Fram hafa komið áhyggjur af því að ég engist um í fráhvörfum. Slíkar áhyggjur eru óþarfar. Ég hef hætt að reykja og drekka með mun meiri fyrirhöfn og til þess að snúa baki við Facebook þarf hvorki 12 spor, plástra né munnstykki.

Enda er grundvallarmunurinn sá að tóbak og áfengi veita raunverulega nautn og gleði. Svala fíknum sem þess virði er að fóðra. Hitt er feik. Á meðan ég lá í svitakófi og sótthitamóki á mánudaginn varð ég fyrir því sem við alkarnir köllum „a moment of clarity“ og fattaði að Facebook er sorglegt skólprör fyrir athyglissýki og sem slíkt sjúklega hallærislegt og því ekkert fyrir mig.

Ég gæti freistast til þess að grípa til gömlu Zippo-kveikjara líkingarinnar minnar en sleppi því. Aðallega vegna þess að Facebook er í raun sérsniðið að plebbisma á meðan Zippóinn er í eðli sínu mjög töff þótt alls konar aular hafi komið óorði á hann með því að leyfa sér að nota hann sem eldfæri.

Ætli ég hafi ekki drattast inn á Facebook árið 2008 á meðan ég var ristjóri dv.is og var komið í skilning um að stöðu minnar vegna yrði ég að vera þarna inni. Það tók mig margar vikur að fá einhvern botn í tilganginn með þessu fyrirbæri en síðan fór ég að rífa kjaft þarna í statusum og leika mér að því espa upp fólk sem hugsar í kössum og þolir engin frávik frá rétthugsun án þess að fara á límingunum. Þetta fannst mér gaman og tilgangurinn var fundinn.

Enn sniðugra fannst mér Facebook-ið þegar ég áttaði mig á að þetta var snilldartól til þess að leggja snörur fyrir hressar konur sem merkja sig „single“. Facebook hefur því sparað manni ófáar ferðirnar á barinn. Síðan hefur þetta gagnast vel í því að vekja athygli á bloggfærslum og öllu því drasli sem ég hef á þessum tíma skrifað í DV, Fréttablaðið og Fréttatímann.

Ég var samt kominn með nett ógeð á þessu síðla árs 2010 en gat ómögulega látið mig hverfa þá þar sem ég þurfti að nota þetta frábæra markaðstæki sem Facebook ku vera til þess að vekja athygli á bráðskemmtilegri bók sem ég tók þátt í að skrifa og kom út í nóvember. Ekki dugði nú Facebookið til þess að þessi annars ágæta bók næði þeirri sölu sem hún svo sannarlega átti skilið.

Þegar hér er komið við sögu var ég svo uppfullur af rótsterkum geðdeyfðarlyfjum að mér reis ekki lengur hold, hafði misst trúna á Facebook sem markaðstæki þar sem það gat ekki selt hamingjusömu hóruna fyrir mig í bílförmum og smásálirnar voru eiginlega alveg hættar að kippa sér upp við stælana í mér. Þá var eini tilgangurinn með Facebook sá að ég gat fylgst með börnunum mínum sem búa í útlöndum. En það er líka hægt að gera án Facebook.

Þrátt fyrir þetta gat ég bara ekki hætt og var alltaf hanngandi þarna inni aðallega til þess að reyna að valda sem flestum hugarangri með alls konar uppgerðum meiningum sérhönnuðum til að stuða. Stundum henti ég auðvitað líka mjög meðvitað inn statusum til þess að sýna fram á að ég ber höfuð og herðar yfir skrílinn þarna þegar kemur að skarpri hugsun, stílfimi, húmor og klassískri kaldhæðni.

En eins og öll almennileg vopn snerist þetta í höndunum á mér. Hlaut að koma að því þar sem minn helsti veikleiki í samskiptum er sá að mér leiðist fólk upp til hópa skelfilega. Nenni ekki að tala við það og finnst fullkomin tímaeyðsla að hlusta á það. Og allt í einu stóð ég mig að því að vita allt of mikið um fólk sem ég vil helst ekkert vita að sé til og eftir að froðufellandi heimska kollektífrar geðsýki Íslendinga gaus með offorsi of lak yfir allt Facebúkkið í botnlausu tilgangsleysi Nei og já kóranna fékk ég endanlega ógeð.

Get þetta ekki. Á þetta ekki skilið. Hef ekki umboð til þess að nauðga vitsmunum mínum svona og þarf þess ekki eftir að Jakob vinur minn tók að sér það vanþakkláta verk að fleyta rjómann af Facebook-mykjunni. Þótt lífið sé billegt er það ekki svo lásí að maður geti eytt einni sekúdnu í viðbót af því í þetta helvíti.

Ég er farinn and you can suck my Dick Tracy!