Ég hef svosem enga ánægju af að úttala mig um þessa hluti en finnst bara flestir þeir sem láta þessi mál sig varða á Netinu vera svo súrrandi vitlausir og skrifa grunnan og kjánalegan texta sem byggir á morknum klisjum eða því sem við öfgafemínístarnir köllum staðalímyndir. Eiginlega virðist megnið af þessari froðu líka vera reidd fram í þeim tilgangi að normalísera heimskuna, karlrembuna og magabola-mellueðli-íslenskra kvenna. Við þetta verður ekki unað þannig að ég ætla að miðla aðeins af hyldjúpum reynslubrunni mínum þar sem þekking og reynsla gára yfirborðið.

Nú er það ekkert launungamál að “track-recordið” mitt á kjötmarkaðnum er býsna tilkomumikið og fyrrverandi kærusturnar mínar eru upp til hópa ekki bara gullfallegar heldur líka ljóngáfaðar og ógeðslega klárar. En það vinnur einmitt með mönnum eins og mér að þegar konur ná ákveðnum þroska horfa þær alveg fram hjá brúnku, vöðvahnykli, bónuðum sportbílum og þykkum veskjum. Þeir treggáfuðu, málhöltu, greindarskertu og húmorssnauðu gaurar sem reyna að fela vanhæfi sitt með slíku prjáli fara þá iðulega halloka og þurfa að fara langt niður fyrir sig í aldri og beinlínis áreita barnungar stúlkur með níðþrönga hlýrabolina drekkhlaðana af sílíkoni til þess að komast á sjéns.

Karlmenn eru heimskar og einfaldar skepnur sem eru einum X-litningi undir í kynjabaráttunni og því í raun verksmiðjugölluð fyrirbæri. Maður getur því ekki ætlast til þess að aðrir karlmenn skilji kvenhylli manns og því tek ég því alltaf með sömmu rónni þegar einhverjir gosar spyrja mig hvernig í veröldinni standi á því að 174 sentimetra dvergur, undir kjörþyngd og með skuggalega há kollvik vaði í sjénsum sem eru þess virði að sleppa ræktinni og ljósum í viku fyrir.

Þegar ég vil vera leiðinlegur segi ég þeim að það sé vegna þess að ég sé ofurgreindur, ógeðslega fyndinn með vandaðan breskan húmor sem er löðrandi í kaldhæðni. Og að auk þess sé ég mælskari en andskotinn og geti með sígildum orðaflaumi sjarmerað alvöru konur upp úr skónum. Begga Davíðs, vinkona mín, lífsreynd flugfreyja sem veitt sitt lítið af hverju um lífið og tilveruna heldur því fram að eina skýringin á velgengni minni á þessu sviði sé sú að ég hljóti að vera fáránlega góður í rúminu. Það er vitaskuld verulega orðum aukið þótt ég eigi það samt alveg til að nenna að vanda mig og kannast ekki bara við forleik af afspurn. Ég leyfi samt Beggu minni að sjálfsögðu að bera þessa kenningu sína út um borg og bý enda getur svona „rep“ aldrei skemmt fyrir nema auðvitað eftir að á hólminn er komið. 7-9-13.

Spákonan Sigríður Klingenberg heldur því fram að konur laðist að mér vegna þess að undir hrokafullu og hörðu yfirbragðinu leynist ofboðslega lítill, mjúkur og góður strákur. Auk þess sem augun mín ráði svo víst úrslitum. Ekki alls kostar rétt heldur. Þótt ekki ætli ég að þræta hvorki fyrir mýktina né augun.

Hin víð- og vellesna Kolbrún Bergþórsdóttir er önnur góð vinkona mín og hún sér í gegnum þetta allt og hreytti einhverju sinni, fyrir margt löngu, framan í mig rétta svarinu eftir að ég hafði farið með rommsuna um yfirþyrmandi gáfur mínar, hæfileika og skopskyn.

„Þú gerir út á veikgeðja konur sem þjást af Florence Nightingale- komplexinum. Þú lætur eins og þú sért dauðadæmdur rómantískur sveimhugi, örlagafyllibytta sem er við það að rústa lífi sínu og hæfileikum. Gengur um svartklæddur sveipaður vonleysi og bölmóði og lætur líta út fyrir að þér sé ekki viðbjargandi. Sumar konur eru svo veikar fyrir þessu og vilja allt til vinna til þess að bjarga þér og tekst einhvern veginn að telja sér trú um að það séu einmitt þær sem geti afrekað hið vonlausa.“

Þetta er nú ekki flóknara en það gott fólk.