Þar sem ég og Jakob félagi minn erum svo næs gæjar þá drifum við okkur í Kringluna á aðfangadag til þess að kaupa jólagjöf handa henni Catalinu vegna þess að auðvitað er nöturlegt að eyða jólunum í fangelsi. Og svona áður en „góða fólkið“ byrjar að fordæma okkur fyrir að reyna að gleðja dæmt glæpakvendi á jólum er rétt að minna á að þessi svokallaði frelsari sem á afmæli um þessar mundir var sérlega huggulegur við bersyndungar vændiskonur og sagði að við ættum að vera góð við alla.

Ég hef aldrei áður komið í Kringluna á aðfangadag og fannst óneitanlega svolítið fyndið að fylgjast með stressuðum körlum með áfengisskýið yfir höfðinu hlaupa um í fári að leita að jólagjöf handa konum sínum á kærustum á meðan ég lifi svo spennandi lífi að ég rölti rólegur í Tékk Kristal (eins og allir hinir fjölmörgu lesendur bókarinnar okkar Jakobs vita þá er Catalina sérlega mikið fyrir kristal) til þess að kaupa gjöf handa þeldökkri mellu. Samkvæmt skilgreiningu Catalinu vorum við auðvitað allir að kaupa gjafir handa hórum en förum ekki nánar út í þá sálma. Það eru jólin og svona.

Catalina kom svo til dyra, ásamt fangaverði, í bleiku, flöffí inniskónum sínum og knúsaði okkur og sagði: „Merry Christmas“. Jakob aulaðist til að spyrja: „How are you doing?“ Og fékk svarið: „Well, I´m in here.“

Þurfum ekki að hafa fleiri orð um það. Gleðileg jól bara.

Amma mín hefur komið víða við á langri ævi og oftar en ekki verið í hringiðu heimsmálanna. Ég hef áður sagt frá því þegar hún sat og hlustaði á Fidel Castro halda eina af sínum lööööööngu ræðum á einhverju þingi Sameinuðu þjóðanna. Held að ræðan hafi tekið um fjórar klukkustundir í flutningi og amma sat undir þessu án þess að skilja orð en hún segist aldrei hafa séð fallegri mann á sviði.

Þá var sú gamle einhvern tíma á rangli um ganga höfuðstöðva SÞ í New York þegar Nikita Krusjev kom á spani og hrinti henni til hliðar vegna þess að honum lá svo á að komast á klósettið. Man ekki hvort að hann var bara í einum skó eða hvort þetta var við annað minna sögulegt tækifæri.

Allt þetta er þó hjóm miðað við það að þegar amma var ung stúlka í Reykjavík rakst hún á Winston Churchill á rölti sínu um borgina. Kallinn kastaði frá sér vindilstubbi sem hafnaði við tærnar á ömmu sem því miður gerði sér ekki grein fyrir mikilvægi þess logandi gullmola sem þar tók flugið. Hefði hún hirt stubbinn væri ég annað hvort ríkur maður eftir að hafa selt hann á eBay eða við feðgar værum með Churchill-DNA í höndunum og gætum nú klónað alvöru leiðtoga sem gæti dröslað vorri guðsvoluðu þjóð út úr hremmingunum.

Bara svo það sé á hreinu og liggi fyrir skjalfest þá HATA ég fólk sem hatar Coca-Cola. Og já. Ég veit að þetta er í eigu ógeðslegra gyðinga, hefur rekið harða nýlendustefnu og "stolið" jólasveininum frá þeim sem vilja trúa því þótt að í tilfelli Íslendinga hafi fyrirtækið aðeins valtað yfir þrettán glæpamenn og perverta og breytt þeim í feitan, kátan kall með hvítt skegg og ískalda litla Kók.

Ég átta mig ekki alveg á hvað þetta hyski sem var að djöflast í Kók-lestinni var að meina en gef mér að þetta hafi verið hústökuhyskið sem hefur aldrei þurft að dýfa hendi í kalt vatn með ljótu beygluna sem kúkaði í kjörklefanum fremsta í fylkingu. Klárlega aumingjar sem fatta ekki að The Coca-Cola Company hefur ákveðið tilfinningalegt svigrúm til þess að vera ljótt kapítalista fyrirtæki vegna þess að það færir heiminum og hefur gert í heila öld besta gosdrykk í heimi. Gosdrykk sem er meira að segja önnur undirstaðan í þjóðardrykk íslenskra fábjána: vodka í Kók.

Ég meina. Öll vorum við tilbúin til þess að fyrirgefa O.J. Simpson að hafa í stundarbrjálæði slátrað fyrrverandi eiginkonu sinni og hinum hallærislega friðli hennar vegna þess að hann skemmti okkur svo vel sem Nordberg í Naked Gun-myndunum þannig að þetta með Kókið er ekkert. Og í guðana bænum veriði ekki að rugla Kók saman við þennan Steina í Kók. Kók hefur það nefnilega umfram íslenska banka og bissnissmenn að það getur ekki farið á hausinn.

Og svona hyski eins og ruddist út á göturnar í dag ætti að halda sig við popúlismann og mótmæla einhverju sem múgurinn getur fylgt sér á bak við. Kóka-Kóla nýtur meiri lýðhylli en svo. Beisikklí var þetta lið bara heppið að við Óli sem vann með mér á bensínstöðinni vorum ekki útúrkókaðir við stjórnvöl Kók-lestarinnar í dag. Þá væri verið að smúla þetta pakk upp úr Bankastrætinu í þessum töluðu orðum.

Já og bara svona í sögulegu samhnegi þá drakk Fidel Castro litla Kók í gleri. Og það eru til myndir af honum að teyga þennan uppáhaldsdrykk sinn. So fuck you very much!

Búinn að hengja upp úr þvottavélinni og vökva blómin. Páfagaukurinn virðist hins vegar vera bæði í hungurverkfalli og vatnsbindindi þannig að ekkert þarf að bæta á hjá honum. Kannski veit hann ekki að ég er hérna fyrir hann en ekki öfugt. Er hann þunglyndur eins og páfagaukurinn í ljóðinu hans Ísaks Harðarsonar?

Fór út í rokið og fékk mér ferkantaðan hamborgara á Fabrikkunni. Fékk afslátt og gat keypt mér Prins Póló fyrir afganginn. Mér finnst burger góður en samt ekki jafn góður og Prins Póló. Ég er blankur en enginn vill lána mér 500 kall í dag. Ekki einu sinni mamma. Það eru allir á móti mér og lífið er ósanngjarnt.

Þeir eru vandfundir á landi hér bloggararnir sem standa mér jafnfætis þegar stílfimi og napurt háð eru annars vegar. En alveg eins og maður neyddist til þess að leggja Zippó-kveikjaranum þegar annar hver lúði á landinu var byrjaður að brúka slík eldfæri þá dó bloggneistinn eiginlega eftir að Moggabloggið opnaði og ekki bara annað hvort fífl á landinu, heldur öll, fóru að útdeila heimsku sinni á Netinu.

Ég tek samt vikulanga bloggkippi af og til ennþá, aðallega vegna þess að ég á vini og kunningja sem standa í þeirri meiningu að listi BloggGáttarinnar sé mælikvarði á lestur og vinsældir þannig að ég geri mér það að leik að sýna þeim fram á hversu auðvelt að rísa upp úr mánaðalangri bloggþögn og þeytast beint upp á topp 10.

Mínir lesendur koma þó langflestir beint og milliliðalaust inn á Badabing þannig að þessi listi segir mér svosem ekki neitt og ekki stækkar á mér typpið við að enda á meðal þeirra 10 efstu í lok viku. Og eiginlega finnst mér ég vera að henda perlum fyrir svín þegar ég horfi á listann sem menn berjast við að halda sér á með því að blogga allar hugsanir sínar, sama hversu leiðinlegar, illa grundaðar og heimskulegar þær eru, bara til þess að halda tempói yfir daginn og verja sæti.
Vegna þess að það er auðvitað ekkert annað en diss að maður skuli með sinn eðaltexta þurfa að dúsa fyrir neðan lélegasta, bjánalegasta og verst skrifaða samsæriskenninga vef gervalls internetsins, amx.is, og hinn froðufellandi ranghugmyndapáfa Pál Vilhjálmsson sem bloggar hjá Mbl undir þeim gunnfána að sé ekki Baugsmiðill. Páll gleymir hins vegar að halda því til haga að hann er álíka mikill blaðamaðður og Siggi Hlö.

Ég er búinn að blogga frá árinu 2002 og hef ennþá þá rómantísku hugmynd um að bloggarar eigi að vera einyrkjar, skrifa á sinn eigin vef án þess að þiggja fyrir það svomikið sem eina evru. Ég hef því alltaf hafnað öllum boðum um að blogga á einhverjum safnsíðum þar sem ég þyrfti þá að dúsa með smettið á mér innan um fólk sem kann hvorki að skrifa né hugsa og gæti sparað sér allt hnoð á lyklaborðið með því að hringja bara í Útvarp Sögu á milli 09 og 12. Ekki geðsleg tilhugsun og einhvern veginn alveg á skjön við hugmyndafræði bloggsins eins og ég skil hana. Ég gerði að vísu tilneyddur undantekningu á þessu á meðan ég var ritstjóri DV.is enda þótti mér ekki við hæfi að standa ekki með mínum miðli alla leið. En þetta var vond vist. Mér leið illa allan tímann og gat eiginlega ekkert skrifað í þessu ranga umhverfi.

Mér sýnist í fljótu bragði að af þeim sem eru á topp 10 á gáttinni akkúrat í þessum skrifuðu orðum þá séum við Jónas Kristjánsson einu bloggararnir sem hafa manndóm í því að standa einir undir okkar eigin lénum. Öðrum virðist líða betur í hópi en sú pæling er líklega okkur Jónasi báðum álíka framandi.

Nú er ægilega móðins að fjalla um samskipti kynjanna, kynlíf og eitthvert innflutt fyrirbæri sem kallast “deitmenning” á vefnum. Ég var nú eitthvað að hnoðast við að blogga um kynlíf síðsumars en gafst upp eftir 10 dýnamískar færslur. Ætla samt nú að blæða í eina um einmitt samskipti kynjanna, eða samskipti mín við hitt kynið öllu heldur.

Ég hef svosem enga ánægju af að úttala mig um þessa hluti en finnst bara flestir þeir sem láta þessi mál sig varða á Netinu vera svo súrrandi vitlausir og skrifa grunnan og kjánalegan texta sem byggir á morknum klisjum eða því sem við öfgafemínístarnir köllum staðalímyndir. Eiginlega virðist megnið af þessari froðu líka vera reidd fram í þeim tilgangi að normalísera heimskuna, karlrembuna og magabola-mellueðli-íslenskra kvenna. Við þetta verður ekki unað þannig að ég ætla að miðla aðeins af hyldjúpum reynslubrunni mínum þar sem þekking og reynsla gára yfirborðið.

Nú er það ekkert launungamál að “track-recordið” mitt á kjötmarkaðnum er býsna tilkomumikið og fyrrverandi kærusturnar mínar eru upp til hópa ekki bara gullfallegar heldur líka ljóngáfaðar og ógeðslega klárar. En það vinnur einmitt með mönnum eins og mér að þegar konur ná ákveðnum þroska horfa þær alveg fram hjá brúnku, vöðvahnykli, bónuðum sportbílum og þykkum veskjum. Þeir treggáfuðu, málhöltu, greindarskertu og húmorssnauðu gaurar sem reyna að fela vanhæfi sitt með slíku prjáli fara þá iðulega halloka og þurfa að fara langt niður fyrir sig í aldri og beinlínis áreita barnungar stúlkur með níðþrönga hlýrabolina drekkhlaðana af sílíkoni til þess að komast á sjéns.

Karlmenn eru heimskar og einfaldar skepnur sem eru einum X-litningi undir í kynjabaráttunni og því í raun verksmiðjugölluð fyrirbæri. Maður getur því ekki ætlast til þess að aðrir karlmenn skilji kvenhylli manns og því tek ég því alltaf með sömmu rónni þegar einhverjir gosar spyrja mig hvernig í veröldinni standi á því að 174 sentimetra dvergur, undir kjörþyngd og með skuggalega há kollvik vaði í sjénsum sem eru þess virði að sleppa ræktinni og ljósum í viku fyrir.

Þegar ég vil vera leiðinlegur segi ég þeim að það sé vegna þess að ég sé ofurgreindur, ógeðslega fyndinn með vandaðan breskan húmor sem er löðrandi í kaldhæðni. Og að auk þess sé ég mælskari en andskotinn og geti með sígildum orðaflaumi sjarmerað alvöru konur upp úr skónum. Begga Davíðs, vinkona mín, lífsreynd flugfreyja sem veitt sitt lítið af hverju um lífið og tilveruna heldur því fram að eina skýringin á velgengni minni á þessu sviði sé sú að ég hljóti að vera fáránlega góður í rúminu. Það er vitaskuld verulega orðum aukið þótt ég eigi það samt alveg til að nenna að vanda mig og kannast ekki bara við forleik af afspurn. Ég leyfi samt Beggu minni að sjálfsögðu að bera þessa kenningu sína út um borg og bý enda getur svona „rep“ aldrei skemmt fyrir nema auðvitað eftir að á hólminn er komið. 7-9-13.

Spákonan Sigríður Klingenberg heldur því fram að konur laðist að mér vegna þess að undir hrokafullu og hörðu yfirbragðinu leynist ofboðslega lítill, mjúkur og góður strákur. Auk þess sem augun mín ráði svo víst úrslitum. Ekki alls kostar rétt heldur. Þótt ekki ætli ég að þræta hvorki fyrir mýktina né augun.

Hin víð- og vellesna Kolbrún Bergþórsdóttir er önnur góð vinkona mín og hún sér í gegnum þetta allt og hreytti einhverju sinni, fyrir margt löngu, framan í mig rétta svarinu eftir að ég hafði farið með rommsuna um yfirþyrmandi gáfur mínar, hæfileika og skopskyn.

„Þú gerir út á veikgeðja konur sem þjást af Florence Nightingale- komplexinum. Þú lætur eins og þú sért dauðadæmdur rómantískur sveimhugi, örlagafyllibytta sem er við það að rústa lífi sínu og hæfileikum. Gengur um svartklæddur sveipaður vonleysi og bölmóði og lætur líta út fyrir að þér sé ekki viðbjargandi. Sumar konur eru svo veikar fyrir þessu og vilja allt til vinna til þess að bjarga þér og tekst einhvern veginn að telja sér trú um að það séu einmitt þær sem geti afrekað hið vonlausa.“

Þetta er nú ekki flóknara en það gott fólk.

Les mér til nokkurs óyndis á bloggi míns góða vinar Eiríks Jónssonar að hann liggur veikur heima. Hann notar heilsubrestinn til þess að rifja upp eldgamla Bakþanka sína úr Fréttablaðinu um líkamsrætarprógramm sem hann hannaði í Vesturbæjarlauginni.

Hann lætur þess þó ekki getið í nýja blogginu að prógrammið kallar hann EIR-form en ég get vottað að leið Eiríks til líkamsræktar er tær snilld. Aðallega vegna þess að maður kemst í form með lágmarksfyrirhöfn án þess að stíga fæti inn í líkamsræktarstöð. Eiríkur hafði á sínum tíma uppi áform um að markaðssetja EIR-formið með myndböndum og bókum og hefði hann látið verða af því er pottþétt að hann hefði meira að gera í fjarþjálfun nú sen sjálfur Gilzenegger.

Það vita það kannski ekki margir en Eiríkur er lífsleiknikennarinn minn og hann setti mig inn í EIR-formið fyrir margt löngu og ég hef aldrei náð öðrum eins árangri með minn beinabera og slappa skrokk og þá. Bloggaði um þetta árið 2003 þegar ég var á hátindi líkamsræktarinnar:

"Það trúa því kannski ekki margir en Eiríkur er ekki bara líkamsræktarfrömuður, heldur líka andansræktarfrömuður og er mjög ráðgefandi einstaklingur. Hann er nefnilega búinn að hugsa í svo mörg ár og hefur nú komist að niðurstöðu og er allur af vilja gerður til að stytta mér leið í gegnum hremmingar lífsins og miðla af reynslu sinni.

Hann bauð mér þess vegna á gratis Lífsleikninámskeið. Ég er að vísu fyrsti skjólstæðingurinn en ef allt fer vel hjá mér er EIR tilbúinn með bækur, myndbönd og mánaðarkúrs sem kostar bara 70.000 krónur. Einhverjum kann að þykja það skjóta skökku við að Eiríkur sé orðinn Lífsleiknimeistari en þegar haft er í huga að Björn Bjarnason innleiddi Lífsleikni í grunnskólum landsins verður þetta einhvern veginn sjálfsagt.

Ég er sem sagt hættur að drekka, syndi daglega og til þess að toppa þetta allt er ég byrjaður í líkamsræktarprógramminu EIRFORM. Saga EIRFORMsins er um ársgömul en í fyrra skrifaði Eiríkur Bakþankann Einn í formi á baksíðu Fréttablaðsins. Þar sagði hann frá því þegar hann, sem líkt og ég hafði aldrei á ævinni stigið inn á líkamsræktarstöð, frá því þegar hann uppgötvaði tækjaherbergið í Vesturbæjarlauginni:

Árangurinn spurðist út og EIR er "kominn með lærisveina sem fara í einu og öllu eftir prógramminu sem ég skapaði sjálfur og er að hugsa um að sækja um einkaleyfi á." Myndbandið sem hann ætlar að gefa út heitir "EIRFORM - fjórar æfingar sem breyta lífi þínu" en hann heldur því fram að þær geti breytt líkama sem er að verða eins og kókflaska í laginu í gyltan þríhyrning. Veit ekki með þríhyrninginn en handleggirnir eru allir að stælast og sixpackið er að koma aftur."

Kominn tími til að byrja aftur í EIRFORMINU.

Einhverra hluta vegna hefur alls konar fólk voðalega mikla þörf fyrir að ræða vændi við mig þessa dagana. Hitti til dæmis miðaldra mann yfir hlandskálunum á skemmtistað hér í borg um daginn. Sá var á miðjum aldri, frekar svona venjulegur gaur, mátulega lúðalegur í prjónapeysu með munstri. Hann vildi endilega sýna mér nöfnin á öllum vændiskonunum sem hann er með í símanum sínum. Að því er virtist pínu stoltur en skömmustulegur um leið.

Hann hélt smá formála áður en við renndum okkur í munúðarlegan nafnalistann í símanum og fræddi mig um að hann ætti sjö börn og væri kvæntur maður. Og ekki var á honum annað að skilja en hjónabandið væri bara nokkuð gott.

Síðan rúllaði hann niður í það minnsta sjö nöfn, misframandi, og hélt stutta tölu um hverja og eina konu. Sagði frá því hvernig hann komst í kynni við þær og gaf þjónustu þeirra einkunn. Hann staldraði lengst við nafnið Linda og það kom mér svosem lítið á óvart vegna þess að ég veit vel hver er konan á bak við Lindu. „Þetta er sko hún Catalina,“ sagði manngarmurinn andaktugur og reyndi ekki að fela hrifningu sína. Síðan komu nokkur vel valin orð um hversu mikið hann sæi eftir henni Lindu og ég sé ekki ástæðu til þess að rengja það þar sem í raun er galið að hanga á þessu símanúmeri. Ég tel víst að ekki hafi verið svarað í þetta númer í eitt ár eða svo þar sem Linda er vant við látin og geng að því sem gefnu að hún muni ekki nota þetta númer framar. En kannski er hægt að orna sér við það að horfa á þetta nafn í símanum, eða númerið eða lesa gömul SMS. Hvað veit ég?

Eiginlega veit ég ekki neitt og síst af öllu gat ég leyst stærsta vandamál þessa nýja vinar míns í ljótu peysunni þegar hann kjökraði: „Ég veit ekki afhverju ég geri þetta. Ég veit ekki afhverju ég sæki svona í þær. Ég ræð bara ekki við þetta.“

Ég veit það ekki heldur og hafði ekki rænu á að láta hann fá númerið hjá sálfræðingnum mínum.

Sem heiðingja er mér meinilla við að börnunum mínum sé gert að fara í krikju á skólatíma. Ég samt svo öruggur með mitt trúleysi að ég hef ekki þörf fyrir að gera andúð að trú að sérstakri ofsatrú og nenni ekki amast við einfeldningunum sem kjósa að trúa. Þannig að mér er alveg sama þótt krakkrnir teikni engla í myndmennt eða syngi Í Betlehem er barn oss fætt á litlu jólunum. Þetta var lagt á mig sem barn og ég lifði það af og frelsaðist ekki til kristinnar trúar.

Síðan er það auðvitað hlutverk foreldra að búa börn sín sem best undir ógeðslegan heiminn sem bíður þeirra og brynja þau fyrir öllum áróðri hvort sem hann kemur frá Sjálfstæðisflokknum, kirkjunni eða Toy´s R´Us. Þannig að ekki hvarflar að mér að pakka afkomendum mínum í bómull og reyna að leyna þau því að alls konar trúarnöttarar, sumir fram úr hófi fjölþreifnir meira að segja, gangi hér lausir.

Ég dreg samt línuna við kirkjuheimsóknir vegna þess að sjálfur veit ég fátt leiðinlegra en að dúsa í kirkju og fer aldrei ótilneyddur í þannig hús. Ég hef því alltaf gefið syni mínum leyfi til þess að skrópa í skólanum þennan eina dag í desember þegar krakkagreyjunum er smalað saman í kirkju. Ég hef meira að segja hringt hann inn veikur sjálfur til þess að forða honum frá þessu og ekki misst svefn yfir því að vera þannig að brjóta boðorð númer eitthvað.

Strákurinn minn hugsaði sér því gott til glóðarinnar og var búinn að plana heilmikinn PlayStation dag á fimmtudaginn þegar bekkurinn hans fer í sína árlegu visitasíu í Neskirkju. En nú eru andtrúar- klikkhausarnir búnir að hafa þetta frí af honum með taugaveiklun sinni. Fékk þennan tölvupóst frá skólastjóra Melaskóla áðan:

Kæru foreldrar.
Samkvæmt dagskrá sem send hefur verið til ykkar fer hver bekkur eina kennslustund eða svo í Neskirkju á fimmtudag. Fram hefur komið að ekki vilja allir foreldrar að börn þeirra fari í kirkjuferðina. Þeim börnum verður boðið á bókasafn skólans þar sem kennsla/fræðsla undir stjórn kennara verður á meðan á kirkjuheimsókninni stendur.

Semsagt ekkert frí. Bara skólabókasafnið. Alveg kæmi mér svo ekki á óvart ef tíminn þar yrði notaður í kristnifræðslu. En við feðgar æðrumst þó eigi. Allt er betra en kennslustund í kirkju.

Var að blaða aðeins í Lífsleikni bókinni hans Gilzenegger. Bráðfyndið og sniðugt stöff alveg hreint en að mínu mati er tvímælalaust mestur fengur í tveggja blaðsíðna úttekt Gilz á leðurjökkum. Leddarinn er auðvitað stórmerk flík enda er hann þess eðlis að það geta síður en svo allir gengið í honum og Gilz bendir á að: „Þegar menn eru í leðurjakka leyfist þeim eitt og annað sem væri af og frá ef þeir væru í venjulegum jakka. Menn eiga það til að umturnast í leðrinu.“

Hann rekur síðan sögur af því hvernig nafntogaðir og prúðir hnakkar hafa átt það til að umturnast við að skella sér út á lífið í leðri. Sérlega áhugaverð lesning fyrir mann sem hefur ekki farið út úr húsi í rúm tuttugu ár án þess að vera í svörtum leðurjakka. Ég hef nú alltaf litið á leðurjakkann sem hluta af lífstíl og um leið ákveðna yfirlýsingu þess sem í honum gengur að hann gefur skít í allt og alla. Góður leðurjakki er því í mínum huga sjálfstraust með ermum. En miðað við það sem Gilzenegger skrifar getur verið að í leðrinu liggi skýringin á því hversu klikkaður ég er:

„Passaðu þig á að vera ekki svo oft í leðurjakkanum að þú gleymir hvenær þú ert í honum og hvenær ekki. Ef þú ert á 101 Reykjavík og hagar þér eins og þú sért í leðurjakka en ert bara í einhverjum Blazer jakkafatajakka þá muntu án efa verða löðrungaður. Aldrei vera í leðurjakka tvö kvöld í röð, það er bara hættulegt. Ég heyrði sögu um mann sem var í leðurjakka á hverjum degi í tvær vikur. Hann er núna í spennitreyju inni við sundin blá. Ekki láta jakkann ná yfirhöndinni. Ef þér líður eins og þú sért að missa stjórnina hvíldu þá jakkann í nokkra mánuði.“

Tvö kvöld í röð! Það var og. Ég veit ekki hversu mörg kvöld eru í tveimur áratugum en þau eru klárlega fleiri en tvö eða þrjú. Mér til málsbóta get ég þó fullyrt að ég er alltaf meðvitaður um að ég er í jakkanum. En hef auðvitað samt verið lagður inn við sundin blá og allt það. Sennilega vegna þess að þegar allt er eins og það á að vera verða maður og jakki eitt.

Ég hef áður gert grein fyrir þessu í blogginu Vertu jakkinn þar sem ég rek það þegar hinn margkærði fréttahaukur Svavar Halldórsson varaði mig við því í Leifsstöð að ég yrði tekinn fyrir í tollinum af því ég væri í leðurjakkanum. „Ég ákvað samt að láta slag standa og kaupa allan tollinn enda hef ég farið í gegnum skoðun óáreittur í einmitt þessum jakka oftar en ég hef tölu á. Slapp auðvitað í gegn enda er leðurjakkinn sjálfsagður hluti af mér og jafn eðlilegur og tvær hendur. Það er nefnilega ekki nóg að vera í leðurjakka, you have to wear the jacket.“ Eða með öðrum orðum VERA jakkinn.

Gilzenegger er með öll grundvallaratriði á hreinu á sínum síðum og heldur því til haga að Marlon Brando stimplaði leddarann hressilega inn í The Wild One. Hann var vitaskuld í flottustu týpunni, ekta biker-jakka en ég hef orðið fyrir smá einelti á síðustu árum fyrir að ganga í þannig jakka. Þessu er lýst ágætlega í Flottur jakki! „Hvað um það. Ég fann svarta leðurjakkann minn aftur þegar ég flutti í kjallarann í Kópavoginum um daginn og þóttist hafa himinn höndum tekið. Skellti mér strax í jakkann sem smellpassar enn eftir áratugar viðskilnað og fór helvíti svalur í vinnuna. Þrátt fyrir að einelti sé bannað í vinnuni hlógu stelpurnar að mér og sungu „Greased Lightnin' Go Greased Lightnin'“ og héldu því fram að gjémli, gjémli hefði fengið sér svona jakka vegna þess að nú standa yfir æfingar á Grease í einhveru leikhúsinu og hér væri um alvarlegt tifelli af gráa fiðringnum að ræða.
Þetta unga fólk veit auðvitað ekkert í sinn haus en ég neyddist samt til þess að parkera þessum klassíska jakka sem ég hélt að ég gæti notað fram á minn hinsta dag.“

Klassíski biker-jakkinn er auðvitað ekki bara smart flík. Hann er eldheldur og maður má kasta sér út úr bíl á ferð ef maður er í honum án þess að meiða sig. Þetta er vegna þess að jakkinn er úr nautaleðri sem er mjög mikilvægt atriði þegar leddarar eru annars vegar: „Naut. Kjötið af því og leðrið eru alger grundvallaratriði. Þetta vefst til dæmis ekki fyrir þeim sem hafa vit á leðurjökkum en sá sem er í nautaleðri er sterkari en sá sem gengur í rolluleðri og ekki þarf að fjölyrða um muninn á þeim sem klæðist nauti og þeim sem halda að jakkaföt geri þá að einhverju.“

Ég gæti skrifað heila alfræðibók um leðurjakka á einu eftirmiðdegi en læt þetta duga í bili og þakka Gilzenegger fyrir hans innlegg í þessa mikilvægu umræðu.

Þegar VISA-kortinu mínu var lokað um daginn, að því er mér skilst vegna þess að ég kann ekki að nota smokk, skrúfaði Audible.com fyrir mánaðarlega áskrift mína á hljóðbókum. Voru þá góð ráð dýr vegna þess að ég get ekki lengur sofnað án þess að einhver lesi fyrir mig. Rambaði í örvæntingu inn á vef Ríkisútvarpsins og fann þar þríleik Ólafs Jóhanns Sigurðarsonar um Pál blaðamann.

Las þessar bækur mér til mikillar ánægju fyrir rúmum áratug í kúrs sem hét að mig minnir Skáldsagnagerð á 20.öld í HÍ og hef verið harður á því síðan þá að Ólafur Jóhann eldri var miklu skemmtilegri rithöfundur en sonurinn síðar. Hremmingar Páls, sem verður blaðamaður svona eiginlega óvart og að eigin mati án allra verðleika, byrja í Gangvirkinu. Seiður og hélog tekur svo við og að lokum Drekar og smáfuglar.

Ólafur Jóhann skrifar ósköp meinlausan og fágaðan stíl en tekst samt að djóka skemmtilega með blaða- og stjórnmálamenn og annað lið á umbrotatímum í sögu þjóðar en breski herinn stígur hér á land í lok fyrstu bókarinnar.

Stemningin í bókunum smellpassar við þá sturluðu tíma sem við erum að lifa nú og margt sem persónur bókarinnar láta flakka gæti allt eins hafa verið sagt í gær. Ekki síst magnað þar sem sagan er lykilróman. Svo er Páll alltaf staurblankur, frekar núrótískur, með bilað gangvirki og auðvitað blaðmaður. Eiginlega bara alveg eins og ég sem gerir þetta allt ennþá skemmtilegra. Stór plús fyrir RÚV.

Eins og frægt er orðið er bókin Hið dökka man eftir mig og félaga minn Jakob Bjarnar Grétarsson komin út að því er virðist mörgum til ama og andlegra óþæginda. Flestir þeir sem láta bókina fara í sínar fínustu virðast eiga það sameiginlegt að hafa ekki lesið hana og ætla sér það ekki. Samt telur þetta lið sig fullfært um að gaspra um það á bloggum og í kommentum á vefnum að við Jakob séum með bókinni um hinn dæmda melludólg Catalinu Ncogo að pússa glansmyndina af goðsögninni um hamingjusömu hóruna og upphefja og væntanlega normalísera vændi sem ægilega spennandi og kúl iðju.

Ég hef nú ekki nennt að elta ólar við þetta þvaður og vissulega er það rétt að Catalina dregur hvergi af sér í tilraunum sínum til þess að festa sig í sessi sem hina ofurkátu mellu en samt eru nú glufur í þeim framburði sem fólk getur hæglega potað í hafi það áhuga á því að kynna sér innihald bókarinnar.

Hvað varðar þær sakir sem á okkur Jakob eru bornar um að fegra vændi í bókinni langar mig að tilfæra nokkrar línur úr 14 kafla sem einhverra hluta vegna fékk heitið „Hættulegur heimur hórunnar“. Við hljótum að hafa verið fullir eða útúreyktir þegar við gerðum þennan kafla, svona miðað við fyrirframgefnar hugmyndir þeirra sem ætla ekki að lesa bókina en vita samt allt um hana:

„Auðvitað fylgja þessu samt alls konar vandræði enda gerist margt ljótt í undirheimunum. Þar er vont fólk á sveimi og er mjög dapurlegt að hórur geti ekki farið til lögreglunnar þegar svo ber undir því að hún gerir heldur ekkert í málinu. Ég þekki stelpu sem var barin og henni nauðgað. Hún var flutt meðvitundarlaus á spítala. Þegar lögreglan kom þangað og ræddi við hana var henni sagt að það væri ekkert hægt að gera í þessu vegna þess að hún væri hóra. Mér finnst þetta hræðilegt vegna þess að hún er manneskja þrátt fyrir það sem hún gerir. Hún þurfti hjálp en fékk ekki.“

„Ein starfsstúlkna Catalinu, kölluð N, sagðist við yfirheyrslu hjá lögreglu hafa stundað vændi áður en hún kom til Íslands:

„Fyrir mörgum árum síðan hefði hún verið fórnarlamb mafíunnar og hafi verið seld í vændi, en hafi síðan sloppið. Hún hafi síðan unnið eðlilega vinnu en hafi orðið óheppin og leitað í vændið aftur, af þeirri sjálfsbjargarviðleitni að geta framfleytt sér. Hún sagðist oft hafa viljað hætta í vændi og fá sér betri vinnu en það hafi ekki gengið. N var spurð hvort hún hafi leitt hugann að því hvort hún myndi stunda vændi í framtíðinni. Hún sagðist vilja hætta og með réttri aðstoð gæti hún það. Hún hefði hins vegar áhyggjur af því að ef hún fengi ekki aðstoð, og skorti peninga myndi hún leiðast út í vændi aftur. Það væri oft sagt meðal vændiskvenna: „Einu sinni hóra, alltaf hóra.““

„Ég veit um stelpu frá Úkraínu sem tveir menn fóru hryllilega illa með. Kúnninn fór með hana heim til sín, borgaði ekkert en barði hana í klessu og nauðgaði henni síðan. Félagi hans sat frammi í stofu meðan á þessu gekk og reyndi ekki að stöðva barsmíðarnar. Þegar vinur hans hafði lokið sér af og stelpan var hálf rænulaus kom hann og sagði henni ef hún vildi að hann bjargi henni frá félaga sínum að þá yrði hún að leyfa honum að ríða sér líka. Stelpan átti engra kosta völ vegna þess að hún var svo hrædd.“

Og Catalina sjálf hefur ekki sloppið alveg þótt hún vilji ekki viðurkenna að hún hafi lent í hættu í vændi sínu:

„Ég hef haft mikinn ama og ógn af þessum mönnum og einn þeirra sýndi mér einu sinni banatilræði. Hann réðist á mig og var mjög ofsafenginn, lamdi mig og reyndi að kyrkja mig. Ég leitaði ráða hjá lögmanni mínum, sem sagði mér að fara til lögreglunnar og ég held að hún hafi haft samband við manninn. Hann hringdi í mig og sagði, ef ég ætlaði að blanda lögreglunni í þetta, að þá myndi hann drepa mig. Ég þarf ekki að óttast hann á meðan ég er í fangelsi en það er aldrei að vita uppá hverju hann tekur þegar ég losna. Hann er snarbilaður. Ég hef ekki áhyggjur af mér, frekar því hvað ég muni gera ef hann heldur áfram að ógna mér. Og þá lendi ég í vandræðum eina ferðina enn. Ég gæti neyðst til þess að brjóta lög vegna þess að ljóst er að lögreglan mun ekkert gera fyrir mig í þessu máli. Hún veit alveg hver þetta er enda hefur hann ráðist að heimili mínu tíu sinnum.“

Hrafn Jökulsson vinur minn vakti athygli á þessum mikilvæga Facebook-hópi, Við viljum endurupptöku Guðmundar- og Geirfinnsmála, nýlega með þessum orðum: „Svakalegasta réttarfarshneyksli 20. aldar. Væri fróðlegt að heyra sjónarmið dóms- og mannréttindaráðherrans Ögmundar Jónassonar. Leggið þessum málstað lið, gott fólk.“

Tek heilshugar undir þetta enda eru nú meiri líkur en minni á því að íslenskar sveitalöggur með hjálp nasista hafi klúðrað rannsókninni á þessu umtalaðasta sakamáli seinni tíma á Íslandi. Ég var smá gutti þegar Geirfinnsmálið var í hámæli en ákaflega meðvitað barn sem fylgdist vel með fréttum, bæði innlendum og erlendum, og var því nokkuð vel með á nótunum og efaðist ekki um að gæjarnir sem voru beittir harðræði í Síðumúlafangelsinu væru síðasta sort.

Frænka mín og frændi, nokkrum árum eldri, notfærðu sér þetta óspart og höfðu hemil á mér með því að hóta mér því að ef ég yrði ekki til friðs myndu þau láta Sævar Ciesielski koma og taka mig. Ekki þarf að fjölyrða um hversu mikil ógn var í þessu fólgin og ég átti margar andvökunætur þar sem ég beið þess að illmenni þetta með skrýtna nafnið réðist að mér.

Sýn mín á bæði Sævar og Geirfinnsmálið hefur vitaskuld breyst töluvert á þeim um það bil 30 árum sem liðin eru frá því að Ciesielski var notaður sem Grýla á mig. Ég hef líka hitt manninn nokkrum sinnum við ýmis tækifæri og hann er alltaf jafn ljúfur og viðkunnanlegur þótt lífið hafi farið um hann ruddalegum krumlum.

Nú er svo heldur betur lag að fá æru Grýlu áttunda áratugarins uppreista þar sem magnaður popúlisti situr nú í stóli dómsmálaráðherra. Sendiði Ömma nú tölvupósta gott fólk og pressiði á endurupptöku!