá sem veit ekki í þennan heim eða hinn er ákjósanlegt fórnarlamb. Og í raun og veru held ég að Björgvin lögga hafi ekki verið að segja neitt sem Megas hefur ekki sagt áður þótt hann hafi ekki komið því jafn vel frá sér og skáldið:

Krókódílamaðurinn
oní kjallaratröppunum
kemur auga á píu
og pían hún stendur
ekki á löppunum

Í grjótaþorpinu
gripin höndum tveim
gellan rænu & vega-
lausa sem á ekki
fyrir taxa heim

er þetta það fyrsta sem ég ætla að segja:

"Blableghhabuöhumha. Oh, I´m so sorry. I forgot how to speak."

Bráðum rennur upp í Reykjavík það sem plebbar allra sveitarfélaga hafa sameinast um að kalla Menningarnótt. Þetta er viðbjóður í sinni tærustu mynd, ekki síst vegna þess að þá streymir fólk úr öðrum byggðarlögum í miðbæinn og heldur að það sé 17. júní II. Og svo mætir líka lið úr Árbæ og Breiðholti af þvi það heldur að því fyrirgefist heiladautt gláp á Stöð 2 í heilt ár bara með því að þvælast fyrir fólki í miðbæ Reykjavíkur.

Þessi miðbær er minn heimavöllur og ég elska hann jafn heitt og ég hata hann enda hef ég unnið flesta mína sigra þarna og upplifað mína sárustu tapleiki. Og þar sem ég er hrokafullur andskoti þá forða ég mér að sjálfsögðu þegar plebbar allra sveitarfélaga sameinast um að herja á þetta varnarþing mitt.

Ég nenni samt ekki að úttala mig um þetta og birti því bara óbreytt ársgamalt blogg enda skal ég hundur heita (Týra) ef eitthvað hefur breyst fyrir utan það jú að ég verð auðvitað með aðrar myndir í spilaranum en í fyrra. Hvað sagði ég aftur fyrir kosningar? Eitthvað um að totta úldinn fisk. Þið gerið það þá bara á laugardaginn. Ég verð annars staðar. Vonandi bara á Ströndum.

Eníveis, hér er gamla stoffið semég stal af blogginu mínu á dv.is sem einmitt hvarf í gær:

Ég fer oft í miðbæ Reykjavíkur, drekk kaffi, hangi í bókabúðum, skoða alls konar menningu og tala við þá örfáu einstaklinga sem ég get eytt meira en fimm mínútum með án þess að fá heilablóðfall úr leiðindum. Frómt frá sagt kann ég bara ósköp vel við miðborgina og hún er sennilega uppáhaldsstaðurinn minn á landinu fyrir utan Vesturbæinn.

Nú steðjar hins vegar óðum að eini dagurinn á árinu sem ég get ekki hugsað mér að koma nærri miðbænum. Að mér sækir nefnilega hrollur og velgja þegar dagur menningarnætur rís og alls kyns úthverfapakk og vitleysingar skunda í bæinn til að skoða menningu.

Þetta er sami skríllinn og situr heiladauður fyrir framan Skjá einn allan ársins hring og hugsar sér aðeins til hreyfings með viðkomu í miðbænum á 17. júní og Menningarnótt. Sauðir sem geta ekki borið sig eftir menningu sjálfir en mæta eins og fábjánar þegar ótal hendur eru tilbúnar til þess að troða henni ofan í þá einn sólarhring á ári. Það er víst svo agalega “in” að taka þátt í þessu brölti sem getur eðli málsins samkvæmt aldrei orðið annað en ógeð. Óskipulögð kássa af fólki og barnavögnum þannig að hver millimetri sem maður þokast áfram í leit sinni að menningu í öllu offramboðinu kostar blóð svita og tár.

Þessi ömurlegi dagur í ágúst er einhvers konar djöfulleg blanda af þjóðhátíðardeginum og þorláksmessukvöldi þar sem saman koma í einhverjum óræðum æðri tilgangi rónar, fullir krakkabjánar, dagfarsprútt fjölskyldufólk, smáborgarar og elítistar. Að þessu sinni eiginlega bara allir nema útrásarvíkingar og svo auðvitað ég. Ekki veit ég nákvæmlega hversu oft þessi Menningarnótt hefur verið dubbuð upp í Reykjavík en fyrir allmörgum árum brást ég við henni með því að halda mína eigin menningarvöku á heimili mínu á meðan Strætó selflutti Árbæinga ókeypis niður á Lækjartorg í menningarleit.

Þessar menningarvökur mínar eru ekki bara andóf mitt gegn þessu ömurlega hæpi í kringum stórviðburðinn í Reykjavík heldur líka liður í baráttu minni gegn úreltum dilkadrætti í há- og lágmenningu. Þess vegna mun ég sjötta árið í röð halda Sylvester Stallone-kvikmyndahátíð á heimili mínu, sem góðu heilli er þetta árið í kjallara í Kópavoginum, þannig að flugeldarnir á höfninni ættu ekki einu sinni að ná að blandast saman við vélbyssuskothríðina hjá honum Rambó.

Þegar ég sló upp þessari menningarveislu í fyrsta skipti opnaði ég hátíðina með hinni sígildu spennumynd Cobra. Þar lék Stallone lögguna Marion Cobretti sem drap vonda kalla á færibandi undir slagorðinu “You’re the diseasae. I´m the cure”. Á síðustu árum er ég búinn að afgreiða First Blood, Rambo II og III, Lock-up, Tango&Cash, F.I.S.T., Rocky I, II, IV og V.

Menningarnóttin mín verður sérlega glæsileg í ár enda hef ég aldrei treyst á styrktaraðila og kreppan kemur því ekki við mig í þessum efnum. Hátíðin opnar annað kvöld klukkan 21.00 með hinni stórkostlegu Rambo IV og strax í kjölfarið verður skemmtilegasta Rocky myndin, Rocky III, tekin til sýninga. Þar sem heldur er farið að ganga á meistaraverk Stallone er ég svo að spá í að loka Menningarnótt 2009 með hini sígildu Schwarzenegger-mynd Commando og þar með mun Arnold taka við keflinu af Sylvester þannig að allar líkur eru á að Schwarzenegger muni opna Menningarnótt 2010 hjá mér með Totall Recall, síðan komi Kindergarten Cop og Eraser.

Menningarnótt er sjúkdómur og Stallone er lækningin!

Ó neiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii! BBC þurfti endilega að taka tvo Íslendinga tali í dag vegna Íslands, ESB og þá helst hvalveiða og hvort þær yrðu til trafala á leið okkar inn í þetta ægilega fína samband dannaðari Evrópuþjóða. Allt í fína með það. Eða ekki, vegna þess að BBC kaus að tala við Jón Bjarnason, sjávarútvegsráðherra og bullukoll, og Kristján Loftsson, hvalútgerðarmann og bullukoll.

Þetta hlýtur að hafa verið með illum vilja gert hjá fréttamönnum þessa annars ágæta miðils sem BBC er vegna þess að þessir tveir bullustrumpar eru verri landkynning en öskufallið og geta á þremur mínútum núllað út allt það sem Jón Páll, Hófí, Linda P og Björk hafa gert fyrir ásjónu Íslands útávið.

Fólk í útlöndum sem hefur hlýtt á karlagrobb og belging hinna urluðu afdalakalla Jóns og Kristjáns hefur sjálfsagt misst andlitið enda væntanlega talið víst að þarna væru á ferð helstu áhrifamenn á Íslandi og landsins bestu synir. Ég meina annars væri BBC ekkert að tala við þá.

Ef maður sjálfur, hér á Íslandi, myndi heyra framámenn frá Moldóvu, Kína eða Afgansitan tala svona myndi maður hugsa með sjálfum sér: AUMINGJA FÓLKIÐ!

En já. Þetta aumingja fólk er semsagt við.

Bloggið sem sýgur blóð: I

Er kominn á kaf í Salem´s Lot eftir Stephen King og var eiginlega búinn að gleyma því hversu skemmtileg bókin er, á þessum tuttugu og eitthvað árum frá því ég las hana fyrst. Í upphafi bókarinnar birtir King fyrstu málsgreinina í hrollinum The Haunting of Hill House, eftir Shirley Jackson, frá árinu 1959. Vel viðeigandi þar sem King lætur vampíruna sína flytja inn í hús sem talið er reimt af íbúum Salem´s Lot.

Þar fyrir utan eru þessar línur hennar Jackson bara svo brjálæðislega töff að þær ná alltaf að laða fram einhvers konar hroll og óöryggi. Síðan þykir mér auðvitað svo vænt um þennan texta vegna þess að hann fangar svo einstaklega vel stemninguna í kjallaranum þar sem ég bý. Einn:

"No live organism can continue for long to exist sanely under conditions of absolute reality; even larks and katydids are supposed, by some, to dream. Hill House, not sane, stood by itself against its hills, holding darkness within; it had stood so for eighty years and might stand for eighty more. Within, walls continued upright, bricks met neatly, floors were firm, and doors were sensibly shut; silence lay steadily against the wood and stone of Hill House, and whatever walked there, walked alone."

Drakúla greifi vitjaði mín í draumi í nótt í ósköp skemmtilegri smásögu sem ég mun nú aldrei nenna að skrifa en það er samt gaman að segja frá því að þegar fer að þrengja að hinni fornu blóðsugu í heimalandinu kemur hún sér fyrir á Íslandi. Hvar annars staðar?

Eins og allir vita hefur Drakúla pesterað landa sína í Transylvaníu í gegnum aldirnar með því að bíta þá í hálsinn og sjúga úr þeim allt blóð. Sauðsvartur almúginn hefur ekki haft annað en hvítlauk og eitthvert glingur til þess að reyna að verjast eðalbornu ófétinu sem telur sig hafa óskoraðan rétt til þess að narta í hálsa og gera göt á æðar.

Heldur hefur þó hallað undan fæti hjá greifanum frá því að Rúmenía gekk í ESB og þegar í draumnum var komið við sögu hafði bjúrókrasían í Brussell tekið upp einhverjar ömurlegar reglugerðir um að aðalsfólk og aðrir fínimenn mættu ekki sjúga allt blóð úr almenningi. Skriffinnarnir reyndu þó að taka tillit til sérþarfa Drakúla og samþykktu undanþágu sem gerði greifanum kleyft að drekka 7,5 lítra af svínablóði, átöppuðu á til þess gerða brúsa, í viku.

Greifinn var auðvitað ekki sáttur en þrátt fyrir yfirnáttúrulega hæfileika var báknið honum ofviða þannig að hann fór að leita sér að nýjum heimkynnum og ákvað skömmu síðar að flytjast búferlum til Íslands. Ekki aðeins vegna þess að forfeður hans, svokallaðir berserkir, eiga rætur að rekja til Íslands, heldur aðallega vegna þess að á Íslandi er svartamyrkur lungann úr árinu auk þess sem þjóðin er fræg fyrir það að láta mergsjúga sig án nokkurra andmæla.

Drakúla sá því strax fyrir sér að matartími hans myndi lengjast til muna frá september fram á mitt sumar og til þess að gera þetta enn fýsilegra var ekki annað á fréttum að skilja en Íslendingar biðu með föla og fallega hálsa sína eftir því að hann læsti vígtönnum sínum í þá. Auk þess sem það væri gulltryggt að þessi blóðríka þjóð myndi aldrei, aldrei, aldrei ganga ESB á vald. Til þess var hún alltof gamaldags, púkaleg og heimsk en þó fyrst og fremst svo háð því að láta aristókratí blóðmjólka sig.

Greifinn var ekki lengi að fá borgarstjóra á bleikum kjól til þess að selja sér Höfða sem hann gerði að sinni nýju höll fjarri þeirri gömlu góðu sem hafði verið innlimuð í Bandalag Evrópuþjóða gegn blóðdrykkju. Síðan skrapp hann aðeins í Arion-banka. Ekki bara til þess að leggja inn auð sinn þar sem hann notaði tækifærið til þess að bíta alla helstu stjóra þar og gera þá að viljalausum og blóðþyrstum verkfærum sínum.

Síðan þá hefur staðið stöðug drykkjuveisla þar sem blóð almennings er aðaldrykkurinn og það sem greifanum finnst best og fyndnast við þetta er að Íslendingar eru svo blindir í þrælslund sinni að þeir eru ekki einu sinni búnir að fatta það enn þá að hann er mættur. Samt er hann búinn að bíta alla sem máli skipta og ræður yfir fiskimiðunum, jarðvarmanum og vatninu sem hann hefur engan áhuga á að drekka sjálfur en veit að er gull framtíðarinnar.

Samt er hann útlendingur á má ekki eiga neitt af þessu. Síst af öllu blóð okkar.

Það síðasta sem ég heyrði áður en síminn minn vakti mig með SMS-i klukkan fjögur var þetta: "Hahaha. The joke´s on you!" Með smeðjulegri rödd Bela Lugosi.

Ég er og hef alltaf verið mömmustrákur þannig að ég fór auðvitað til mömmu að grenja um daginn þegar blankheit og hungur voru að sliga atvinnuleysingjann andlega. Mamma er búinn að vera hjúkka í rúma þrjá áratugi og hlustar ekki á neinn barlóm þannig að hún steikti handa mér þorsk og keypti svo íþróttaskó handa mér daginn eftir.

Eins og alþjóð veit er ég með bölsýnni og þunglyndari mönnum og lítið má út af bera til þess að ég leggist undir dúnfeld eða helli mig fullan og reyni að koma af stað fjórðu heimsstyrjöldinni í lífi mínu. Ég var því eðlilega ferlega tæpur í júlí þegar ég gat ekki borgað allar mínar skuldir á gjalddaga í fyrsta skipti í fimm ár.

Lagðist því í rúmið og velti fyrir mér hvort það væri nokkuð svo óþægilegt að ganga í sjóinn frá Ægisíðu og stinga þannig af frá öllu bögginu. Mamma fann auðvitað á sér alla leið upp í Mosó að eitthvað væri að hjá litla stráknun sínum, hringdi í mig og skipaði mér að koma í kvöldmat.

Yfir þorskinum ákvað mamma að ég þyrfti að hreyfa mig meira. Þetta sundbusl mitt væri ekki nóg og ég yrði að fara að hlaupa og svo rifjuðum við upp hvað ég var brjálæðislega góður langhlaupari í gamla daga áður en ég fattaði að líf letingjans var málið.

Ég viðurkenndi alveg að kannski gæti það gert mér gott að hlaupa en bar mig illa og sagðist halda að það færi illa með lappirnar á mér að hlaupa langar vegalengdir í kúrekastígvélum og ég væri nú síst af öllu borgunarmaður fyrir hlaupaskóm eftir að ég varð bara fyrrverandi ritstjóri Mannlífs.

Mamma leysti það með því að kaupa á mig skó gegn því að ég færi að hlaupa meðfram Ægisíðu en léti það eiga sig að ana út í sjó, aðra leiðina. Og, jújú. Ég hef ekki pælt í því í neinni alvöru að kála mér síðan en hleyp samt eins og andskotinn sé á hælum mínum. Eðlilega þar sem hann er alltaf alveg við það að ná í skottið á mér.

Bloggið sem segir sex: X

Ég hef ekki hætt mér út úr bönkernum í dag fyrir utan jú að ég skaust út í Bónus og bakarí og beint aftur heim. Það er samt ekki beinlínis hómófóbía sem veldur því að ég held mig fjarri gleði og gaum þegar Gay Pride-gönguflokkurinn gengur laus. Síður en svo enda er ég svo öruggur í mínu kynlutverki að ég get meira að segja fúslega gengist við því að mér finnst sumir karlmenn beinlínis sexí vegna þess hversu fallegir og karlmannlegir þeir eru.

Ekkert nema gott um það að segja en á það líka til að heillast af karlmönnum í draggi en þá án þess að gera mér grein fyrir því að þeir eru karlar og þá get ég átt á hættu að lenda í svipuðum hremmingum og hann Fergus í Crying Game. Semsagt langað til þess að stökkva á karlmann og fara höndum um hann sem konu þótt hann sé karl. Þið fattið dillemunna?

Þetta skrifaði ég í dagbók farandfyllibyttunnar eftir víraða nótt í Carmen-hverfinu í Valencia sumarið 2006:

"Það sem gerir djammið hér í Valencia þó ögn frábrugðið því sem maður hefur vanist er að þetta er svolítið eins og að fara yfir jarðsprengjusvæði vegna þess að flottustu gellurnar eru ekki stelpur heldur magnaðar trönsur. Margur hefur víst farið flatt á þessu. Mér skilst samt að menn geri samt oft ekkert veður út af ruglinu þar sem trönsurnar eru öðrum fremri í totti."

Allar flottustu gellurnar á staðnum og þær sem ég hafði einhvern áhuga á að kynnast betur reyndust vera strákar þegar aðeins betur var að gáð. En sætir voru þeir. Ó boj, ó boj. Við erum alveg að tala um gyðjur í Angelinu klassa.

Þetta með tottið sagði mér hann Alberto sem fór einu sinni heim með trönsu sem hann hélt að væri kona en sá ekki ástæðu til þess að vera með vesen og leiðindi og hopa þegar á hólminn var komið og tvö sverð voru skyndilega á lofti.

Aðalástæðan fyrir því að ég hef haldið mig fjarri miðbænum í dag er einfaldlega sú að ég vil ekki taka sjénsinn á því að Jón Gnarr höfði til mín sem sexúal-viðfang. Og það gefur augaleið að það hefur sko ekkert með hómófóbíu að gera. Frekar lágvaxinna grínarafóbíu eða eitthvað.

Óska samt hommum og lessum og öllum hinum til hamingju með daginn og hugsa fallega til ykkar úr kjallaranum þar sem ég á enga hættu á að renna óvart girndaraugum að borgarstjóra Reykjavíkur.

Þegar ég var beðinn um að taka þátt í að skrifa ævisögu hinnar mjög svo umdeildu Catalinu sem kennd er við Miðbaug gat ég ekki annað en slegið til. Fyrst og fremst vegna nánast sjúklegs áhuga á skuggahliðum mannlífsins og þá ekki síst því seg gott fólk kallar "undirheima".

Undirheimar er ágætis orð svosem en ósköp villandi þar sem undirheimar eru ekki eitthvert dularfullt lag sem liggur undir þeim fagra og borgaralega heimi sem við flest lifum og hrærumst í. Undirheimarnir liggja þvert á móti út um allt og teygja sig út um allt samfélagið. Enda er það nú ekki bara botnfallið sem notar dóp og stundar vændi af átakanlegri elju. Þar eru nú fínu kallarnir nefnilega frekir til fjörsins. (Meira um það síðar og á öðrum vettvangi)

Ég heyrði fyrst af Catalinu þegar ég var fréttastjóri á DV en hún var eðlilega tíður gestur á síðum blaðsins eftir að upp komst að hún hafði rekið býsna arðbært hóruhús við Hverfisgötu í næsta nágrenni við lögregluna. Hún var ekkert of hress með athyglina og mér leist svona rétt mátulega á hana eftir að hún hringdi upp á blað og hótaði að drepa blaðamann.

Nokkru síðar átti hún erindi upp á Birtíng þegar hún mætti ansi hress með "stelpunum sínum" í myndatöku hjá Vikunni. Ætli það sé ekki óhætt að segja að um okkur hafi farið nettur hrollur þegar hersingin skeiðaði í gegnum ritstjórnina en hún brosti sínu blíðasta og reyndi ekki að myrða neinn.

Síðan var Catalína, eins og flestir vita, dæmd fyrir ansi margvísleg brot og situr nú af sér dóma í Kvennafangelsinu í Kópavogi. Þangað heimsæki ég hana reglulega og rek úr henni garnirnar um vægast sagt litskrúðugt líf hennar. Vitaskuld eru einhverjir strax farnir að býsnast yfir því að við Jakob séum að standa í þessu og gera okkur um leið upp alls konar annarlegar hvatir. So be it. Mér hefði nú komið á óvart ef ekki hefði heyrst hljóð úr einhverju horni.

Forvitnin keyrir mig samt áfram í þessu og ég efast vitaskuld ekki um að saga Catalinu geti orðið áhugavert innlegg í endalausan debattinn um vændi og hvernig réttast sé að tækla það fyrirbæri sem hefur verið viðloðandi mannkynssöguna frá fyrstu tíð.

Ég hef líka alveg tekið að mér leiðinlegri verkefni um ævina og þar sem Catalinu hundleiðist í fangelsinu held ég að henni finnist bara ágætt að fá blaðamannstuskurnar í heimsókn til þess að brjóta upp hversdaginn. Kannski eru þetta einhvers konar viðskipti fullorðina einstaklinga, með sjálfstæðan vilja og vitund, þar sem báðir fá eitthvað upp úr krafsinu en vændi er þetta ekki. Svo mikið er víst.

Ég er nú ekki mikið fyrir að væla (djók) en nú er ég fyrst að upplifa mig sem fórnarlamb kreppunnar. Eins og frægt er orðið hef ég ekki lengur efni á að kaupa mér daglinsur þannig að ég fór um daginn og pantaði mér gleraugu hjá Prooptik. Þetta er fjárfesting sem mun borga sig hratt þar sem kostnaðurinn við daglinsurnar er um 9000 krónur á mánuði. Gallinn við þetta er aftur á móti sá að nú verð ég að hætta að ganga í svörtum leðurjökkum.

Ég fékk því hálfgert taugaáfall þegar ég fékk í gær SMS um að nýju, fínu, týpugleraugun mín væru tilbúin. Þetta SMS sagði nefnilega í raun og veru þetta: "Farðu úr leðurjakkanum. Gleraugun eru komin." Það segir sig auðvitað sjálft og enga tískuspekinga þarf til þess að benda á að gleraugu og leðurjakkar passa engan veginn saman. Gleraugun hafa í gegnum tíðina verið helsti akkilesarhæll nörda en leðurjakkinn hins vegar sterkasta vörn töffarana. Maður í leðurjakka með gleraugu er því gangandi þversögn, stingur í augu og hlýtur að kalla fram bendingar og aðhlátur.

Í hjarta mínu er ég nörd. Fer tvisvar í viku í Nexus, horfi á Star Wars í það minnsta einu sinni á ári, á geislasverð, safna myndasögum, finnst Batman æðislegur og Futurama og Big Bang Theory frábærir þættir. Ég hef samt getað falið þetta innra eðli mitt með sjónlinsum og leðri í tvo áratugi. Hef verið svolítið eins og Súpermann og verið í gervi innan um fólk og dulið þannig leynda hæfileika mína.

Og rétt eins og Clark Kent getur ekki mætt í vinnuna með gleraugu, í jakkafötum með rauðu skikkjunja á bakinu get ég ekki farið í Kringluna í svarta leddaranum mínum með nýju gleraugun mín á nefinu. Ég neyðist því til þess að kasta leðrinu og um leið karlmennsku minni, sjálfstrausti og hroka.

Argh! Kreppan er að breyta mér í lúða!

Baneitruð slúðurpressan ytra virðist eitthvað aðeins vera að slaka á gagnvart Mad Mel Gibson. Lítið hefur borið á nýjum símaupptökum af leikaranum froðufellandi einhverja svívirðu þannig að einna helst mætti ætla að hann hefði brugðið sér í hlutverk Djöfulsins sjálfs sem baular í neðra.

Ég vona auðvitað að Gibson sé að nota þetta tilfinningalega svigrúm til þess að taka til í sínum málum, pakka saman búslóðinni og undirbúa flutning til Ástralíu. Held að álfan sú sé öruggasti staðurinn fyrir hann að vera á svona rétt á meðan umheimurinn gerir upp við sig hvort kempan sé endanlega búin að vera eður ei.

Sem dyggur aðdáandi Gibsons í gegnum áratugina hefur þetta tröllvaxna fíaskó lagst þungt á mig. Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að ekki sé með nokkru móti hægt að verja kallinn en hins vegar má reyna að leita skýringa á því hvað olli sturlun hans. Ég held ég hafi fundið svarið í tæplega fjögurra ára gamalli bloggfærslu minni þar sem ég undraðist grimmilega refsingu sem Gibson fékk fyrir að kalla löggumann í Ameríku öllum illum nöfnum.

Your honor, is this justice?
Föstudagur, 18. ágúst 2006

Æ, stundum er svo auðvelt að skilja terrorista.

Miðað við tóninn þarna í garð alkapata má gera ráð fyrir að ég hafi sjálfur verið á löngum drykkjutúr vegna þess að þarna er nú ýmislegt ljótt og ómaklegt sagt.

Þetta gyðingaupphlaup Gibsons er gömul lumma en við verðum að hafa hugfast að tveimur árum áður gerði hann kvikmynd um pínu Krists og hefur sennilega jesúsað yfir sig þá og fengið á heilann að gyðingar hafi drepið Jesús. Þá hefur hann líklega í kjölfarið byrjað að leita heilags anda í flösku sem endaði með fyrrgreindum ósköpum.

Að vera svo í framhaldinu dæmdur til að stunda fimm AA-fundi á viku hefur varla bætt ástandið til langframa. Töffarar sem lifa og hrærast í gerviheimi geta varla endalaust hlustað á játningavæl samborgara sinna og tekið undir jafnóðum. Gremjan og firringin, sem svona fundir eiga að sópa út, hefur því þvert á móti hlaðist upp og brotist síðan út í þeirri sprengingu sem Oksana varð fyrir.

Hvað sem dómstólar í Bandaríkjunum taka upp á að gera í málum Gibsons nú vona ég heitt og innilega að þeir dæmi hann ekki til AA-funda. Að vísu er líklegra að honum verði gert að gegna þegnskylduvinnu og verði gerður út af örkinni til þess að drepa aðstandendur Wikileaks að hætti Martin Riggs. Hann fer létt með það.

Bloggið sem segir sex: IX

Færslan um klám og klám hefur eins og við mátti búast vakið bæði kátínu og gremju en ég tel mig geta greint að allir viti ekki alveg hvað Tígulgosinn var. Til þess að við getum glöggvað okkur aðeins á því gróf ég upp úr kössum eintak sem ég keypti af sagnfræðilegum áhuga á Stóra bókamarkaðnum í Perlunni fyrir nokkrum árum.

Mér finnst eðlilegast að tilfæra einfaldlega stuttan kafla úr einni sögunni í blaðinu til þess að fólk geti áttað sig á því hvernig klámið var á áttunda áratug síðustu aldar. Áður en ég byrjaði að pikka þessi ósköp inn hafði ég hugsað mér að strika yfir vafasöm orð til þess að eiga ekki á hættu að verða ákærður fyrir dreifingu á klámi. Sá samt strax að slíkt væri til einskis. Þetta er bara of fyndið og hallærislegt til þess að maður geti fengið sig til þess að hrófla við þessu.

Þar fyrir utan er ég með alveg haug af háskólaeiningum í bókmenntafræðum og þar sem ég er ekki að "hannesa" þessum texta og gera að mínum eigin lít ég á þetta sem fræðilega færslu og framlag mitt til ógerðra textafræðilegra rannsókna á íslensku klámi. Þurfti líka að beita mig hörðu að lagfæra ekki textann og þori að fullyrða að engar villur hér skrifast á innsláttinn. Þetta var svona!

Ég stillti mig líka um að henda inn upphrópunarmerkjum og athugasemdum innan honrklofa þegar textinn fer alveg út í móa í vitleysunni. En þetta er auðvitað svo galið að þetta getur varla stuðað nokkurn í dag og eiginlega er það kraftaverk að þetta hafi getað espað einhvern í gamla daga. Við grípum hér niður í sögunni Ég lá marflöt fyrir honum svona um það bil sem leikar eru að æsast. Njótið:

"Nú var ég alveg berskjölduð gagnvart honum, enda komin úr hverri spjör. Munnur hans fór hamförum um líkama minn, en því verður ekki lýst með nokkru öðru móti, hvernig hann fór að þessu, en ofsalega var tunga hans áköf og heit, þegar hún straukst um mig alla og leita uppi hvern krók og kima. Hann lyfti fótum mínum og setti hvorn á sína öxl sér, glennti svo lærin í sundur til þess að geta stungið tungunni beint á bólakaf inn unaðsreitinn. Báðum höndum greip hann síðan um þjóhnappana til þess að geta fært mig fram og aftur á meðan tungan rakst æ lengra inn og leitaði fyrir sér um allt.

Þessari kennd verður naumast með orðum lýst, en ég var líka að öðlast minn fyrri þrótt svo að ég spennti fæturna aftur fyrir hnakkann á honum og þrýsti honum enn lengra inn í mig, enda hlýtur hann að hafa verið kominn langleiðina upp að maga í þessum ósköpum. [! Jú Ok. Hér get ég ekki stillt mig. Hvað er að?]

Ég stóðst ekki mátið lengur. Ég varð að ýta honum frá mér, ég var búin að fá það alltof oft og alltof hratt. En hann vísaði öllum tilraunum mínum á bug og þrýsti mér bara enn fastar að andliti sínu.

Ég veinaði, ég gat ekki að því gert. Hann var svo miskunnarlaus. Það var engu líkara en hann væri að reyna að umbreyta mér í einhverja kynmaskínu. Mjaðmirnar á mér skókust í ofsa við atlot hans, uns ég afbar ekki meir og lyppaðist aftur á bak niður á rúmið, böðuð svita og ástarvökvum.

Nú tók grjótharður limur hans við þar sem tungan hafði áður farið hamförum, og ruddist galvaskur inn í rennvota físuna eins og hann væri genginn af göflunum.

Hann var móður og másandi og lærin slettust með smellum við lærin á mér meðan hann jók hraðann. Já, það má segja að hann gat aldeilis pumpað þangað til ég fann heitt sæðið gusast inn í mig miklu ofsalegar en vínið hafði gluggað í glösunum áður."

Legg ekki meira á ykkur. En eftir smá hvíld voru þau bæði til í tuskið aftur.

Tekið úr Tígulgosanum Nr. 19 sem kostaði 125 krónur.
Aðrar sögur í blaðinu heita: Nektarmynd handa kærastanum, Íslensk frásögn og Makaskipti. Þarna eru líka nokkrir klúrir brandarar og á baksíðu segir: “Sala óheimil yngri en 18 ára.”

(eða Ljóðahornið endurvakið)

Lára vinkona mín lofar mér heimsendi á morgun og ég er frekar spenntur enda hefur mig lengi langað að upplifa útdauða tegundar minnar. Eðlisfræðingurinn vinur minn, sem hefur unnið fyrir NASA, segir samt að sólgosið muni í mesta lagi auka líkurnar á norðurljósum ef það verði ekki skýjað.

Þegar við eðlisfræðingurinn vorum yngri, og reiðari geri ég ráð fyrir, lágum við í ljóðum Ísaks Harðarsonar sem er enn uppáhaldsskáldið okkar. Í Ræflatestamenti Ísaks eru nokkur góð dómsdagsviðbrögð sem mér finnst vel við hæfi að dusta rykið af á meðan við bíðum eftir norðurljósunum (eða heimsendi allt eftir því hvernig á það er litið).

Þessi viðbrögð eru eiga sjálfsagt misvel við fólk en flestir ættu að geta fundið í það minnst eitt til þess að hugga sig við þegar blessuð sólin sem hatar allt byrjar að gjósa.

Þetta var kannski meira svona fyrir Jón Ásgeir og þá alla fyrir hrun. Þeir sem lesa og skilja ljóð tapa yfirleitt ekki miku í bankakrísum:

Dómsdagsviðbragð (I)

Þeir segja atómstríð í vændum.
Væri ekki ráð að selja hlutabréfin?

Þar sem ég hef verið án atvinnu í rúmt hálft ár gerir þetta ekki mikið fyrir mig en Halldór vinur minn Högurður gæti haft gagn af þessu:

Dómsdagsviðbragð (3)

Þeir segja atómstríð í vændum.
Væri ekki ráð að fara í fríið?

Þetta finnst mér þjóðráð þótt ég væri meira til í tvöfaldan romm í kók:

Dómsdagsviðbragð (4)

Þeir segja atómstríð í vændum.
Væri ekki ráð að fá sér í feita pípu?

Ha, Lára mín?:

Dómsdagsviðbragð (5)

Þeir segja atómstríð í vændum.
Væri ekki ráð að slökkva á fréttunum?

Þetta er að sjálfsögðu stílað beint á sjálfan mig:

Dómsdagsviðbragð (6)

Þeir segja atómstríð í vændum.
Væri ekki ráð að byrja að lifa
svo þeir hafi eitthvað til að drepa?

Og þetta á Heiða B. Heiðars skuldlaust:

Dómsdagsviðbragð (7)

Þeir segja atómstríð í vændum.
Væri ekki ráð að ráðast á ráðamenn?

Góðar stundir!

p.s. við þetta má bæta að Ræflatestamenti Ísaks er ásamt The Big Sleep eftir Chandler, Sléttuúlfi Hesse og Zaraþústru Friedrichs á meðal þeirra bóka sem ég skil aldrei við mig. Alveg sama hvort ég bý í kjallara, kössum eða Geymslum.is.

Skrýtið þegar funheit fréttamál gufa bara upp eins og ekkert sé sjálfsagðara. Í lok júlí varð allt brjálað út af sturluðum nágrönnum sem vildu ekki una fólkinu í næsta húsi í Aratúni í Garðabæ að reisa sér bílskúr en nú hefur ekkert heyrst dögum saman úr Garðabænum. Það er frétt.

Af þögninni að dæma skyldi maður ætla að allt sé fallið í ljúfa löð í Aratúni nema auðvitað að fjölskyldurnar, sem báðar enduðu víst með að hröklast að heiman, hafi bara ákveðið að vera ekkert að snúa aftur. Það er frétt ef allir eru orðnir vinir. Það er líka frétt ef hvorug fjölskyldan er komin heim og að tvö hús við þessa merku götu standi auð. Samt er ekkert að frétta.

Mér er að vísu sagt að málið hafi fengið farsæla lausn. Þetta er meira að segja sama lausn og ég kom auga á strax í byrjun og hef talað fyrir við alla þá sem nenntu að hlusta. Ég sel þetta samt ekki dýrara en ég keypti það en þar sem ég er ekki lengur blaðamaður, heldur bara einn af bjánunum á blogginu, ætla ég að slengja þessu fram án ábyrgðar.

Ofbeldi og hnefarétturinn leysa flest vandamál eins og allir vita sem hafa horft mikið á bíómyndir og sjónvarp. Ég undraðist því strax og þessi geggjaða nágranndeila komst í fréttir hvers vegna hinir minni máttar drifu ekki í að fá vaska handrukkara til þess að tala við piparúðafamilíuna með hrútshornum tveimur. Þannig er þetta bara. Sá veikari sækir einhvern sterkari til þess að taka slaginn fyrir sig. Pabbi minn er sterkari en pabbi þinn og allt það.

Mér er sagt að þetta hafi einmitt orðið þrautalendingin og eftir að mjög svo massaðir og sannfærandi menn hafi sest niður með deiluaðlilum sé málið steindautt og að nú megi allir við þessa götu hafa bílskúr.

Enginn var tuskaður til eða laminn enda eru þessir strákar margir hverjir svo helvíti góðir í kjaftinum og geta orðað hlutina á svo einfaldan hátt að jafnvel fábjánar skilja við hvað er átt. Ekki skrýtið svo sem þar sem þeir eru voða mikið að eiga við heimskingja í sínum reglubundnu störfum.

I'm gonna make him an offer he won't refuse. Okay? Minnir mig að Brando hafi sagt í The Godfather. Ekkert vesen, skriffinnska og bið eftir rassíðum og áhugalausum yfirvöldum. Bara að fá réttu mennina og badabing, badaboom! Málið er dautt.

Eftir að Facebook yfirtók mannleg samskipti er maður farinn að stjórnast alveg af þessu ógeðslega fyrirbæri. Ef maður fær ekki umsvifalaust allt sem maður segir og gerir á vegg sínum uppþumlað (lækað) af rúmlega 40 manns verður maður ýmist sár, reiður, móðgaður eða lítill í sér og kiknar undan höfnunartilfinningu sem getur lagt mann í rúmið.

Nema auðvitað að það legst enginn í kör lengur þar sem depurðin er stafræn rétt eins og tilveran þannig að maður hverfur inn í sig og ræktar garðinn sinn í FarmTown eða kaupir sér gæs í Farmville, leggur aldraða frænku sína að velli í Beejeweled eða persónuleikagreinir sig með hliðsjón af persónum í sjónvarpsþáttum og bíómyndum. Síðan mætir maður aftur til leiks og reynir að vera enn skemmtilegri en síðast og bíður eftir að "lækin" hrúgist inn.

Eltingarleikurinn við þumalputtana getur hins vegar orðið að barnaleik og bliknað í samanburði við áfallið sem maður verður fyrir þegar maður tekur eftir því að talan yfir fjölda Facebook-vina manns tekur að lækka. Hvað er í gangi? Hvað gerði ég rangt? Hverjir eru að snúa við mér baki? Er eitthvað að hárinu á mér? Er ég ekki nógu sexí á prófílmyndinni? Sagði ég eitthvað? Skrifaði ég eitthvað?

Þegar vinafjöldinn er kominn yfir einhver hundruð er auðvitað erfitt að hafa yfirsýn yfir það hverjir laumast til að hverfa úr söfnuðinum sem við viljum bara að sé með þumalputtana á lofti og réttlæti þannig tilveru okkar.

Ég hef því ákveðið að taka afrit af Facebook-vinalista mínum vikulega og vista í Excel-skjali. Ég mun síðan bera listana saman á milli vikna og skrá vandlega niður þá sem hafa svikið mig. Þeir sem vilja ekki vera vinir mínir, eru óvinir mínir. Og þar sem ég sendi ekki jólakort get ég ekki náð mér niður á svikurunum með því að strika þá út af jólakortalistanum. Ég ætla því að fara heim til fólks, klippa á bremsubarkana á bílum þess, setja sykur í bensínið, bera bremsuvökva á lakkið á nýlegum bílum. Þið vitið hvað gerist þá? Nú ok. Drífiði ykkur þá að spyrja Nicolai.

Og hugsið ykkur tvisvar um áður en þið komist að þeirri niðurstöðu að þið séuð nógu góð til þess að hafna mér á Facebook.

Bloggið sem segir sex: VIII

Þegar ég var að alast upp í Kópavoginum var aðgangur ungra sveina að klámi frekar takmarkaður miðað við það sem gengur og gerist í dag. Þar munar auðvitað mest um bansett Internetið sem er að ganga að öllu, sem gott og heilbrigt getur talist, dauðu. Klámblöðin voru í efstu hillum bókabúðanna þar sem þau eru víst enn en konurnar í búðunum voru nú ekkert á því að selja óvitum “rúnkritin” sem manni hefur nú löngum skilist að engir kaupi og noti nema sjómenn sem taka langa túra og sigla um heimsins höf fjarri konunum sínum.

Eðalritið Tígulgosinn fékkst svo úti í sjoppu en maður vildi nú alls ekki láta á það reyna að kaupa kynlífssögublaðið af sætu stelpunni bak við afgreiðsluborðið. Við gátum því ekki treyst á neitt nema fornbókaverslanirnar í miðbænum þar sem hægt var að kaupa notaða Tígulgosa og þvæd tölublöð af Rapport, High Society, Penthouse og auðvitað Playboy af gömlum köllum sem afgreiddu forboðinn varninginn fordómalaust. Einn þeirra hafði meira að segja einu sinni orð á því að þetta væri “nú bara mannlegt og fræðandi.”

Sjálfsagt mikið til í því en klám var þetta þó. Um það þarf ekki að deila og klám er klám sem er synd. Og sem slíkt er það lævíst og lipurt og sá sem reynir að halda því fram að hann hafi aldrei reynt að komast yfir klám einhvern tíma frá frumgelgju til fullorðinsára er auðvitað lygari enda er aðdráttaraflið magnað þótt bransinn að baki fyrirbærinu þyki í meira lagi fráhrindandi.

Mín kynslóð hafði sinn fýsíska aðgang að klámi en ungir menn í dag geta velt sér upp úr rafrænu klámi allan sólarhringinn í tölvuni heima hjá sér. Nú er líka sprottin upp einhver “klámkynslóð” sem umgengst víst holdsins lystisemdir eins og siðlausar skepnur og þannig þekkja margir sögur af því að stúlkur þurfi að greiða fyrir aðgang að partíium í heimahúsum með munnmökum í besta falli og hópkynlífi með partíhöldurum í verri dæmunum.

Þar sem svona lagað þekktist ekki í mínu ungdæmi og kynslóð mín sé líklegri til þess að festa sig á spjöld sögunnar sem “hrunkynslóðin”, eða kynslóðin sem hélt að hægt væri að kaupa heiminn með afleiðum, skuldsettum yfirtökum og platpeningum, hefur hvarflað að mér hvort það sé stigsmunur á klámi. Er kannski til vont klám og gott klám? Eða snýst þetta allt um aðgengið og hversu mikið maður þarf að hafa fyrir því að komast í klámið?

Tígulgosakynslóðin, þótt hún hafi átt drjúgan þátt í að hvolfa samfélaginu, virðist svona almennt kunna að hegða sér þegar kemur að kynlífi. Kannski vegna þess að sá sem hefur setið með hnút í maganum í strætó á leiðinni að kaupa notað klámblað og dragast svo með það sömu leið til baka innanklæða hlýtur að bera meiri virðingu fyrir innihaldi blaðsins en krakki sem getur skoðað allt heimsins klám með nokkrum músarsmellum.

Mér er til dæmis alltaf minnisstæð saga úr gömlum Tígulgosa um ungan svein, prestsson á púrítönsku heimili, sem fékk engan frið í sálu sinni fyrir ágangi hormóna og saurugra hugsana. Aðgangur hans að klámi var auðvitað enginn en þó vildi svo heppilega til að heimasætan í næsta húsi. Fagurlega sköpuð snót með sítt ljóst hár og stór brjóst átti það til að berhátta sig við herbergisgluggann þannig að hetjan okkar fékk frábært útsýni sem dugði vel til þess að reisa hold hans. Þessi lostasýn varð að sjálfsögðu til þess að hann varð að afgreiða sig sjálfur, til þess að farast ekki alveg úr greddu, og þegar hámarkinu var náð lét hann gusuna vaða út um gluggann sinn beint ofan í “sakleysislegt” kálbeðið þar fyrir neðan. Þetta gerði hann til þess að eiga ekki á hættu að móðir hans tæki eftir annarlegum blettum þegar hún skipti á rúminu hans.

Ég hef að vísu ekki enn náð að fatta þennan þátt sögunnar þar sem mér þykir eiginlega líklegra að prestsfrúin hefði getað rekið augun í undarlega slímmyndun á kálinu en bletti í laki. Það skiptir í sjálfu sér ekki neinu máli enda lítið verið að spá í boðskap svona sagna rétt eins og söguþráður í klámmynd er tilgangslausari en Frjálslyndi flokkurinn.

Að órannsökuðu máli held ég hins vegar að setja megi fram þá kenningu með fyrirvörum að strákar sem alast upp á svona klámssögum eigi þann draum heitastan að drepast ekki hreinir sveinar og séu því líklegri til þess að bera virðingu fyrir kynlífinu þegar það loksins opnast þeim, frekar en þeir sem halda bara að kynlífið sé í tölvunni og sé því jafn ómerkilegt og allt annað sem þar leynist.

(Jæja, þá fer þeim nú fækkandi þessum blessuðu kynlífsbloggum þar sem ég kann bara rómverskar tölur upp í 10. Held samt áfram þangað vegna fjölda áskoranna kvenkynslesenda síðunnar)

Verslunnarmannahelgin er í grunninn óendalega hallærisleg, tjah kannski ekki helgin sjálf sem slík en hún afhjúpar þó vissulega hjarðeðli og plebbaskap þjóðarinnar. Þrátt fyrir þetta hafa þessir fjórir dagar í ágústbyrjun alltaf verið mér sérlega kærir vegna þess að ég hef lengi vitað að besta leiðin til þess að lifa af í samfélagi fábjána er að kortleggja hjörðina og gera svo alltaf þveröfugt á við hana.

Ég hef því notið þess að vera í Reykjavík yfir þessa helgi og þótt ákaflega vænt um að fá að hafa borgina mína í friði á meðan botfall samfélagsins ryðst út úr bænum. Það segir sig sjálft að Reykjavík er einstaklega notaleg rétt á meðan skríllinn bregður sér frá og lætur berja sig og nauðga úti í guðsgrænni náttúrunni frekar en Bankastrætinu og skúmaskotum við Laugaveginn.

Hingað til hef ég notað þessa helgi til þess að teygja úr mér í friði í heita pottinum í sundi, hanga á kaffihúsum og fílósófera með fólki sem deilir þessu lífsviðhorfi mínu, drekka með úrvals utangarðsfólki á fámennum börum og keyra hratt um auðar og löggulausar götur borgarinnar.

Bensínstöðvarárin voru auðvitað aðeins öðruvísi en þá byrjaði helgin ekki fyrr en síðdegis á laugardegi þegar síðustu fíflin komu sér upp Ártúnsbrekkuna og maður gat farið að slappa af í vinnunni. Jafnvel fá sér í staupinu án þess að nokkur gerði við það athugasemdir!

Sé eitthvað að marka Verslunnarmannahelgina sem nú er að renna sitt skeið er þessum sæludögum í borginni lokið. Það er búið að eyðileggja þetta fyrir manni eins og allt annað. Ég var rúman hálftíma að finna mér bílastæði í miðborg Reykjavíkur á laugardaginn og bærinn var bókstaflega fullur af fólki. Auðvitað var mikið um útlendinga sem eðlilega eru ekki alveg meðvitaðir um að þessa daga eiga engir nema andsósíal sjúklingar að vera á ferðinni í bænum.

En allir þessir bílar voru ekki á vegum erlendra ferðamanna þannig að ég skil ekki hvað er að gerast. Metfjöldi í Eyjum og samt metfjöldi í bænum! Erum við orðin svona svakalega mörg eða getur verið að allir þeir sem heima sitji séu búnir að fatta plottið og rjúki nú af stað til þess að njóta lífsins í sódómu á meðan rumpulýðurinn er í sumarfríi úti í náttúrunni?

Skiptir ekki máli svosem og hvað sem veldur þá er helgin handónýt.