Auðvitað er galið að ætla sér að dreifa ábyrgð á nauðgun milli fórnarlambs og geranda. Það gengur ekki upp, sama úr hvaða átt er litið á málið. Hins vegar hefur það hingað til þótt bera vott um ágætis herkænsku að þekkja veikleika sína og styrkja varnirnar þar sem þær eru slappastar og mest hætta á skyndiárás.

Og það er nú bara einu sinni þannig að blindfullt fólk er alveg úti að skíta þegar þörf er á lágmarksskynsemi eða sjálfsbjargarviðleitni. Kona sem fer á Þjóðhátíð í Eyjum á líklega öllu meiri hættu á að hitta eitthvert ógeð sem er berrassað undir jogging-buxunum en kona sem skokkar í Hlíðahverfinu á sama tíma.

Varla getur verið neitt að því að hafa hættuna í huga, halda sæmilega haus, ferðast í hópum eða hreinlega vopna sig? Eðlisávísunin segir okkur að hafa varann á þegar við förum inn á hættusvæði en hún dofnar hins vegar álíka hratt og skynsemin þegar maður sullar í sig drykkjum og djönki. Þar með er ekki sagt að konur eigi að láta einhverja brenglaða fábjána koma í veg fyrir að þær fari til Eyja. Þær geta aldrei borið ábyrgð á gjörðum skítalabbanna en hættan er fyrir hendi þar eins og annars staðar og ekkert að því að viðurkenna það.

Ég hef einu sinni verið barinn í klessu útúrdrukkinn en aldrei edrú. Margir samferðarmenn mínir í gegnum sollinn og ógeðslegar Reykjavíkurnæturnar hafa sagt mér frá því eftir á að það gangi kraftaverki næst að ég sé enn á lífi eftir drykkjuárin. Þegar ég er fullur virðist ég nefnilega hafa einstakt lag á því að sigta handrukkara út og byrja að rífa við þá kjaft að fyrra bragði. Í þessum aðstæðum hef ég notið þess að rétta fólkið (aðrir handrukkarar og góðar stelpur) var á staðnum og kom í veg fyrir að væri beinlínis sundurlimaður.

Þá er fræg sagan þegar ég hrinti 200 kílóa sterabolta úr vegi mínum þar sem hann stóð fyrir salernisdyrunum á Celtic Cross með þeim orðum að ég þyrfti að pissa og ég dræpi hann ef hann drullaðist ekki frá. Hann vék, enda væntanlega með meira viti, þannig að enn eina ferðina vakti forsjónin yfir mér. Svo mikið er víst að ekki gerði ég það sjálfur.

Þá frétti ég einu sinni af því hálfum mánuði síðar að bróðir vinnufélaga míns væri með sprunginn augnbotn eftir hópslagsmál sem ég kom af stað í Bankastræti með kjaftinum einum saman. Gerði víst einhverja apaheila snarsturlaða á meðan ég gekk í gegnum þvögu og hélt svo áfram eins og ekkert hefði í skorist fullkomlega meðvitundarlaus um að óeirðir geisuðu að baki mér. Á mína ábyrgð er mér sagt. Ef eitthvert réttlæti væri til í þessum heimi hefði ég átt að fara fyrstur í götuna. En ég hef verið ótrúlega heppinn í Reykjavík/Beirút í gegnum árin.

Í fyrstu meðferðinni minni var mér komið í skilning um það að drukkinn maður væri oft óttalaus en hugrakkur væri hann ekki. Mikið til í þessu og óttaleysi er beinlínis hættulegt vegna þess að í því ástandi anar maður eins og fífl út í aðstæður sem maður hefur enga stjórn á, án þess að pæla í því í sekúndubrot. Þannig að sá sem veit ekki í þennan heim eða hinn er ákjósanlegt fórnarlamb. Og í raun og veru held ég að Björgvin lögga hafi ekki verið að segja neitt sem Megas hefur ekki sagt áður þótt hann hafi ekki komið því jafn vel frá sér og skáldið:

Krókódílamaðurinn
oní kjallaratröppunum
kemur auga á píu
og pían hún stendur
ekki á löppunum

Í grjótaþorpinu
gripin höndum tveim
gellan rænu & vega-
lausa sem á ekki
fyrir taxa heim