Eins og alþjóð veit er ég með bölsýnni og þunglyndari mönnum og lítið má út af bera til þess að ég leggist undir dúnfeld eða helli mig fullan og reyni að koma af stað fjórðu heimsstyrjöldinni í lífi mínu. Ég var því eðlilega ferlega tæpur í júlí þegar ég gat ekki borgað allar mínar skuldir á gjalddaga í fyrsta skipti í fimm ár.

Lagðist því í rúmið og velti fyrir mér hvort það væri nokkuð svo óþægilegt að ganga í sjóinn frá Ægisíðu og stinga þannig af frá öllu bögginu. Mamma fann auðvitað á sér alla leið upp í Mosó að eitthvað væri að hjá litla stráknun sínum, hringdi í mig og skipaði mér að koma í kvöldmat.

Yfir þorskinum ákvað mamma að ég þyrfti að hreyfa mig meira. Þetta sundbusl mitt væri ekki nóg og ég yrði að fara að hlaupa og svo rifjuðum við upp hvað ég var brjálæðislega góður langhlaupari í gamla daga áður en ég fattaði að líf letingjans var málið.

Ég viðurkenndi alveg að kannski gæti það gert mér gott að hlaupa en bar mig illa og sagðist halda að það færi illa með lappirnar á mér að hlaupa langar vegalengdir í kúrekastígvélum og ég væri nú síst af öllu borgunarmaður fyrir hlaupaskóm eftir að ég varð bara fyrrverandi ritstjóri Mannlífs.

Mamma leysti það með því að kaupa á mig skó gegn því að ég færi að hlaupa meðfram Ægisíðu en léti það eiga sig að ana út í sjó, aðra leiðina. Og, jújú. Ég hef ekki pælt í því í neinni alvöru að kála mér síðan en hleyp samt eins og andskotinn sé á hælum mínum. Eðlilega þar sem hann er alltaf alveg við það að ná í skottið á mér.