Miðvikudagur, 15. desember 2010
Einhverra hluta vegna hefur alls konar fólk voðalega mikla þörf fyrir að ræða vændi við mig þessa dagana. Hitti til dæmis miðaldra mann yfir hlandskálunum á skemmtistað hér í borg um daginn. Sá var á miðjum aldri, frekar svona venjulegur gaur, mátulega lúðalegur í prjónapeysu með munstri. Hann vildi endilega sýna mér nöfnin á öllum vændiskonunum sem hann er með í símanum sínum. Að því er virtist pínu stoltur en skömmustulegur um leið.
Hann hélt smá formála áður en við renndum okkur í munúðarlegan nafnalistann í símanum og fræddi mig um að hann ætti sjö börn og væri kvæntur maður. Og ekki var á honum annað að skilja en hjónabandið væri bara nokkuð gott.
Síðan rúllaði hann niður í það minnsta sjö nöfn, misframandi, og hélt stutta tölu um hverja og eina konu. Sagði frá því hvernig hann komst í kynni við þær og gaf þjónustu þeirra einkunn. Hann staldraði lengst við nafnið Linda og það kom mér svosem lítið á óvart vegna þess að ég veit vel hver er konan á bak við Lindu. „Þetta er sko hún Catalina,“ sagði manngarmurinn andaktugur og reyndi ekki að fela hrifningu sína. Síðan komu nokkur vel valin orð um hversu mikið hann sæi eftir henni Lindu og ég sé ekki ástæðu til þess að rengja það þar sem í raun er galið að hanga á þessu símanúmeri. Ég tel víst að ekki hafi verið svarað í þetta númer í eitt ár eða svo þar sem Linda er vant við látin og geng að því sem gefnu að hún muni ekki nota þetta númer framar. En kannski er hægt að orna sér við það að horfa á þetta nafn í símanum, eða númerið eða lesa gömul SMS. Hvað veit ég?
Eiginlega veit ég ekki neitt og síst af öllu gat ég leyst stærsta vandamál þessa nýja vinar míns í ljótu peysunni þegar hann kjökraði: „Ég veit ekki afhverju ég geri þetta. Ég veit ekki afhverju ég sæki svona í þær. Ég ræð bara ekki við þetta.“
Ég veit það ekki heldur og hafði ekki rænu á að láta hann fá númerið hjá sálfræðingnum mínum.
| 9:27 |
