Þessi, legend-... wait for it... and I hope you're not lactose intolerant because the second half of that word is DAIRY, færsla er tileinkuð Unni H. sem á einni kvöldstund kenndi mér allt sem ég veit um mál, stíl og textabyggingu.

Tótinn hefur meðal annars eytt fríinu sínu í að horfa á gamla þætti um House M.D. Tóti byrjaði um daginn á seríu sem hófst á því að House var á geðspítala og reyndi að vinna bug á verkjalyfjafíkn og sjálfum sér. Tóta hefur alltaf gengið vel að samsama sig House enda eru þeir mjög svo líkar persónur. Fíklar og skepnur eða skepnur og fíklar. Þetta hangir yfirleitt saman eins og svart kaffi og sígarettur. Eins og Tótinn veit svo vel.

Auðvitað er samt fíknin ekki stórvandamál. Það vita þeir félagar Tótinn og House. Það sem er að éta okkur upp að innan er sú einfalda staðreynd að við erum góðir gæjar með fallegt hjartalag sem fórnum okkur fyrir fjöldann með því að þykjast vera kaldlyndar skepnur.

Það er ekkert auðvelt að fara í gegnum lífið og einblína á veikustu blettina í fari hvers og eins og láta svo til skarar skríða með hárbeittum orðspjótum þegar snöggi bletturinn er fundinn. En því miður verða einhverjir góðir menn að fórna sálarheill sinni og halda pakkinu sem heldur að það sé eitthvað niðri. Við getum bara ekki liðið að hæfileikasnautt hyski sé stöðugt að gera sig gildandi á sviðum sem koma því ekki við. Og ekki má í þessu PC samfélagi okkar berja fólk til óbóta eða taka af lífi fyrir að vera fífl. Þannig að þá stendur ekkert eftir nema eineltið og andlegar ofsóknir í krafti orðkynngi og fundvísi á veikleika.

Ég meina komon! Varð ekki offita íslenskra barna vandamál á heimsvísu eftir að Olweusar-áætlunin var sett í gang?

Mér finnst ekkert gott að vera eitraður og leiðinlegur við fólk og ég næ sjaldan góðum nætursvefni en það verður einhver að taka þetta á sig og þá hlýtur að vera best að það séu góðir menn með stór hjörtu og sexappíl sem taka hyskið niður frekar en rakin illmenni og handrukkarar.

Þess vegna gerum við House það sem við gerum og segjum það sem við segjum. Við fólk sem virðist á yfirborðinu vera í lagi en á helst að halda sig heima og halda kjafti. Þið megið samt alveg dæma okkur og hata. Við tökum bara Vicodine og Bacardi við þeim aukaverkunum.

Fíknin er gjald fórnfýsinnar for the greater good.

Muniði hvað bloggið var sniðugt, skemmtilegt, hipp&kúl í árdaga áður en kverúlantar og besserwisserar hertóku það með heimskulegri samfélagsrýni sinni og bjánalegum lausnum á öllum vandræðum þjóðarinnar? Allt frá verðtryggingu til Icesave, ESB og málskotsrétti forsetans.

Þetta var allt annað líf áður en Mogginn opnaði fyrir flóðgátt fávitanna með blogginu sínu. Áður en gullöld heimskingjanna rann upp á netinu var bloggið einfaldlega persónulegt raus fólks sem hafði eitthvað á milli eyrnanna og hafði vald á íslensku máli. Kunni að hugsa og skrifa. Og bloggaði eitthvað á þessa leið:

Vaknaði laust fyrir hádegi á þessum fagra sunnudegi við suðið í geitungi sem hafði tyllt sér á vanga minn. Leið eins og James Bond þegar hann vaknaði með tarantúluna í rekkjuvoðunum. Þorði ekki að hreyfa mig og lá frosinn þar til hættan var liðin hjá. Spratt þá framúr, greip leslampann og sálgaði kvikindinu með offorsi og ofbeldi sem hefði dugað til þess að koma þremur fullorðnum og fullhraustum karlmönnum í hel.

Ristaði mér svo tvær franskbrauðssneiðar og lagaði rótsterkt kaffi. Eftir árbítinn taldi ég síðustu krónurnar mínar upp úr klinkskálinni, náði að skrapa saman 960 krónum og gekk í rólegheitum út í sjoppu til að kaupa sígarettur. Hlustaði á Best of Michael Jackson í iPodinum á meðan og virti fyrir mér fegurð lífsins. (Eða hefði gert það ef ég hefði ekki verið á gangi í Kópavogi).

Og nú, kæru vinir og lesendur, er ég kominn aftur heim. Búinn að drekka hálfan lítra af bleksvörtu kaffi og reykja tvær sígarettur. Er því kominn í góðan ham fyrir sunnudagsverkin. Ætla að byrja á því að þrífa baðkarið og klósettið. Skúra gólfið í bunkernum, kveikja á nokkrum vanillu ilmkertum og snúa mér svo að eldamennskunni. Og auðvitað hlusta ég á Útvarp Sögu á meðan ég klára þetta allt.

Í kvöldmat ætla ég að vera með steiktar kjúklingabringur úr Bónus sem komnar eru tvo daga fram yfir síðasta söludag. Sker þær í bita, steiki á pönnu og sulla svo einhverju gumsi úr pakka frá Knorr saman við.

Ef amma getur svo lánað mér fyrir bjórkippu ætti þetta að verða frábært kvöld. Æ, fokk! Sunnudagur og ÁTVR lokað. Djöfull er þetta líf alltaf glatað.

Ókei bæ!

Eins og mér finnst múgurinn alltaf gera þessa verslunarmannahelgi óendanlega hallærislega með glórulausu hjarðeðli sínu þykir mér samt pínu vænt um hana. Einfaldlega vegna þess að einu sinni átti ég konu og um verslunarmannahelgar komum við krakkanum í pössun, byrgðum okkur upp af góðum mat, kampavíni, rommi og eplasnafs. Lokuðum okkur af frá föstudegi til mánudags, drukkum, stunduðum tryllt kynlíf og borðuðum nakin. Við kölluðum þetta Fuck Festival 107.

Hápunkturinn var jafnan að geraða í stofuglugganum á sunndagskvöldi á meðan bjánahjörðin söng með Árna Johnsen við eldstæði í Eyjum. Þann mannjöfnuð hef ég unnið árum saman. Í öllum líkamlega mögulegum stellingum með öllum hugsanlegum hjálpartækjum öðrum en kassagítar með dauðum hana dinglandi um hálsinn.

Ég gef mér alveg að hjólhýsapakk, unglingar, náttúrudýrkendur, Eyjafólk og aðrir heimskingjar sjái ekki snilldina í þessu og vilji miklu frekar halda áfram að ryðjast út úr bænum og láta berja sig og nauðga sér í guðsgrænni náttúrunni frekar en Bankastrætinu og skúmaskotum við Laugaveginn. Kosturinn við að láta misnota sig og misþyrma í 101 er samt svo augljós þar sem löggan, slysó og bráðamóttaka fórnarlamba kynferðisbrota eru í kallfæri en nei. Verum heimsk og förum eldhress í tripp sem bókað er að allir munu ekki koma heilir heim úr.

Samt nettur pirringur í manni núna þar sem öngva á ég konuna og bý ekki í Reykjavík heldur hinum sorglega svefnbæ Kópavogi þar sem aldrei gerist nokkur skapaður hlutur sem er þess virði að minnast á. En góðu heilli er ég svo þroskaður og góður gæji að ég syndi ekki til Eyja til þess að fá útrás fyrir fýsnir mínar með því að spóka mig um Dalinn nærbuxnalaus í joggingbuxum með TAL-tjald á bakinu, eins og skjaldbaka, sem ég parkera yfir áfengisdauðum smástelpum.

Verð kannski aðeins dofinn í hægri hendinni eftir festival helgarinnar en samviskan og mannorðið verða hrein og þið getið, eins og góð vinkona mín orðaði svo vandað um daginn, tekið þessa helgi og troðið henni.

Einhvern tíma snemma á þessari öld ákvað ég að þagga endanlega niður í tuðandi liði sem þreyttist ekki á því að halda því fram að ég væri alkóhólisti. Dreif mig í viðtal á Teigi og þóttist nokkuð viss um að ég myndi rúlla öllum prófum þar upp og fá uppáskrifað að ég væri sko ekki alki.

Þetta gekk allt vonum framar og ég notaði alla sikkópatísku lygatöfrana sem við alkarnir getum beitt af sömu færni og Obi-Wan geislasverðinu. Ráðgjafinn sá samt við mér og veiddi mig í gildru með lúmskri "trick question", eins og það heitir í útlandinu.

"Hvaða merkingu hefur einn bjór fyrir þér?"

"Ha? Það er ekkert til sem heitir einn bjór. Þetta er merkingarleysa."

Viku síðar var ég kominn í meðferð.

Þetta var löngu áður en ég kynntist þriggja bjóra kenningunni sem er mjög góð.

Löngu fyrir tíma hinnar dásamlegu útrásar var fólk alltaf að koma málum í farveg. Eftir á að hyggja virðist þetta brölt hafa verið frekar tilgangslaust þar sem alltaf þegar mál komust í farveg þá stoppuðu þau. Að setja mál í farveg tók eiginlega við af þeim sígilda frasa að setja eitthvað í nefnd. Og því fór sem fór. Breytir því ekki að sumt og þá sérstaklega mannlegar tilfinningar verða að finna sér farveg. Skítt með helvítis málin.

Hatur, reiði, afbrýðisemi, græðgi, frekja, afskiptasemi, yfirgangur og hefnigirni eru grunnþættir mannssálarinnar og án þeirra værum við eitthvað allt annað. Sennilega bara tjillaðir gullfiskar í krukku sem eyddu dögunum í að gapa tómeygðir framan í heiminn. Þessar frumhvatir hljóta óhjákvæmilega að kalla á mannfyrirlitningu sem er nú alveg huglægt fyrirbæri sem á rétt á sér umfram allt hitt vegna þess að af ofansögðu segir sig sjálft að við erum öll fyrirlitleg. Á einn eða annan hátt.

Og ekkert nema gott um það að segja. Fólk er fífl og sjálfu sér verst. Það hefur legið fyrir í fornum munnmælum, á skinnhandritum, á pappír og vefnum. En ef þessi andskotans ósköp sem gera fólk af því sem það er finna sér ekki réttan farveg er voðinn vís. Þess vegna er svo mikilvægt að fólk finni mannfyrirlitningu sinni farveg og hann verður alltaf að beinast að einstaklingum. Aldrei hópum.

Á skal að ósi stemma og allt það og frelsið sem fylgir því að geta beint allri sinni reiði, gremju og fyrirlitningu að ákveðnum einstaklingi felur í sér svo mikið frelsi og gerir þetta allt svo lítilsvert að það er varla að maður nenni að standa í þessu. Betra að fara bara og kaupa sér ís með dýfu, hrískúlum og lakkrískurli. Maður fær einhvern veginn meira út úr því.

Fyrirlitning á heilu hópunum er hins vegar ávísun á skelfingu enda er svo yfirþyrmandi og erfitt að hatast við stóra hópa að einn og einn fábjáni hlýtur að enda með því að grípa til örþrifaráða. Hugsanaveilan í þessu er samt svo augljós að það er með öllu óskiljanlegt að fólk skuli yfirleitt nenna að standa í hópahatri.

Alveg er ég til dæmis viss um að ef ég vanda mig geti ég fundið FRAM-ara, hægrimann, trúaðan, handrukkara, leigubílstjóra, póst-módernista, áskrifanda að Stöð 2 Sport eða jafnvel smáfugl sem ég gæti látið mér þykja vænt um. Þótt það segi sig auðvitað sjálft að sem heild eða hópur er hyski af þessu sauðahúsi ómerkilegra en rykið á bílnum mínum.

Eins og ég er nú fylgjandi gegnsæi á öllum sviðum samfélagsins og þá ekki síst því að álagningaskrár skuli liggja fyrir hunda og manna fótum síðsumars ár hvert þá kann ég Frjálsri verslun litlar þakkir fyrir að birta tekjur mínar á síðasta ári í Tekjublaði sínu. Þar sem í raun ekkert hefur breyst hér eftir hrun er manngildið enn metið í milljónum og milljörðum króna og það er mér ekki til framdráttar að verið sé að flagga tekjum mínum á ári sem ég var bæði atvinnulaus og skrifaði bók sem seldist ekki vel.

Ég er nú svo ópraktískur og kærulaus að ég hef ekki hugmynd um hverjar mánaðartekjur mínar voru í fyrra en miðað við lifistandardinn geta þær ekki hafa verið neitt spes. Ég er samt dulítið forvitinn um hverjar tekjur mínar og fleira fjölmiðlafólks voru þannig að ég verð sennilega að gera mér ferð út á bensínstöð og fletta mér upp í þessu blaði og horfast í augu við smán mína á prenti.

Mestar áhyggjur hef ég af því að ég muni nú aldrei ná mér í konu þegar FV er búinn að gefa það út að verðmiðinn á mér sé lægri en á meðal alþingismanni. Þar sem ekkert ber á mér opinberlega og ég skipti engu máli í stóra samhenginu get ég ekki ímyndað mér annað en þetta óþverrabragð FV sé síðbúin hefnd fyrir það að árið 2007 ritstýrðum við Reynir Traustason Tekjublaði Mannlífs og réðumst þannig á skítugum skónum inn í gullnámu Frjálsrar verslunar.

Voðalega þurfa fátækir menn að gjalda lengi fyrir syndir sínar.

Uppgangur trylltra smáfugla hefur verið ótrúlegur undanfarið og óneitanlega hefur verið gaman að fylgjast með fjaðrafokinu. Tölvuspilið Angry Birds, eins og það er nú kjánalegt og leiðinlegt, nýtur rosalegra vinsælda og nú hafa AMX-smáfuglarnir loksins slegið í gegn. Fyrir einmitt það að vera kjánalegir og leiðinlegir.

Ræpan sem lekur frá smáfuglunum er nú sjaldnast svaraverð en maður hefur samt ekki getað stillt sig um að kíkja í Arnarhreiðrið þeirra á AMX reglulega til þess eins að skemmta sér við að lesa geggjaðar samsæriskenningarnar sem koma frá að því er mér skilst fínum broddborgurum sem ganga lausir en ekki sturluðum einstaklingum sem hafa náð að losa krumlurnar úr spennitreyju og stelast í lyklaborð.

Sjálfsagt er það rétt að þessir gæjar séu í raun stórhættulegir en þeir hafa nú bara samt einhvern veginn virkað svo súrrandi vitlausir að maður hélt að það væri óhætt að hlæja að þessu. Þetta er líka bara svona bergmálið af veikustu tuðurunum sem hringja í Útvarp Sögu.

Þessi Ingjaldsfífl internetsins sem sitja föst í hlekkjum hugarfars síns hafa hingað til ekki uppskorið mikla athygli þótt hinir og þessir hafi af og til séð ástæðu til þess að kasta einum og einum skemmdum tómmati í smettin á þeim. En nú hefur sturlað smáfuglagerið aldeilis fengið uppreisn æru. Allir eru að tala um þá og alvöru samfélagsrýnar og fólk sem kann að skrifa keppist nú við að hamfletta illfyglin.

Eftir endalaust gjamm og gogg út í loftið hitti fiðurféð á snöggan blett í þjóðarsálinni og er nú álíka kokhraust og borubratt og kjúklingur á færibandi dauðans á leið í djúpsteikingarpottinn á KFC. Eiginlega finnst manni þessu liði gert of hátt undir höfði með öllum látunum en umræðan er nú svosem ekki á miklu hærra plani svona yfirleitt. (Mundi stjórnlagaráð ekki örugglega eftir því að binda afnám lýðræðis og málfrelsis í nýja stjórnarskrá?)

Angry Birds hefur í það minnsta kennt manni að trylltir fuglar geta verið stórhættulegir þannig að maður verður að hætta að hlæja að AMX og líta á þetta sem raunverulega ógn á meðan maður heldur áfram að stýra fuglum sem sprengja svín í tölvuleiknum.

Fermingarbróðir minn og síðar góður golf félagi var um daginn dæmdur til fangelsisvistar. Ekki mun þó þessi dómur raska golfspili okkar þetta sumarið og varla hið næsta heldur. Vegna þess að hann fær ekki inni í djeilinu fyrr en í kringum 2015 eða 16. Þetta er auðvitað glatað og hann vill klára þetta sem fyrst en það er ekki pláss fyrir svona meinleysisgrey, ekki síst vegna þess að fangelsin hérna eru full af útlenskum bófum sem kalla ekkert ömmu sína.

Um daginn hittum við ágætan mann, sem starfar í stjórnsýslunni, á níundu holu og hann sagðist alveg vera með lausnina á fangelsisvandanum á Íslandi. Því miður vildi bara enginn hlusta á hann. Þessi snjalli kall segir að grjótharðir og þrautþjálfaðir morðingjar frá Litháen, Póllandi og öðrum löndum taki allt of mikið pláss í íslenskum fangelsum og séu bæði fangavörðum og ekki síður okkar prúðu alíslensku glæponum til ama og óþæginda. Stærsti gallinn við þetta sé svo að þessum harðjöxlum finnist ekkert tiltökumál að dúsa um árabil í íslensku fangelsi enda sé Hraunið á við fimm stjörnu hótel í hugum þeirra.

Okkar maður vill því einfaldlega að Íslendingar játi sig sigraða og gefi þessa krimma frá sér. Tilkynni alþjóðasamfélaginu að við séum lítil og fámenn þjóð sem eigi fullt í fangi með að eiga við sína heimaöldu amatöra í glæpum og geti ekki sinnt atvinnubófum frá öðrum löndum. Síðan verði bara gerður samningur við einkafangelsi á einhverjum fallegum stað eins og til dæmis Brasilíu eða Mexíkó og þangað verði vondu kallarnir frá útlöndum sendir til að afplána. Ríkið greiði svo bara með hverjum fanga eins og vera ber.

Ég var enn að reyna að átta mig hvort ég þyrfti frekar pútter eða dræver þegar þessi nýi kunningi okkar sagði hróðugur að ekki aðeins myndi þessi lausn hans skapa aukið rými á Hrauninu fyrir vin minn og aðra íslenska brotamenn, heldur myndu austantjalds mafíósarnir fara að hugsa sig tvisvar um áður en þær kæmu hingað með illt eitt í huga þar sem það er á allra vitorði að það er ekkert gaman að dúsa bak við lás og slá í Brasilíu.

Þá vitiði það.

Mér hefur oft verið að tjáð að ég sé geðveikur. Aðallega af fólki sem veit ekkert um geðveiki, barnsmæðrum og grunnhyggnum kunningjum sem ég hef verið svo „geðveikur“ að kalla vini mína. Eðlis míns vegna hef ég samt þurft að eiga samskipti við umtalsverðan fjölda geðlækna, sálfræðinga og jafnvel félagsfræðinga (sem er annað orð yfir „fáviti sem veit ekki neitt en les Fréttablaðið“) og öllu þessu liði ber því miður saman um það að í það minnsta eitt sé alveg á hreinu. Ég er ekki geðbilaður.

„Geðbilaður“ er útjaskaðri og ofnotaðri frasi en „ég elska þig“ en er nákvæmlega jafn merkingarlaus og mest notaður af ferköntuðum, smáborgaralegum pappakössum sem þrífast á því að setja stimpil á allt sem þeir skilja ekki. En því miður skilur þetta pakk ekki neitt. Hvort eð er.

Móðirin sem drap nýfætt barn sitt og dysjaði í ruslagámi er að sjálfsögðu geðveik. Ólíkt íslenskum foreldrum sem ala börn sín upp í því að vera drasl og baggi á samfélaginu. Engin geðveiki þar á ferð. Bara normið. Gott að þetta liggur ljóst fyrir vegna þess að þá þurfum við ekki að pæla meira í því. Ég mun aldrei jarða barnið mitt í ruslagámi þannig að ég er heilbrigður og þessi kona er geðbiluð.

Norðmaðurinn sem sýndi meiri framtakssemi og hugvit en nokkur íslenskur terroristi eða eldhússáhaldaglamrari gæti sýnt á þremur mannsöldrum með því að sálga á eitt hundrað löndum sínum er að sjálfsögðu geðveikur. Annars hefði hann ekki gert þetta. Einmitt.

Hversu marga drap Bobby Fischer um ævina? Geðsjúklingar eru minnst í fjöldamorðum. Meira bara svona í sínu prívat böggi og veseni þótt þeim takist stundum að sálga einu og einu kvikindi.

Amy Winehouse hlýtur líka að hafa verið svakalega geðveik fyrst hún tók upp á þeim andskota að drepast 27 ára en eins og allir vita er svo rosalega mikið skemmtilegt og spennandi framundan þegar maður er kominn yfir þá hæð sem þrítugsaldurinn er. Joplin, Hendrix, Cobain og nú Winehouse bara geta ekki haft rangt fyrir sér.

Þetta er rétti aldurinn til þess að geispa golunni og yfirgefa þennan ógeðslega táradal sem jarðlífið er. Ef maður aulast til þess að verða eldri þá kemst maður samt vonandi í gegnum restina án þess að afhjúpa sig sem hræsnara og fífl með því að skrifa Öðlingspistil í Fréttablaðið. Það er víst ekki öllum gefið að skjóta sér undan þeirri kúlu. En lúserar verða víst líka að fá að ríða.

Það er normið sem er geðbilað, ekki þeir sem brjótast út úr því en til þess að bregðast við frávikunum þarf að hugsa dýpra en að ákveða að geitungurinn sem stakk mann hafi verið geðbilaður, bera á sig aloe-vera gel og hella upp á annan yogi-slökunarte áður en maður fer í ræktina.

Hélduði í alvöru að ég ætlaði að fara að blogga fullur? Ka-mon!

Joke´s on you!