Ekki kalla til kommónista sem fíla fjölmiðlalög vegna þess að galtómir popúlistar hafa minna til málanna að leggja en Auddi og Sveppi. Blýantur í hausnum er líka seriously bad move. Seriously.

Scream 4 er ekkert frábær mynd en mér fannst hún samt æði vegna þess að „slasher“ myndir eru mitt líf og yndi. Hef hugsað um voðalega fátt annað en hressar myndir um dráp á foxí barnfóstrum síðustu daga og alltaf þegar maður fer að pæla í búrhnífamorðingjum þá endar maður fyrr eða síðar í sturtu með Janet Leigh.

Eins og allir sem ekki eru tótal morons vita þá slátraði hann Norman Bates henni Janet í sturtunni á mótelinu sem kennt var við fjölskyldu hans í einni geggjuðustu senu kvikmyndasögunnar. (Hnífurinn snertir Janet aldrei, takið eftir því).

Psycho, sem Hitchcock gerði árið 1960, með sjónvarpskrúinu sínu, byggði á samnefndri skáldsögu eftir Robert Bloch. Bókin er merkilegt nokk jafn léleg og myndin er góð. (Já. Þetta þekkist. The Godfather eftir Mario Puzo er til dæmis drasl).

Hvað um það. Allir vita hvernig sturtuatriðið er í myndinni.

Svona er senan í bókinni:

Mary started to scream, and then the curtains parted further and a hand appeared, holding a butcher´s knife. It was the knife that, a moment later, cut of her scream.
And her head.

Svo mörg voru þau orð. Og engar fiðlur.

Sturluð Icesave-umræðan fór með margan vaskan bloggarann af andlegu hjörunum og nú heyrir maður víða sögur af NEI-bloggurum sem hafa ekki litið af lyklaborðinu síðustu mánuði nema rétt til þess að slá á þráðinn til Útvarps Sögu.

Afleiðingarnar eru misalvarlegar fyrir þá en einhverjir þeirra munu víst hafa áttað sig á því á sunnudagsmorgni að þeir höfðu ekki aðeins bloggað frá sér allt vit heldur líka kjellínguna, köttinn og einhvern reyting af börnum.

Göfugir menn og klárlega bestu synir Íslands sem hika ekki við að fórna eiginkonum sínum og einhverju veraldlegu glingri í baráttunni fyrir sjálfstæði gjaldþrota þjóðar. Gott líka að vita til þess að einhverjar konur hafi grætt nýtt og betra líf á þessu argaþrasi.

Bloggið er hættulegt vopn sem þráhyggjusjúklingar ættu að fara varlega með.

Jæja apaheilarnir mínir! Skortur á sögulegri þekkingu er banvænn og þess vegna er rétt að við kíkjum aðeins í lítið kver sem Krummi vinur minn gaf mér fyrir nokkrum árum. Frændi hans rekur fornbókaverslun þannig að hann færir mér stundum visku úr fortíðinni. Þetta litla, rauða kver heitir Skattaklyfjarnar - Hvernig getur alþýðan velt þeim af sér? og er gefið út af Kommúnistaflokki Íslands árið 1931. Ekki seinna vænna fyrir ykkur að stúdera þetta þar sem Styrmir Gunnarsson var að ganga í flokkinn.

Okkur ber niður á blaðsíðum 13-14 af 16 síðum alls:

Kommúnistaflokkurinn berst gegn öllum tollum á nauðsynjavörum almennings, fyrir því að allar skattabyrðarnar verði lagðar á auðmennina.

Gætum nú að, hvernig þessu er háttað. Rétt er það, að ef allir óbeinir skattar yrðu afnumdir og öllum byrðunum velt yfir á yfirráðastéttina, þá yrðu íslenzkir auðmenn að verða af alldrjúgum hluta af arðránstekjum sínum. Og þessum hluta sleppa þeir ekki við alþýðu, nema hún sýni þeim í tvo heimana, nema þeir þurfi að kaupa á sig stundargrið, til þess að fá að halda völdunum og arðræna alþýðuna áfram. En ef íslensk alþýða fylkir sér um kommúnistaflokkinn, þá sýnir hún auðdrottnunum í tvo heimana. Með því einu móti getur hún létt af sér skattabyrðunum.

Æ nei! Þið viljið það ekki. Þið voruð að enda við að lýsa yfir að þið viljið aftur samstjórn Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks. Og Kommarnir (Ömmi og fornaldarbarnið úr Dölunum) eru í liði með Davíð, Styrmi og Hannesi. Og hvað er Steingrímur J.að pæla?

Bummer man!

NEIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII

Hins vegar er ég undrandi á því að ég sé hryggur yfir sigri heimskunnar, frekjunnar og þjóðrembunnar í kvöld þar sem þessi kosning staðfestir allt sem ég hef ítrekað sagt um þessa sorglegu þjóð. Meira að segja eftir landshlutum. Ég kaus vitaskuld í Reykjavík suður en Vesturbæingar hafa löngum haft andlega yfirburði yfir aðra landsmenn.

Í stóra samhenginu er það samt blessun að svona fór vegna þess að þroskað fólk með siðferðiskenndina í lagi kann að tapa. Ef froðufellandi og súrrandi heimskur Nei-skríllinn, strengjabrúður Davíðs og Ólafs Ragnars, hefðu orðið undir væri borgarastyrjöldin byrjuð.

Heyrði frábæra pælingu í gær sem er eiginlega eina svarið við þeirri klemmu sem ringluð hjörðin er komin í eftir að meint sameiningartákn hennar gekk af einurð og festu í að klúfa hana rækilega í tvær fylkingar. Heiftin og djöfulgangurin í liðinu er slíkur að ljóst má vera að Nei-fólk og Já-fólk getur ekki búið áfram í sama landi, hvernig sem fer í kvöld.

Eina vitið er því einfaldlega að skipta landinu í tvennt. Ísland, eins og við þekkjum það, heyrir þá sögunni til og við höfum hér Já-land og Nei-land. Í Nei-landi fá þegnarnir Davíð sinn sem forsætisráðherra og Ólaf Ragnar sem forseta. Þar lesa allir Moggann, hlusta á Útvarp Sögu og una líklega glaðir við sitt enda hefur löngum verið talið að sælir séu einfaldir.

Verra er að átta sig á hvernig staðan og stemningin verður í JÁ-landi en ætli maður taki ekki sjénsinn og reyni að vera þeim megin þegar múrinn verður reistur.

Við erum löngu fallin á gáfnaprófinu.

Á morgun tökum við geðveikisprófið.

Líkur á falleinkunn C eru skuggalega miklar.

Mér var og er lífsins ómögulegt að læra muninn á hægri og vinstri og þess vegna beygi ég ýmist „upp“ eða „niður“ þegar ég er að keyra og þarf að heilsa út í loftið (með hægri) ef mér er sagt að fara til hægri eða vinstri til þess að átta mig á hvert skal halda.

Þegar ég var í Háskólanum háði þetta mér þannig að ég gat ekki með nokkru móti munað hvort íhaldsbörnin væru í Vöku eða Röskvu og þess vegna þorði ég aldrei að kjósa í lummulegri stúdentapólitíkinni. Ég hefði nefnilega alveg óvart getað kosið hægri krakkana og ekki vill maður nú hafa slíkt axarskaft á samviskunni.

Kosningin á morgun snýst víst ekki um hægri og vinstri þótt margir virðist halda það. Maður skyldi því ætla að ég ætti að geta kosið nokkuð öruggur en nú er ég orðinn alveg jafn ringlaður og þegar ég var þunglyndur og drykkfelldur bókmenntafræðinemi í HÍ og veit ekki hvað snýr upp né niður. Nei er jákvætt og já er neikvætt. Nei þýðir því í raun já og já nei.

Það er eins gott að við kjósum í apríl en ekki um miðjan ágúst. Þetta verður að fást á hreint fyrir verslunarmannahelgina annars getur nei verið fullgilt svar og þýtt í raun já. Nauðgun verður ekki nauðgun lengur og allt fer í rugl.

Hvað sjálfan mig varðar held ég að mér sé hollast að nota AMX fyrir áttavita og stúdera aðeins hverf fuglarnir þar stefna og fara svo í þveröfuga átt. Ætli það sé til hægri eða vinstri?

Mér skilst að maður megi ekki segja NEI-fólkinu hreint út að það sé heimskt þannig að ég ætla ekkert að taka sjénsinn en ég skal vera, Sherlock og ef þú horfðir á þetta dæmi á RÚV áðan þá máttu velja hvort þú vilt vera þrolli eða Watson.

Watson er alltaf pínu á eftir en hann á sér viðreisnar von.

I rest my case en því miður er víst alltaf nóg pláss fyrir fábjána sem misstu af því að fá að vera með í Hitlers-æskunni á Íslandi.

Ef þetta væri Facebook-status myndi þetta hljóma svona:

Hvernig má það vera að daginn sem minn góði vinur @Halldór Högurður verður fertugur skuli það vera ég sem vakna klukkan 06.05 til þess að pissa? Er eiginlega ekki í skapi til þess að senda honum hamingjuóskir.

Á hverjum morgni ég hugsa til þín,
þú varst heit og ilmandi.
Er þú lagðist við hliðina á mér,
kitlaðir og kitlaðir mig svo mig svimaði.

Svo lengi elskuðumst við,
þig ég vefja tók......

Þúsund sinnum segðu já,
þúsund sinnum segðu ó.
Segðu hvað þér þykir gott,
segðu hvað þér þykir.
Þúsund sinnum segðu já,
þúsund sinnum segðu ó.
Segðu hvað þér þykir gott,
segðu já.

Alltaf er þetta lag með Grafík nú jafn fallegt og betra en margt með Stuðmönnum.

Lífsleiknikennarinn og sundþjálfarinn minn hnaut um það í dag að ég er horfinn af Facebook. Gott fyrir mig. Eiríkur sér, að hætti heimspekinga, langt fram í tímann og telur þetta NEWS þar sem hann sér í þessu mikil tíðindi. Slæmt fyrir ykkur.

Fram hafa komið áhyggjur af því að ég engist um í fráhvörfum. Slíkar áhyggjur eru óþarfar. Ég hef hætt að reykja og drekka með mun meiri fyrirhöfn og til þess að snúa baki við Facebook þarf hvorki 12 spor, plástra né munnstykki.

Enda er grundvallarmunurinn sá að tóbak og áfengi veita raunverulega nautn og gleði. Svala fíknum sem þess virði er að fóðra. Hitt er feik. Á meðan ég lá í svitakófi og sótthitamóki á mánudaginn varð ég fyrir því sem við alkarnir köllum „a moment of clarity“ og fattaði að Facebook er sorglegt skólprör fyrir athyglissýki og sem slíkt sjúklega hallærislegt og því ekkert fyrir mig.

Ég gæti freistast til þess að grípa til gömlu Zippo-kveikjara líkingarinnar minnar en sleppi því. Aðallega vegna þess að Facebook er í raun sérsniðið að plebbisma á meðan Zippóinn er í eðli sínu mjög töff þótt alls konar aular hafi komið óorði á hann með því að leyfa sér að nota hann sem eldfæri.

Ætli ég hafi ekki drattast inn á Facebook árið 2008 á meðan ég var ristjóri dv.is og var komið í skilning um að stöðu minnar vegna yrði ég að vera þarna inni. Það tók mig margar vikur að fá einhvern botn í tilganginn með þessu fyrirbæri en síðan fór ég að rífa kjaft þarna í statusum og leika mér að því espa upp fólk sem hugsar í kössum og þolir engin frávik frá rétthugsun án þess að fara á límingunum. Þetta fannst mér gaman og tilgangurinn var fundinn.

Enn sniðugra fannst mér Facebook-ið þegar ég áttaði mig á að þetta var snilldartól til þess að leggja snörur fyrir hressar konur sem merkja sig „single“. Facebook hefur því sparað manni ófáar ferðirnar á barinn. Síðan hefur þetta gagnast vel í því að vekja athygli á bloggfærslum og öllu því drasli sem ég hef á þessum tíma skrifað í DV, Fréttablaðið og Fréttatímann.

Ég var samt kominn með nett ógeð á þessu síðla árs 2010 en gat ómögulega látið mig hverfa þá þar sem ég þurfti að nota þetta frábæra markaðstæki sem Facebook ku vera til þess að vekja athygli á bráðskemmtilegri bók sem ég tók þátt í að skrifa og kom út í nóvember. Ekki dugði nú Facebookið til þess að þessi annars ágæta bók næði þeirri sölu sem hún svo sannarlega átti skilið.

Þegar hér er komið við sögu var ég svo uppfullur af rótsterkum geðdeyfðarlyfjum að mér reis ekki lengur hold, hafði misst trúna á Facebook sem markaðstæki þar sem það gat ekki selt hamingjusömu hóruna fyrir mig í bílförmum og smásálirnar voru eiginlega alveg hættar að kippa sér upp við stælana í mér. Þá var eini tilgangurinn með Facebook sá að ég gat fylgst með börnunum mínum sem búa í útlöndum. En það er líka hægt að gera án Facebook.

Þrátt fyrir þetta gat ég bara ekki hætt og var alltaf hanngandi þarna inni aðallega til þess að reyna að valda sem flestum hugarangri með alls konar uppgerðum meiningum sérhönnuðum til að stuða. Stundum henti ég auðvitað líka mjög meðvitað inn statusum til þess að sýna fram á að ég ber höfuð og herðar yfir skrílinn þarna þegar kemur að skarpri hugsun, stílfimi, húmor og klassískri kaldhæðni.

En eins og öll almennileg vopn snerist þetta í höndunum á mér. Hlaut að koma að því þar sem minn helsti veikleiki í samskiptum er sá að mér leiðist fólk upp til hópa skelfilega. Nenni ekki að tala við það og finnst fullkomin tímaeyðsla að hlusta á það. Og allt í einu stóð ég mig að því að vita allt of mikið um fólk sem ég vil helst ekkert vita að sé til og eftir að froðufellandi heimska kollektífrar geðsýki Íslendinga gaus með offorsi of lak yfir allt Facebúkkið í botnlausu tilgangsleysi Nei og já kóranna fékk ég endanlega ógeð.

Get þetta ekki. Á þetta ekki skilið. Hef ekki umboð til þess að nauðga vitsmunum mínum svona og þarf þess ekki eftir að Jakob vinur minn tók að sér það vanþakkláta verk að fleyta rjómann af Facebook-mykjunni. Þótt lífið sé billegt er það ekki svo lásí að maður geti eytt einni sekúdnu í viðbót af því í þetta helvíti.

Ég er farinn and you can suck my Dick Tracy!

Ég var að fá þau válegu tíðindi að einn af mínum skárri kunningjum, hin vel þokkaði Kastljósskappi, Helgi Seljan sé að fara í framboð fyrir Framsóknarflokkinn af öllum flokkum. Ljótt er ef satt er og ekki benti nú stuttur stjórnmálaferill Helga á æskuárunum til þess að hann myndi síðar eiga samleið með Framsóknarflokknum.

Hinn mjúkmáli og ábúðarmikli formaður Framsóknarflokksins er hins vegar sagður hafa náð að tala Helga til liðs við sig en framsóknarmönnum hafði áður mistekist að fá Egil Helgason, aðra sjónvarpsstjörnu, í framboð. Ég sé nú ekki fyrir mér að yfirboðarar Helga í Efstaleitinu, leyfi drengnum að halda djobbinu ætli hann sér að klifra til pólitískra metorða á vegum Framsóknarflokksins.

Sé þetta tilfellið má þó ljóst vera að um ákveðna stefnubreytingu hjá framsókn er að ræða vegna þess að flokkurinn hefur hingað til ekki stundað það að eyðileggja ungt fólk þar sem óskemmd ungmenni hafa ekki áður gengið af fúsum og frjálsum vilja í flokkinn.

(Gamalt aprílgabb af Badabing frá 1. apríl 2009. Svei mér þá ef þetta væri ekki bara fyndnara í dag).