Mánudagur, 13. desember 2010
Ţegar VISA-kortinu mínu var lokađ um daginn, ađ ţví er mér skilst vegna ţess ađ ég kann ekki ađ nota smokk, skrúfađi Audible.com fyrir mánađarlega áskrift mína á hljóđbókum. Voru ţá góđ ráđ dýr vegna ţess ađ ég get ekki lengur sofnađ án ţess ađ einhver lesi fyrir mig. Rambađi í örvćntingu inn á vef Ríkisútvarpsins og fann ţar ţríleik Ólafs Jóhanns Sigurđarsonar um Pál blađamann.
Las ţessar bćkur mér til mikillar ánćgju fyrir rúmum áratug í kúrs sem hét ađ mig minnir Skáldsagnagerđ á 20.öld í HÍ og hef veriđ harđur á ţví síđan ţá ađ Ólafur Jóhann eldri var miklu skemmtilegri rithöfundur en sonurinn síđar. Hremmingar Páls, sem verđur blađamađur svona eiginlega óvart og ađ eigin mati án allra verđleika, byrja í Gangvirkinu. Seiđur og hélog tekur svo viđ og ađ lokum Drekar og smáfuglar.
Ólafur Jóhann skrifar ósköp meinlausan og fágađan stíl en tekst samt ađ djóka skemmtilega međ blađa- og stjórnmálamenn og annađ liđ á umbrotatímum í sögu ţjóđar en breski herinn stígur hér á land í lok fyrstu bókarinnar.
Stemningin í bókunum smellpassar viđ ţá sturluđu tíma sem viđ erum ađ lifa nú og margt sem persónur bókarinnar láta flakka gćti allt eins hafa veriđ sagt í gćr. Ekki síst magnađ ţar sem sagan er lykilróman. Svo er Páll alltaf staurblankur, frekar núrótískur, međ bilađ gangvirki og auđvitađ blađmađur. Eiginlega bara alveg eins og ég sem gerir ţetta allt ennţá skemmtilegra. Stór plús fyrir RÚV.
| 21:54 |
