Ósköp hefur það verið átakanlegt að fylgjast með öllu gáfaða og sniðuga fólkinu belgja sig út á Facebook í dag og gera ægilegt grín að ljóshærðu stelpukrútti sem varð á að segjast hafa misskilið sjálfa sig í vitnastúku fyrir héraðsdómi. Hafi enginn PC-djókeranna lent í því að misskilja sig um ævina þá er þetta brandarlið grunnhyggnara og heimskara en mig grunaði. Sá sem aldrei misskilur sjálfan sig getur varla hugsað mikið yfirleitt og hlýtur að lifa óbærilega óspennandi lífi.

Margir djúphugsuðir hafa í gegnum tíðina glímt við tvöfalt, ef ekki margfalt, eðli sjálfsins og spurningarnar „hver er ég?“ og „hvað er ég að gera hérna?“ og ekki síst „til hvers?“ hefur sótt á fólk í gegnum aldirnar. En ekki fyndna og gáfaða fólkið á Facebook. Það lið efast auðvitað ekki um neitt, síst af öllu eigið ágæti. Ósköp hlýtur þetta pakk að hugsa smátt.

Það er þroskamerki að geta litið í eigin barm en sjálfsagt er það leiðinlegra fyrir marga en Hildi Líf enda kannski ekkert spennandi að sjá. Kvað ekki sjálft þjóðskáldið: „stundum býð ég stúlku heim sem veit ekki að ég er ég?“ ? Sá sem er ekki hann sjálfur í rúminu með stúlku getur varla vitað sjálfur upp á hár hver hann er.

Ég held að ég misskilji sjálfan mig í það minnsta daglega og oft hef ég misskilið sjálfan mig með alvarlegum afleiðingum. Einu sinni hélt ég að mig langaði að ganga upp að altarinu en svo var ég bara allt í einu skilinn. Nokkrum sinnum hefur mér þótt það ágæt hugmynd að geta konu barn en svona eftir á að hyggja hefði ég betur sett í lakið. „Always in motion the future is“ sagði vitringurinn Yoda fyrir margt löngu og í hverfulum og síbreytilegum heimi hlýtur einstaklingurinn að breytast og sveiflast með. Allir nema Björn Bjarnason. Hans aðall er að skipta aldrei um skoðun. Brandarkallarnir- og kjéllingarnar á Facebook í dag hljóta að vera álíka steingervingar. Frekar grátt og dapurlegt líf og alls ekkert VIP.

Þar fyrir utan get ég vottað að það er bara ekkert gaman að sitja í vitnastúku og vera áminntur um sannsögli af geðstirðum dómara. Hverfandi líkur á að margir úr röðum fyndna fólksins á Facebook hafi mátt reyna það. Fólk sem aldrei efast og þorir ekki að misskilja sig prufar varla að lifa á ystu nöf. Allt svoleiðis er svo klikkað og misskilið eitthvað.

Þrátt fyrir stöðugan sjálfsmisskilning og botlausan efa hef ég samt aldrei velkst í vafa um mælsku mína og getu til þess að tjá mig í skörpu og meitluðu máli. Samt tókst mér nú ekkert að slá um mig frammi fyrir dómaranum enda er kannski dómssalur ekki staðurinn til þess að stunda mælskubrögð. Það er meira svona Facebook eitthvað.

Laugh it up fuzzballs!

Vinkonur mínar eru voðalega mikið að tala um „hönkið“ Gerard Butler í dag. Vegna þess að þær langar allar til þess að vera með honum og hann var víst að krækja í einhverja kokkálaða skutlu. Much ado about nothing ef ég er spurður enda hefur Butler leikið mig. Og Hilmir Snær líka ef út í það er farið þannig að ég skil ekki lætin. Ég er hérna, laus og liðugur, eins og hurðarhúnn.

Tók viðtal við Butler fyrir nokkrum árum þegar hann var hérna vegna frumsýningar á frekar glataðri mynd byggðri á Bjólfskviðu. Butler lék Beowulf og Ingvar E. var Grendel í vægast sagt dúbíus vöðvabúningi. Fyndnasti félagi minn á Fréttablaðinu uppnefndi nú myndina Bólfahroll en við höfðum nú rænu á því að henda því ekki í fyrirsögn á dómi eins og ég gerði síðar með Hroðbera.

Nevermind. Ég fór til fundar við Butlerinn klukkan 10 að morgni, skelþunnur eftir frumsýningarpartí, á Hótel Nordica. Ég hafði verið varaður við því að þetta væri stjörnustælóttur hrokagikkur (sem er ekki óalgengt með smástirni) en hafði svosem ekki miklar áhyggjur vegna þess að ég hef ekki enn hitt fyrir jafnoka minn þegar kemur að eðlislægum hroka.

Hann svaf yfir sig og var of seinn. Sem mér fannst frábært vegna þess að ég var þá með the higher ground. Alltaf vont að mæta á vígvöllinn síðastur. Auðvitað voru samt allar áhyggjur óþarfar þar sem hann fór að hlæja um leið og hann sá mig og sagði: „You´re that guy!“ Ehemm, jújú. Vissulega. Ég er hann. In da flesh.

Síðan tók við löng ræða um að hann hefði tekið sérstaklega eftir mér í partíinu kvöldið áður. Sagði að ég hefði verið svo fullur að þetta hafi verið eins og að horfa á senu úr mynd með Laurel&Hardy og svo lék hann mig með miklum tilþrifum. Skakklappaðist um fundarherbergið á efstu hæð Nordica, gekk á veggi og var almennt eins og hann væri ekki í lagi. Við bonduðum auðvitað samstundis og áttum langt og skemmtilegt spjall og hann sýndi því mikinn skilning að ég hefði meiri áhuga á því að ræða við hann um 300 en Bjólfahrollinn. Og einhvern veginn mátti lesa á milli línanna að honum þætti Bjólfskviða vera krapp.

Þarna var ekki búið að frumsýna 300 en það leyndi sér ekkert að maðurinn var mjög meðvitaður um að hann væri á barmi heimsfrægðar. En ekki varð ég var við þessa stjörnustæla og hafi hann átt að vera hrokafullur í þá daga þá býð ég ekki í hann í dag.

Breytir því ekki að hann var eins og smjör við brjálæðinginn mig. Kannski ekki furða. Ég ætlaði alltaf að láta ævisögu mína heita Legend of the Holy Drunk þangað til ég komst að því að það er búið að gera kvikmynd með því nafni en ég er samt orðinn alvanur því að kyntröll leiki mig. Og í því sambandi er þess skemmst að minnast að Hilmir Snær var í fötum af mér, aðallega leðurjakka, þegar hann lék drykkfelldan og kvensaman blaðamann í þáttunum um Ástríði. En ekki hvað?

Gerard Butler, Hilmir Snær. I fucked them! Góðir leikarar og allt það en komast ekki með tærnar þar sem the real thing hefur hælana.

Ég gladdist svo hastarlega þegar ég heyrði frétt í útvarpinu um að hófleg neysla áfengis drægi úr hættu á heilabilun að ég keyrði næstum út af Vesturlandsveginum. Hélt að þarna væri loksins komin skotheld réttlæting fyrir því að maður gæti fengið sér smá í glas á hverju kvöldi.

Samkvæmt minni reynslu telst hófleg neysla áfengis svona um það bil ein flaska af rauðvíni á dag. Tvær eða fleiri eru hins vegar ofneysla ef ekki hreinlega bara misnotkun. En ein rauðvín fyrir svefninn af heilsufarsástæðum hljómar stórkostlega. Maður vill auðvitað frekar vera með pottþéttan heila og slappa lifur, frekar en öfugt. Bónusinn með þessu væri svo auðvitað að maður sefur svo vel þegar maður hallar sér höfugur.

Þessi góða frétt reyndist því miður slæm. Einhver rannsókn þykir sýna fram á að karlmen geti dregið úr hættu á Alzheimers með því að drekka tvö vínglös á dag og konur með því að drekka eitt glas. Fyrir utan hróplegt kynjamisréttið er ég mest hneykslaður á TVEIMUR glösum!
Hvaða vitleysa er þetta?

Ég get ekkert drukkið einhver tvö glös á kvöldi eins og einhver plebbalegur smáborgari sem veit ekkert til hvers áfengi er. Ég get ekki opnað flösku og lagt hana frá mér ókláraða. Þannig að það blasir við mér að þessi tveggja glasa vísindi hjálpa mér ekki neitt. Alkar í þurrkaranum hljóta að vera stærsti áhættuhópurinn fyrir Alzheimers.

En maður getur huggað sig við að lifrin í manni verður í góðum fílíng þegar maður rembist við að leysa sunnudagskrossgátuna með því að krafla stafi í Sudoku-boxin.

Lífið er ósanngjarnt og leiðinlegt.

Eftir helgi ætla ég að segja mig úr flokki Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs. Rökstuðningur minn fyrir ákvörðuninni, sem ég hef eiginlega ekkert pælt í, er ekki í jafn löngu máli og hjá mínum ágæta kunningja Guðmundi Steingrímssyni þegar hann yfirgaf Framsóknarflokkinn. Ég fer bara beint í Dr. House: „Because you´re idiots”.

Ég hef að vísu aldrei tekið þátt í starfi nokkurs stjórnmálaflokks og lét til dæmis aldrei undan þrýstingi afa í æsku en gamli maðurinn taldi víst að Framsóknarflokkurinn þyrfti á mælsku minni og orðkynngi að halda og fór af og til mjög fínt í að biðja mig um að ganga í flokkinn og taka virkan þátt.

Síðustu 12 ár eða svo hef ég starfað sem blaðamaður og sem slíkur kemur auðvitað ekki til greina að ég bindi trúss mitt við nokkurn flokk. Og janfvel þótt fullkomið hlutleysi sé ekki til nema sem draumsýn þá finnst mér að hvert einasta kvikindi sem starfar við fjölmiðla og hefur einhverju sinni á ævinni komið nálægt pólitísku starfi ætti tafarlaust að vera útlægt gert úr stéttinni. Þetta myndi meðal annars þýða að það þyrfti að leggja Pressan.is niður þannig að þessi krafa er ekki alslæm.

Staðreyndin er bara einfaldlega sú að þeir sem hafa hangið, hugsað og starfað með eðjóðum eru eðjóðar og eiga ekkert erindi í fjölmiðla. End of story. Og þar með erum við komin að frumástæðu þess að ég hef aldrei tekið þátt í starfi stjórnmálaflokks. Mér hefur nefnilega fundist nokkuð ljóst að það fólk sem leggur þau leiðindi á sig til þess að potast áfram í lífinu sé almennt verr gefið og takmarkaðara en þeir sem taka meðvitaða ákvörðun um að reyna að komast í gegnum lífið á eigin verðleikum og hæfileikum. Í það minnsta eru ákaflega fáar vísbendingar um að í hópi þeirra 63 sem nú sitja á Alþingi Íslendinga leynist afburðafólk eða fólk með nokkra hæfileika yfirleitt. Þetta eru upp til hópa svona meðalmenni sem Nietzsche hefi ælt á. Blóði jafnvel.

Og þótt ég sé þunglyndissjúkur alkóhólisti og skólabókardæmi um að gæfa og gjörvileiki fara ekki alltaf saman í einni og sömu manneskjunni og hafi einstakan talent í því að klúðra öllu í lífinu og missa frá mér fagrar konur þá vil ég frekar vera einn í flokki með sjálfum mér heldur en að hanga í hópi lúsera sem skipast á að kóa hver annan eða reka rýtinga í bakið á flokksbræðrum sínum og systrum.

Breytir því ekki að á meðan ég dvaldi í átta daga einangrun, þar sem tíkallasími var eini tengiliður minn við umheiminn, á Vogi eitt ömurlegt haust árið 2005 var ég að mér forspurðum skráður í VG. Vegna þess að ég átti að taka þátt í prófkjöri! En ekki hvað? Varð samt ekkert var við þetta fyrr en áróðurssneplar frá VG fóru að detta í póstkassann og kröfur um greiðslu 3000 króna árgjalds flokksins fóru að dúkka upp í heimabankanum hjá mér.

Þá fór mér að líða eins og þegar ég var 5 ára og ég fékk senda heim 10 miða í happadrætti Sambands ungra framsóknarmanna. (Ekki góð tilfinning). Ég hafði víst verið skírður inn í flokkinn alveg ómeðvitaður þegar mér var gefið nafn afa míns í Neskirkju síðla árs 1971. Djöfull er þessi pólitík klikkuð!

Ég hef samt hvorki haft tíma né nennu til þess að gera eitthvað í meintri aðild minni að VG. Enda alltaf haft ákveðna samúð með kommónistum vegna þess að innst inni er ég mannvinur sem trúi á stjórnarskrá Bandaríkjanna og þá helst kröfuna um „...justice for all.“

Mig hefur því ekki sviðið jafn mikið undan þessu og meðfæddri aðild minni að Þjóðkirkjunni en ég fór ekki að sofa rólegur á næturnar fyrr en fyrrverandi eiginkona mín gekk í það mál á meðan hún var bara ennþá 20 ára kærastan mín. Þá lagði hún á sig ferð niður í Þjóðskrá og skráði mig úr klúbbnum og yfir í Ásatrúarfélagið. Þar líður mér vel. Tek að vísu engan þátt í starfi þess en þykir gott að vita að tíundin mín renni til félags sem hefur í hávegum trú sem við áttum aldrei að kasta frá okkur.

Stóra VG vandamálið hef ég einfaldlega afgreitt í sex ár með því að fara með prentaðan áróðurinn í endurvinnslugám (ég er nefnilega grænn!) og „falið“ félagsgjaldareikningana í heimabankanum. Ætli ég skuldi ekki flokknum svona um það bil 18.000 krónur. Þið takið það þá bara upp í Icesave-reikninginn.

En nú dugir þetta ekki til lengur. Ég meika ekki að vera orðaður við hjörð apaheila sem geta ekki gert neitt rétt. Ég meina, komon! Ef ég er geðbilaður. Hvað er VG þá? Í flokki sem rúmar Ögmund, Jón Bjarnason, Steingrím J. og þykist geta verið í stjónarsamstarfi með Árna Páli, Össuri og minni góðu skólasystur Kötu Júl, hlýtur geðveikin að vera meiri en í hausnum á Norman Bates.

So count me out.

Ég er í nettu sjokki eftir að hafa séð frétt á bleikt.is (jájá, ég er ekki alveg jafn matsjó og ég þykist vera) um að meirihluti karlmanna laðist að dökkhærðum konum frekar en ljóshærðum samkvæmt einhverri ægilega vísindalegri könnun í útlandinu.

Þar sem karlmenn eru upp til hópa grunnhyggin fífl sem hjakka í steingerðum hjólförum staðalímynda um bæði sjálfa sig og konur taldi ég víst að ég væri í minnihluta með sjúklega dýrkun mína á dökkhærðu konunni.

Drottningarnar á bleikt.is segja niðurstöðurnar koma „skemmtilega á óvart“ en ég gleðst nú alveg mátulega. Ekki vegna þess að ég óttist að nú fari staðalímyndabjánarnir að dömpa blondínunni og ryðjast inn á veiðilendur mínar. Alveg rólegur þar vegna þess að til verndar þess litla sem eftir er af geðheilsu minni er ég alveg hættur í brúnettunum. Get bara ekki meir. Þær eru samt enn flottastar og bestar og fyrir mig prívat og persónulega eru engin sérstök tíðindi í þessari könnun.

Fyrir nokkrum árum birti ég einmitt niðurstöðu einkarannsóknar minnar á aðdráttarafli dökkhærðu konunnar í glanstímaritinu Nýju lífi (sem mun bráðum heita VERA). Grípum niður í nokkra athyglisverða punkta mína:

„Svo fyllstu sanngirni sé gætt þá hefur undirritaður einhverra hluta vegna aldrei gefið ljóskum auga og hefur verið undir álögum dökkhærðra kvenna frá því hann man eftir sér. Ég tel mig því ekki þurfa að gera annað en nefna til sögunnar Angelinu og Monicu Bellucci til þess að geta slegið því föstu að þær dökkhærðu eru komnar á toppinn. Þær hafa drepið klisjuna um kynþokkafullu ljóskuna og nú verða ljóskurnar að beygja sig undir þá staðreynd að sú dökkhærða er mælikvarðinn þegar kynþokki er annars vegar. Monroe er liðið lík og Angelina er hin nýja kvenímynd eilífðarinnar. Alla dreymir um Angelinu og gildir þá einu hvort um er að ræða bensínkallinn úti á horni eða sjálfan Brad Pitt.“

„Þessi einfaldi dilkadráttur þolir auðvitað enga skoðun og þannig má benda á að tálkvendið í rökkurmyndum er oftar en ekki dökkhært. Og aldrei hafa nú tálkvendi þótt neitt sérstaklega óspennandi eða til baka. Þvert á móti fá þær einfalda karlmenn til þess að fremja morð og önnur heimskupör með þokka sínum, útsjónasemi og takmarkalausri sjálfsbjargarviðleitni.“

„Angelina Jolie er þessi kona holdi klædd, bæði í bíó og raunveruleikanum. Hún er brjáluð, ófyrirsjáanleg og ómögulegt að segja hverju hún tekur upp á næst. Hún gekk með blóð úr Billy Bob Thornton, fyrrverandi eiginmanni sínum, um hálsinn og þau stunduðu að sögn svo tryllt kynlíf að þau létu bólstra sérstakt herbergi í hólf og gólf fyrir slíkar athafnir einfaldlega svo þau myndu ekki bíða varanlegan skaða af bröltinu.“

„Flestir erum við karlarnir nefnilega B-týpur en í film noir-fræðunum fylla veikgeðja karlar, sem hugsa með typpinu og steypa sér í glötun fyrir loðin loforð um að fá að sænga með tálkvendum, þann flokk. A-týpu flokkurinn er skipaður harðsoðnustu einkaspæjurunum. Sam Spade og Philip Marlowe og öðrum álíka. Karlmaðurinn sem stenst vélar þessara kvenna er Humphrey Bogart í sínu besta formi. Maður sem er svo fastur í siðareglum karlmennskunnar og samtryggingu karlasamfélagsins að hann neitar sér um unaðinn svo jafnvæginu verði ekki raskað.“

„Rétt eins og ljóskubrandararnir eru útjaskað og hallærislegt staðalímyndarúnk þá sýnir þessi stutta upptalning að það er jafnfráleitt að stilla þeim dökkhærðu upp á móti ljóskunum sem óspennandi og leiðinlegum. Þær eru ákveðnar, spennandi og löðrandi í stórhættulegum kynþokka. Að öllum þessum ágætu ljóskum ólöstuðum þá blasir bara við að þær eiga ekkert í brúnetturnar. Þær dökkhærðu eru að taka yfir og rústa rótgrónum Monroe-staðalímyndunum með því einfaldlega að sameina þær meira og minna allar í ómótstæðilegri fegurð sinni og eiturskörpum huga undir dökku hári.“

„Kenningar um muninn á ljóshærðum konum og dökkhærðum eru eldri en svo að þær hafi byrjað með dilkadrætti í Hollywood þótt hér hafi sjónum eingöngu verið beint þangað, bæði til einföldunar og til þess að tryggja fyrirfram ákveðna niðurstöðu mína. Sjálfur þróunarkenningarsmiðurinn Charles Darwin glímdi við ráðgátuna um konurnar og hárið upp úr 1869. Hann hafði á tilfinningunni að dökkhærðu fólki væri almennt að fjölga á kostnað ljóshærðra og hugðist rannsaka þá tilgátu að dökkhærðar konur væru líklegri til þess að giftast og eignast börn. Dökkhærð börn. Á meðan ljóskurnar (ef til vill vegna meintrar skemmtanagleði og lauslætis) hefðu tilhneigingu til þess að bindast ekki og enda barnlausar. Skemmst er frá því að segja að athuganir Darwins skiluðu engu og hann gafst upp á því að reyna að svara spurningunni. Þannig að auðvitað verður ljósku/brúnettu flækjan ekki leyst í stuttri og hlutdrægri tímaritsgrein.“

Nú upplýsir bleikt.is okkur svo um að „öfugt við það sem flestir töldu; að karlmenn væru óðir í ljóshærðar, grannvaxnar konur, sögðust 60% þátt[t]akenda taka dökkhærðar gyðjur fram yfir ljóshærðar kynsystur þeirra.“

Öðruvísi mér áður brá!

„Þriðjungur þátt[t]akenda, eða 33.1% - sögðust laðast mest að dökkhærðum konum en 28.6% voru hugfangnir af konum með svart hár. Það munu vera 59.7% allra þátt[t]akenda, sem sögðust laðast að konum með dökka lokka,“ segir í frétt bleik.is. Gott og vel. Ég er veikastur fyrir sjúklega dökkbrúnu hári en hrafnsvart toppar allt. Síðan er þess getið í títtnefndri frétt að dökkhærðar konur með blá augu séu eftirsóttasta blandan. Svosem ekkert út á það að setja en sem sérfræðingur í málinu hafna ég þessu vegna þess að hin fullkomna brúnetta er með dökkt hár og brún augu. Græn augu eru svo brjálæðislega skemmtilegt tilbrigði við fallegustu sinfóníu í heimi.

Fjörlegar umræður spunnust í vinnunni um þá undarlegu manngerð sem umturnast við neyslu áfengis, tekur mögnuðum persónuleikabreytingum og verður að óþolandi kjaftforri og árásargjarnri skepnu sem má ekkert aumt sjá án þess að drulla yfir það. Nokkrir þekktir menn voru nefndir sem dæmi en látum það liggja milli hluta.

Þar sem ég er nú mörgum fróðari um ofneyslu áfengis og áhrif hennar á sál og líkama leyfði ég mér að leggja orð í belg og benda mínum fáguðu vinnufélögum á að þeir sem þjást af þessu Dr. Jeckyl og Mr. Hyde-heilkenni séu einfaldlega það sem í daglegu tali er kallað alkóhólisti.

Komst ekki lengra með fræðsluerindið þar sem félagi minn, Jakob Bjarnar, stóð þá gleiðbrosandi upp úr sætinu sínu og benti sigri hrósandi á mig: „Og við höfum einn svona hérna!“

Og ekki þýddi mikið að reyna að þræta fyrir það að ég er sérlega slæmt eintak en er samt alltaf svolítið monntinn af því sem annar gamall vinnufélagi, Freyr Gígja, sagði fyrir margt löngu þegar ég sveif um Ölstofuna með drápsglampa í augunum. „Það er hákarl að koma og það er blóð í lauginni.“

Kænda kúl en líka pínu glatað. Svona eins og fyllibyttur almennt.

Þegar langt er liðið á mánuðinn er ekki óalgengt að útgjaldareikningur fátæklingsins sé við það að tæmast og því miður gerist það oftast í takt við versnandi lagerstöðu á forðabúri heimilisins. Besta ráðið til þess að lifa af mögru dagana er að muna að kaupa 2-3 pakka af litlum, frosnum Chicago Town pizzum þegar keypt er inn eftir útborgun í upphafi hvers mánaðar.

Pepperoni pizzurnar eru tvær saman í pakka og þegar hungrið sverfur að í sárustu fátæktinni er ekki ónýtt að rífa upp pakka, setja pappann í endurvinnsluhrúguna, og skutla einni eða jafnvel tveimur í ofninn. Stilla á 180 og stilla tæmerinn á iPhone-inum á 25 mínútur. Setjast svo niður fyrir framan sjónvarpið og horfa á Kastljós þangað til síminn baular og kvöldmaturinn er tilbúinn.

Þetta er svosem ekkert lostæti, botninn svolítið pappakenndur og allt of mikið af sósu sem vellur uppfyrir bakka sína þegar skorið er i flatbökuna. Einfaldari verður eldamennskan þó varla og enginn deyr úr hungri.

Verði ykkur að góðu!

Hið rómaða kjéllingablað Vikan birtir í nýjasta tölublaði lista yfir „heitar á lausu“ og ég ýki ekki að þegar ég sá listann féll snjóflóð á sál mína. Þegar Vikan birti sambærilegan lista fyrir sléttu ári átti ég nefnilega heilar TVÆR barnsmæður á aðal listanum en nú eru þær bara í smánardálknum „Einnig nefndar“. (Þannig að semsagt í mesta lagi einn lúser með fantasíur sem eru honum ofviða lét sér detta í hug að nefna þær. Vonandi samt tveir þannig að sami rithöfundurinn hafi ekki nefnt þær báðar. Það væri ógeð).

Í fyrra fannst mér listinn vera innmúruð staðfesting á því hversu fáránlega kúl ég er vegna þess að ég skal hengja mig upp á það að enginn núlifandi íslenskur karlmaður hefur náð að búa með og barna tvær konur sem eru samtímis á lista yfir HEITAR Á LAUSU! En ef gengi barnsmæðra minna er jafn flöktandi og krónan þá hlýtur gengisvísitala mín að vera enn dapurlegri og því væntanlega við frostmark núna.

Ég er auðvitað líka sármóðgaður fyrir hönd þessara fögru og kláru stelpna vegna þess að ég fékk að finna á eigin skinni, fyrir ári, hversu mikil niðurlæging er fólgin í því að vera „einnig nefndur“ en þá var ég einmitt „einnig nefndur“ í sambærilegum lista yfir „heita á lausu“ og þannig settur undir virkilega ömurlega leppalúða sem komust á topp listann og fengu af sér mynd. Grunnhyggna, frekar ljóta lúða sem standast mér engan snúning og höfðu sko pottþétt ekki sofið hjá TVEIMUR heitum á lausu. En svona eru greinilega konur í röðum álitsgjafa sorglega grunnar og vitlausar.

Samt er auðvitað ekkert voða smart að ætla að markaðssetja sig sem „hönk“ fyrir það að hafa sterka tilhneigingu til þess að sofa hjá sérlega fallegum konum og þess vegna var ég nú eiginlega að vona að ég væri kominn upp úr 2. deild og hefði fengið af mér mynd í síðustu Viku þegar tímaritið birti lista yfir „heita á lausu“. Sá ekki það eintak en skilst á ritstjóra Menn.is að ég hafi ekki komist á blað. Hafi jafnvel ekki lengur verið „einnig nefndur“.

En sé svo þá veit ég að um svindl er að ræða vegna þess að leppalúðunum sem stjórna hinu ömurlega útgáfufélagi Birtíngi er ekkert voðalega vel við mig og ég hef öruggar heimildir frá einni konu sem nefndi mig að henni hefði verið tjáð að „af einhverjum ástæðum vilja allar konur koma því að“.

Það var og! Þetta er tómt svindl og ég er enn heitur og þá barnsmæður mínar funheitar. Á lausu.

Þjóðir eru misheppnar með frelsishetjur og ekki eru þær allar jafn töff. Rúmenar eiga einn þann allra svalasta. Sjálfan Vlad Tepes sem er einna þekktastur sem Drakúla. Í einhverjum af ófáum rannsóknarleiðöngrum mínum um það sem sumir vilja kalla undirheima hitti ég fyrir nektardansmær frá Rúmeníu.

Þrátt fyrir að ég væri ófáanlegur til þess að kaupa handa henni litla hvítvínsflösku á 27.500 krónur gaf hún sér samt smá tíma til þess að spjalla við mig. Kannski vegna þess hversu sjarmerandi og skemmtilegur ég er.

Talið barst fljótt að Vlad enda veit ég ekki neitt um Rúmeníu annað en að Drakúla átti kastala í Transylvaníu sem er þarna einhvers staðar innan landamæranna. Stúlkan ljómaði öll þegar hún talaði um Vlad og ég varð pínu afbrýðisamur vegna þess að aldrei verð ég uppnuminn þegar ég tala um Jón Sigurðsson.

Hún sagði að Vlad væri enn dáður í landinu enda hefði hann verið miklu betri en enginn í baráttunni við Tyrkina. Jújú, vissulega kannaðist hún við að hann var stundum andskotanum grimmari og lét sig ekki muna um að láta stjaksetja fjendur sína í þúsundatali. En þetta var nú bara eitthvað sem hann þurfti að gera. Aðallega til þess að skjóta óvinum sínum skelk í bringu og tryggja að það eitt að heyra nafn hans fengi blóðið til þess að frjósa í æðunum.

„Hann var líka stundum vondið við fólkið sitt en hann var góður maður og við elskum hann.“

Svo mörg voru þau orð, sem hefðu getað orðið dýr, og ég slapp með skrekkinn. Bram Stoker sá svo um framhaldið þótt eitthvað hafi farið minna fyrir hugmyndum um manngæsku Drakúla eftir að hann hætti að drekka vín og sneri sér alfarið að blóðinu. Veit ekki hvað flaskan af því kostar en líklega er það eitthvað aðeins meira en 27.500.

Ég er hræddur við spítala og vil sem minnst vita um anatómíu vegna þess að innvols okkar er gróteskt og ógeðslegt gums og það er svo margt þar sem getur klikkað með tilheyrandi óbærilegum sársauka. Þess vegna forðast ég spítalasjónvarpsþætti á borð við Gray´s Anatomy, E.R., Chicago Hope og hvað þetta heitir allt saman jafn einbeittur og virkur alkóhólisti forðast bíómyndir um fólk sem fer í meðferð (Clean&Sober, 28 Days).

Hins vegar sæki ég í hrylling og splatter og fáar gerðir bíómynda gera jafn mikið fyrir mig. Hryllingurinn róar mig, lyftir geði mínu og þá sjaldan sem ég er svo heppinn að lenda á mynd sem hræðir mig eða gengur fram af mér þá líð ég um í sæluvímu í viku eða svo. Kannski ekkert svo merkilegt. Þið munið öll hann Aristóteles og kenningar hans um harmleikinn.

Ég kippi mér ekki upp við aflimanir, blóðflóð, heilaaðgerðir með vélsögum eða botnlangaskurð með búrhnífum en samt þarf ég að loka augum, kveinka mér og líta undan svona um það bil fimm sinnum yfir hverjum House þætti. Þetta er geggjun og getur varla gengið upp. Ef innyfli vella út í hryllingsmynd er það í góðu lagi en sé fólk með hanska að krukka í þörmum sofandi manneskju í sótthreinsaðri skurðstofu þá pissa ég á mig. Ekkert fer samt jafn illa með mig og að sjá sprautu stingast í handlegg. Og slíkt gerist nánast í hverjum þætti.

Þegar ég engist yfir House skil ég ekkert í því hvernig ég hef farið að því að vera viðstaddur þrjár fæðingar án þess að fá heilablóðfall og falla í dá. Auðvitað ætti ég að forðast House eins og öll spítaladrömun en ég flokka House ekki með því drasli.

Gregory House er bara svo skemmtileg persóna að ég er tilbúinn til þess að leggja gróteskuna á mig til þess að fylgjast með honum vera ömurlegur við fólk. Ég reyni auðvitað að læra eitthvað af honum í mannlegum samskiptum í leiðinni. Að ég tali ekki um hvernig tækla eigi, eða öllu heldur, lifa með fíkn. Mig er meira að segja farið að dreyma um að gleypa Vicodine dagana langa.

Neinei. Hitler er ekki vaknaður til lífsins og byrjaður að hreinsa til í mannkyninu með því að láta reka FM-Hnakka í bræðsluofna. Hér er auðvitað verið að vísa til eins helsta grunnhráefnisins í fátæklegu eldhúsi mínu. Jú, passar. Úrbeinaði grísahnakkinn í Bónus!

Þetta er hálfgerður hátíðarmálsverður einbúans og fátæklingsins. Þeir sem eiga eldfast mót geta endilega notað það undir hnakkana en þar sem eldföst mót eru eitt af því sem konur taka alltaf með sér við skilnað þá hef ég vanið mig á að dúkaleggja ofnskúffuna með álpappír. Um að gera að hafa þrefalt lag vegna þess að þá lekur fitan ekki í gegn og maður losnar við að djóflast á skúffunni með uppþvottaburstanum síðar. Þá er líka svo sniðugt að skóla bara leyfunum á skúffuna að máltíð lokinni og loka svo álpappírsundirlaginu utan um allt klabbið, búa til vænan bolta og henda svo í ruslið. Minni lykt. Minna vesen. Kjörorð einbúans.

Svona riggar maður upp þessari fínerísmáltíð á 40 mínútum, sléttum!

3-4 hnakkar ættu að duga nema fólk hafi ekki fengið að borða í nokkra daga og er verulega svangt. Við erum auðvitað komin með latex-hanskana og þá er fínt að byrja á því að berja hnakkana duglega með kjöthamri (hver vill ekki berja hankka?). Síðan er lúbörðum hnökkunum raðað smekklega í skúffuna/eldfasta mótið og þeir pennslaðir með barbecue-sósu. Síðan er skúffunni/mótinu skutlað í ofninn og hann stilltur á 180. Um leið og því er lokið tekur fátæklingurinn iPhone-inn sinn G4 og stillir timer-inn á 40 mínútur.

Þá má slappa aðeins af. Þeir sem mega neyta áfengis geta til dæmis blandað sér fordrykk. Gin og tónik er upplagt, að sjálfsögðu Gordons vegna þess að þetta er lúxusréttur fátæklinga.

Að hálftíma liðnum er upplagt að skella forsoðnum og skrældum kartöflum í pott og sjóða. Taka svo minnsta skaftpottinn á heimilinu og skella í Toro bernaise sósu. Þið kunnið það. Bræða 75 grömm smjörlíki, bæta við sósuduftinu, 0,5 dl mjólk og 2 dl vatni og hræra saman. Þegar kartöflur og sósa eru klárar ætti iPhone-inn að fara að baula eins og skuttogari á leið í höfn og þegar það gerist eru lungamjúkir hnakkarnir teknir úr ofninum og maturinn er tilbúinn.

Verði ykkur að góðu!

Hingað til hefur skortur á kvennhylli ekki háð mér tilfinnanlega en eitthvað virðist sjarminn vera að dofna og mojóið að rýrna. Og þó. Áttaði mig á því miðju örvæntingarkasti í gærkvöld að kannski liggur vandinn í því að ég er ekki með hring um baugfingur. Rifjaðist nefnilega upp fyrir mér að konur hafa aldrei sýnt mér jafn mikinn áhuga og þegar ég hef gengið um merktur annarri.

Misnotaði þessa aðstöðu mína samt aldrei þannig að ég veit ekki alveg hvað vakir fyrir konum í þessu sambandi. Hvort þeim finnist svona gaman að skora kærustur eða eiginkonur á hólm og sannfæra sig um að þær séu einhvers konar ígildi Angelinu Jolie, Dirty Diönu eða hennar Jolene sem Dolly söng svo eftirminnilega um en stúlkan sú stundaði það að stelfa mönnum frá konum. Bara vegna þess að hún gat það!

Líklegri skýring er kannski sú að það sé farsælla og öruggara að misnota lofaða menn kynferðislega eins og eina kvöldstund án þess að því fylgi mikil eftirmál. Sameiginlegt og ljótt leyndarmál sem báðir aðilar geta sameinast um að varðveita.

Einhverra hluta vegna hafa safnast upp hringar heima hjá mér og ég ákvað í gær að pússa þá og máta og fara síðan að spóka mig opinberlega með glansandi öngul um fingur og sá hvað bítur á.

Giftingarhringurinn (já, þessi sem Wild at Heart er grafið í) passar ekki lengur. Viss vonbrigði en kannski ekki skrýtið í ljósi þess að ég var 55 kíló þegar ég keypti hann sem trúlofunarhring tvítugur. Gullsmiðurinn hló líka að mér þegar hann tók mál af fingrinum og sagði ljóst að ég hefði aldrei unnið ærlegt handtak um ævina! Sjálfur bensínafgreiðslumaðurinn! Þetta endaði síðan með því að ég fékk hring einu númeri stærri en unnustan. Og nú er hann of þröngur.

Síðasti trúlofunarhringur er öllu nýlegri og passar vel. Þannig að nú er ég orðinn hringadróttinn á ný og bíð rólegur eftir því að beiburnar láti sjá sig.

Ég á í mesta lagi þrjá vini. Og Guðmundur Steingrímsson Hermannssonar er ekki einn af þeim. Þannig að ég er varla að brjóta einhverja hlutleysisreglu blaðamanna með því að lýsa yfir eindregnum stuðningi við ákvörðun hans um að yfirgefa Framsóknarflokkinn. Enda breytir þetta engu um þá stefnu mína að líta jafn mikið niður til allra og ég get enn snúist á sekúndubroti, eins og sporðdreki á bakinu á skjaldböku, og stungið í hel. Vegna þess að mér er sama um allt. Hið eina sanna fullkomna hlutleysi.

Breytir því ekki að með góðum vilja get ég kallað Gumma Steingríms kunningja og það kemur því ekkert við að afi minn vann náið með afa hans og pabba innan Framsóknarflokksins þegar sá flokkur gat með einhverju fræðilegu móti réttlætt tilveru sína. Þekki Gumma samt ekkert út af því enda hef ég aldrei látið að mér hvarfla að rækta framsóknarmennskuna innra mér þótt afi Þórarinn, sem hefur verið ljós lífs míns alla tíð, hafi verið einhver tærasti framsóknarmaður sögunnar. Eðlilega. Þar sem Hriflu-Jónas tók hann 12 ára á löpp og beindi honum inn á ákveðna braut.

Ég þekki nú Gumma bara vegna þess að hann var vinnufélagi minn og yfirmaður á Fréttablaðinu um tíma. Og þetta blogg er nú eiginlega sprottið upp af spurningu sem ég heyrði mína ágætu kunningjakonu, Þóru Arnórsdóttur, spyrja Gumma í Kastljósi áðan. Á meðan ég var að vaska upp.

Hún spurði hvort flokkaflakk hans væri ef til vill tilkomið vegna þess að hann sjálfur sé erfiður í samstarfi. Það er ekki svo. Gummi er einn þægilegasti maður sem ég hef notið þess að vinna með. Sáttfús og sanngjarn. Stundum einum of fyrir minn smekk. Hér ber að staldra við og athuga að hann stýrði helgarblaði Fréttablaðsins með mig, Jakob Bjarnar Grétarsson og sjálfa prímadonnu prímadonnanna, Kolbrúnu Bergþórsdóttur innanborðs. Vissulega snarbilað fólk en örugglega skemmtilegra, gáfaðara og víðlesnara en það sem þingflokkur Framsóknarflokksins býður upp á á sínum fundum. Og þessum ósamstæða, freka og ágenga hópi hélt Gummarinn saman með lítilli fyrirhöfn.

Auðvitað er hann nettur tækifærissinni eins og allir pólitíkusar en ég hef séð hné þessa manns gefa sig þegar hann hljóp úr vinnunni vegna þess að fyrsta barnið hans var að koma í heiminn og ég veit að það var einlægni og væntumþykja í augum hans þegar hann kvaddi mig fyrir utan Fréttablaðið í Suðurgötu áður en ég fór í fyrstu meðferðina mína: „Þú kemur örugglega aftur er það ekki? Eins og þú átt að þér að vera?“ Það var sætt og mér þótti vænt um þetta augnablik á meðan ég þjáðist í detoxinu.

Ég held að Gummi sé heiðarlegri og mannlegri en margir í pólitik. Hann er líka með húmor sem skilur á milli feigs og ófeigs í lífinu. Bókstaflega. Leiðinlegt fólk lætur ekkert gott af sér leiða og á ekkert að vera í pólitík. Hann er líka með haug af gráðum í heimspeki sem gerir það að verkum að hann kann að hugsa út fyrir kassann og skipta um skoðun.

Og nú liggur það fyrir, með lífsýnum og sögulegum staðreyndum, að ég og Gummi erum miklu tengdari framsókn og sönnum anda þess flokks en Sigmundur Davíð, Vigdís Hauksdóttir og þessi Gunnar Bragi. Það er ekki hægt að rífast um það einu sinni. Afi skrifaði sögu flokksins í þremur bindum og ég skal skjóta mig í hausinn með kindabyssu ef eitthvert ofantalinna hefur lesið stakt orð í þeim bókum.

Gummi er að slíta sig frá Framsókn, og enginn sem ekki á sömu sögu og genamengi og við, ætti að reyna að þykjast vita hversu erfið þessi ákvörðun hlýtur að vera. Gummi er figúratíft að fremja föður- og afamorð. En þar sem hann gerir það í nafni Framsóknar er það í góðu lagi og þótt ég sé enginn Þórhallur miðill eða Sigga Kling þori ég að fullyrða að gengið framsóknarfólk, afi minn, afi og pabbi Gumma og fjölmargir aðrir, horfa með velþóknun til Gumma í dag og á morgun.

Allt þetta fólk lagði líf og sál að veði og trúði því að það væri að vinna íslenskri þjóð gagn. Framsóknarflokkur samtímans snýst um eitthvað allt annað og verra. Afi minn stýrði málgangi Framsóknarflokksins í rúma hálfa öld. Hann vann náið með Jónasi, Hermanni, Eysteini, Óla Jó og Steingrími og hafði trú á Halldóri. En ég skrifa það á hversu lélegur mannþekkjari hann var og fús til þess að trúa öllu því besta upp á framsóknarmenn. Flokkurinn dó endanlega í formannstíð Halldórs og er í dag hryllingsmynd

Já. Á meðan ég man. Ég entist með herkjum eitt ár í MR. Þaðan sem Gummi Steingríms og hans klíka er útskrifuð og ég gef nú ekki mikið fyrir töffið í þeim köppum, sem unglingum. Degi B. Eggertssyni, Gumma, Erni Úlfari og Kristjáni Guy Burgess. Ef leðurklíkan mín, sem ég stofnaði í MK eftir að ég gaf skít í MR, hefði verið í sama sólkerfi þá hefðum við lagt þessa gúbba í einelti og stolið konunum þeirra. Just for the hell of it. (Bara að baktryggja mig fyrir Smáfuglum, Andríkum, Mogganum og jafnvel Smugunni).

Ég veit samt það eina sem ég þarf að vita og það er að Gummi er heill í þessu og ég tek aðallega hatt minn ofan fyrir honum fyrir það eitt að setja geðheilsu sína og þar með framtíð barnanna sínna í fyrsta sæti með því að yfirgefa Framsóknarflokkinn. Það hlýtur að flokkast sem andlegt ofbeldi að funda með sumum þar.

Og ég treysti mér til þess að fullyrða í nafni alvöru framsóknarfólks (ég er ekki einn af þeim en sagan og eitrið kraumar í blóði mínu) að skömm mun lengi hvíla á þeim sem fara ekki með Gumma og reyna að berjast fyrir fordómalausu og heilbrigðu samfélagi sem getur verið virkur þátttakandi í samfélagi þjóðanna.

Ég veit að framsókn þýðir áfram en ekki aftur á bak!

Ég var einu sinni fréttastjóri á DV og get því vottað það að þegar DV hringir í fólk er farsælast að svara heiðarlega og forðast í lengstu lög að flækja sig í lygi. Lygarar eru nefnilega ekki teknir neinum vettlingatökum á þeim bænum og það er svo auðvelt að hanka fólk og velta því síðan upp úr lygjatjöru sinni og stolnum fjöðrum á síðum blaðsins.

Þetta á auðvitað ekkert bara við um samskipti við fjölmiðla, heldur öll samskipti í lífinu. Lygin bítur fólk alltaf í rassgatið fyrr eða síðar.

Þörfin fyrir svokallaða PR-menn, sem hafa þann starfa að hjálpa fólki að sleppa með skrekkinn eða sleppa bara alveg, hefur vaxið jafnt og þétt í seinni tíð í takt við hnignandi siðferði mannskepnunnar. Í sjálfu sér er stórmerkilegt að hægt sé að búa til heilan iðnað og atvinnurekstur i kringum heilbrigða skynsemi. Eða þannig. Auðvitað er ekkert heilbrigt við að reyna að láta rófuna dilla hundinum og þess vegna verður þetta almannatengslabrölt alltaf svolítið hallærislegt í hugum þeirra sem nota fimm heilasellur eða fleiri í einu. Vegna þess að fólk þarf ekki PR-menn heldur „common sense“.

Í raun er bara um tvennt að ræða þegar fjölmiðill hefur samband, annað hvort neitar maður að tjá sig. Segir bara „no comment“ eða svarar spurningum satt og rétt. Og málið er dautt. Málið fær hins vegar risavængi og tekur fyrst flugið þegar reynt er að ljúga sig út úr því og segldúkum og kantsteinum fer að rigna.

Fyrir nokkrum misserum hélt PR-maður fyrirlestur undir yfirskriftinni „Þegar DV hringir...“ Kannski full vel í lagt að halda heilan fyrirlestur um eitthvað sem rúmast í tveimur setningum. En í því sambandi er gaman að rifja upp hvað þekktur bissnissmaður sagði einu sinni við mig nokkrum dögum eftir að Jakob Bjarnar, félagi minn, hafði brennt hann illa á síðum DV fyrir nokkrum árum.

„Næst þegar DV hringir ætla ég ekki einu sinni að anda í símann. Leggja tólið varlega á og hlaupa út úr herberginu.“

Þessi maður er sjóaður í bransanum og í raun fáránlega flinkur PR-maður enda lumaði hann þarna á PR-ráði sem stjóra Hörpu hlýtur í dag að þykja þyngdar tónleikahússins virði í gulli: LEGGJA TÓLIÐ Á!

Átti ekki að kveikja í Hörpu í kvöld?

Djók! What the fuck do you think I am?

Facebook er samkvæmt Kollu frænku sálfræðingi að koma pörum í vandræði, grafa undan trausti og eyða ástinni. Ósköp hlýtur þetta fólk sem lætur sambönd sín steyta á Facebook-skerinu að vera veikt fyrir, komplexað og bilað. Engir nema lúðar og lúður halda framhjá á Facebook og mitt eina ráð í þessum vandræðum er að finna sér nýjan maka.

Jafnvel bara einhverja gamla freistingu á Facebook. Hlýtur að vera frábær grunnur fyrir samband að flýja frá mökum sínum í fang hvors annars á Facebook. Lengsta samband sem ég hef verið í. Um það bil 14 ár byrjaði einmitt sem framhjáhald okkar beggja. Að vísu löngu fyrir tíma Netsins og Facebook-viðbjóðsins.

Facebook hvers og eins er samt prívat svæði og það er útilokað að hægt sé að deila lykilorðinu með maka sínum eða einhverjum öðrum. Ef ég myndi gera slíkt væri ég til dæmis að rjúfa trúnað við heimildarmenn sem blaðamaður. Bara svo einfalt og augljóst dæmi sé nefnt.

Fyrir utan það auðvitað að þar sem 16 persónur rúmast í hausnum á mér get ég fullyrt að fenginni reynslu að það er glatað að deila passwordi með öðrum. Sumar týpurnar í kolli mínum hafa eipað þegar þær hafa séð sumt af því sem ég hef póstað á Facebook. Einhverra hluta vegna lekur lykilorðið nefnilega á milli persónuleika þótt þeir séu að öðru leyti að mestu aðskildir.

Ég er samt alls ekki að gera lítið úr þeim vanda sem Facebook veldur í samskiptum fólks. Einu sinni, þegar allt lék í lyndi, var ég til dæmis Facebook-vinur, og jafnvel vinur, allra þriggja barnsmæðra minna. Fékk meira að segja víða hrós fyrir að vera svo þroskaður að geta haft allar þessar þrjár konur á Facebook. Gott ef heill Öðlingur hafði ekki einhvern tíma orð á því við mig hversu mikið stórvirki þetta væri af minni hálfu. Hann var víst í einhverju basli með fyrrverandi kjéllinguna sína. Veit ekki hvort það var á Facebook eða í alvörunni en skilin þar á milli eru auðvitað orðin býsna óljós.

Nú lafir samt bara ein barnsmóðir eftir inni á Facebookinu mínu. Jújú. Passar. Þessi sem ég bjó með í 14 ár. Ein henti mér út og blokkaði (sem er rosalegt diss) væntanlega vegna þess að ég er „skæðasti pit bull terrier fésbókar“, eins og öfgahægrikennarinn Baldur Hermannsson orðar það. Sjálfur þurfti ég svo að henda annarri út og blokka vegna þess að afskipti hennar af statusa-skrifum mínum voru hreint og klárt brot á stjórnarskrárvörðu mál- og persónufrelsi mínu.

Facebook er eitur. Verkfæri djöfulsins og gerir meira að segja einstæðingum lífið leitt þannig að samúð mín með plebbapörum sem höndla þetta ekki er nákvæmlega 0.

Veit ekki

hvort ég er að fara
eða koma

og hvort ég komist

nokkru sinni á áfangastað.

Líf mitt er ópersónulegur flugvöllur
og ég er með farmiða frá Iceland Express.

Nautakjöt, steikt medium-rare, er undirstaða alls árangurs, ef ekki bara alls lífs. Þetta vita þeir sem hafa þurft að berjast fyrir sínu í lífinu og lent í raunverulegum hremmingum. Þess vegna er mjög nauðsynlegt að borða ungnautafillet í það minnsta tvisvar í mánuði. Ef allt er í lagi. Oftar ef fólk er undir miklu álagi eða stendur i stórræðum. Herinn verður að fá prótín og nautakjöt ef sóknin á að heppnast.

Fyrir lítinn mann eins og mig er passlegt að kaupa 300-400 grömm af nauti fyrir eina máltíð. Stykkið sker ég svo í vænar sneiðar með japanska Hatori Hanzo hnífnum mínum sem getur skorið í gegnum bein, ef út í það er farið, og er vel nothæfur til þess að sálga konum í sturtu.

Sneiðarnar snöggsteikir maður svo í olíslettu, stráir salti og svörtum pipar yfir og ber fram með 4 kartöflum (forsoðnum og flysjuðum að hætti einbúa) og bernaise-sósu úr Toro-pakka. Hún er miklu betri en bernaise sem er gerð frá grunni, þótt Siggi Hall kalli hana drottningu sósanna. Grænmeti er vitaskuld óþarfi eins og endranær en þeir sem vilja geta haft gras úr poka með ef þeir endilega vilja.

Hér er svo smá rökstuðningur frá lögmanninum Denny Crane:

Denny Crane: You would agree, Mr Mayor that by and large, vegetarians are communists?

Mayor George Bostwick: I certainly would not.

Denny Crane: We’re at war, Mr Bostwick. Think we can win that war if we suddenly say to our soldiers no more meat? Think a nation of fish-eaters can protect the world you wimp?

Attorney Timothy Simms: Objection?

Denny Crane: Withdrawn. Nothing further.

Eitrað framsóknarblóð rennur um æðar mínar og nafn mitt er löðrandi í slíku blóði, tærara en blóðinu sem rennur um æðar núverandi formanns og flestra þeirra snillinga sem sitja á þingi fyrir flokkinn. Veit í það minnsta ekki til þess að engir nema ég og Gummi Steingríms getum státað af því að eiga afa (eða jafnvel pabba) sem hafa unnið náið með Hriflu-Jónasi, Eysteini, Óla Jó og Hermanni (æ já, hann er víst afi Gumma).

Ég hef nú samt fyrirlitið þennan flokk síðustu 20 árin eða svo. Aðallega vegna þess að ég veit fyrir hvað hann stóð í árdaga og nú virðast síðustu eftirlegukindurnar (no pun) hafa vaknað upp við vondan draum og sögðu sig úr flokknum í dag.

Mér hefur oft runnið mengað blóðið til skyldunnar og haft uppi áform um að bjarga þessum flokki. Nenni því ekki lengur. Jafnvel þótt ég hafi á sínum tíma tekið þátt í því að stofna Boxfélag Framsóknarmanna með Mikka Torfa og fleira góðu fólki. Ég sótti samt um inngöngu í Framsóknarflokkinn rafrænt fyrir rúmu ári til þess að leggja grunn að nauðsynlegri hallarbyltingu.

Nú tel ég víst að enginn framámaður innan framsóknar í dag hafi lesið Sókn og sigra, sögu Framsóknarflokksins í þremur bindum eftir afa, en samt vita þeir greinilega sínu viti og umsókn mín hefur ekki enn verið samþykkt. Mér er alveg sama og dreg hana hér með til baka. Þessu verður ekki bjargað úr því sem komið er.

Rétt er að hafa í huga að ég er samt meira ekta og með ungmennafélagsandann betur á hreinu en þeir sem hafa hlammað sér í efstu lög í þessum flokki. Afi auðgaðist til dæmis ekkert af áratuga óeigingjarnri vinnu sinni fyrir flokkinn. Hann lækkaði meira að segja laun sín sem ritstjóri Tímans þegar hann fór á þing og þáði laun fyrir það. Engum framsóknarmanni nú til dags dytti önnur eins firra í hug.

Hélt samt að það væri bara formsatriði fyrir mig að skrá mig í flokkinn. Ekki síst vegna þess að ég var ekki orðinn eins árs þegar Félag ungra framsóknarmanna sendi mér 10 jólahappadrættismiða og gíróseðil með, þannig að ég hef alltaf staðið í þeirri meiningu að ég hafi fæðst inn í flokkinn. Eðlilega þar sem ég kom í heiminn daginn sem Viðreisnarstjórnin féll og X-B hefur nánast verið í stjórn allt mitt líf. (Ekki furða að ég sé þunglyndur alki með death wish).

Þar fyrir utan hef ég fengið að gjalda fyrir nafnið, blóðið og genin allt mitt líf. Tilvonandi tengdaforeldrar hafa til dæmis fitjað upp á trýnið í gegnum tíðina og sagt dætrum sínum að litningar mínir séu ekki velkomnir í þeirra raðir og svo framvegis.

En hér stend ég og get ekki annað en ég hef ekki áhuga á að ganga í klúbb sem vill mig ekki. Þar með eru allir sáttir. Geri ég ráð fyrir.

Ég þekki mann sem borðar Heinz-bakaðar baunir kaldar upp úr dósinni þegar mikið liggur við og Sóma-samlokurnar eru búnar í kælinum á bensínstöðinni. Hann kallar þetta „neyðarfæði“.

Ég gæti ekki étið þennan viðbjóð þótt líf mitt lægi við. Ekkert frekar en ég gæti reykt Salem Lights þótt þær væru síðustu sígaretturnar í heimi.

Mitt neyðarfæði er öllu vandaðara og rauða medisterpylsan frá Kjarnafæði hefur oft reynst mér vel á ögurstundu. Þetta er ódýrt og auðvelt í eldamennsku. Bragðgott og ekki spillir fyrir að það er gott sport að éta unnar kjötvörur.

Pylsan er einfaldlega tekin og skorin niður í mátulega þykkar skífur. Síðan er skemmtilegt að skera skífurnar í sundur í miðu. Ágætt að vera með svona 5-6 skífur í bunka og kljúfa þær þannig. Á meðan pylsubitarnir krauma á pönnunni og fá á sig girnilega svarbrúnt yfirbragð er tilvalið að spæla þrjú egg, báðum megin, á hinni hellunni (já, ég er bara með tvær!)

Svona einfalt einbúafæði þarfnast ekki frekara meðlætis og kartöflumús er til dæmis alveg af og frá þannig að rétturinn er klár á nokkrum mínútum og svíkur ekki.

Verði ykkur að góðu!

Rakst á það einhvers staðar á intervefnum að fólk hefði áhyggjur af því að barnalegi leikarinn Matt Damon yrði næsti forseti Bandaríkjanna. Kannski var þetta bara á kommónistavefnum smugan.is þar sem fólk, sem vill að allir hugsi og breyti eins og það sjálft til þess að gera heiminn betri, tjáir sig. Ef svo er þá er þetta væntanlega false alarm.

Damon þessi er í besta falli óþolandi og var bestur í The Departed þegar Mark Whalberg skaut hann í hausinn en hann verður samt varla verri forseti en leikaraídjótið Ronald Reagan sem Bandaríkjamenn kusu yfir okkur á uppgangsárum Rocky og Rambo.

Þessi Damon-lúði er samt svona nett anarkista- og vinstri hetja eftir að hafa talað yfir heimildarmyndinni Inside Job sem ég sofnaði einmitt yfir áður en við komumst frá Íslandi.

Breytir því ekki að þótt ég sé ötull stuðningsmaður svarta mannsins í einu og öllu (Foreman er uppáhaldið mitt í House á eftir House) þá má Damon þessi vel verða forseti USA mín vegna næst.

Svo lengi sem hann lofar að hætta að leika. Obama gæti svo pottþétt orðið betri aksjónhetja en þetta ofvaxna barn sem hefur meðal annars unnið sér það til ófrægðar að skrifa bíómynd með Ben Affleck.

Þegar þessi réttur var í þróun var alveg frábær, lítil pastabúð á Skólavörðustíg þar sem hægt var að kaupa geðveikt góðan túnfisk í olíu í niðursuðudósum. Búðin er löngu horfin en rétturinn stendur enn fyrir sínu en ég reyni þó í lengstu lög að forðast túnfisk í íslenskum dósum. Hann er svo óspennandi.

Á útrásartímanum var hægt að fá þrusufínan túnfisk í olíu í glerkrukkum í Nóatúni. Hef ekki rekist á það gúmmelaði lengi og læt bara þann niðursoðna túnfisk sem er í hillum Bónus hverju sinni duga.

Pasta er grunnurinn í þessum rétti eins og svo mörgu öðru sem ég elda til þess að halda mér á lífi. Að sjálfsögðu tek ég nokkra áhættu með þessu pastaáti en Mikael Torfason hefur viðrað í mín eyru þá sannfærandi kenningu að karlmenn byrjuðu að vera eins í laginu og konurnar sínar þegar pastaæðið skall á á Íslandi. Eins gott að ég á ekki konu!

Þegar pasta er soðið er mjög mikilvægt að sjóða vatnið fyrst, blanda það ólívuolíu og salti, og ekki setja Barilla-hnyklana ofan í pottinn fyrr en suðan er komin upp. Pastað á að malla í 7 mínútur og á meðan snýr maður sér að sósunni.

Við byrjum á því að skera Piparost í bita (svo hann bráðni hraðar) og hrærum hann saman við mjólk eða rjóma við sæmilegan hita. Sósan er auðvitað betri með rjóma en fátæklingum og fitubollum er samt ráðlagt að nota bara nýmjólk.

Þegar sósan er klár, ætti pastað líka að vera tilbúið og þá er pastanu mokað á disk, túnfisknum er svo dreift í miklu magni yfir og allt um kring og að lokum er piparostasósunni hellt yfir. Og þar með er tilbúinn alveg hreint magnaður og saðsamur réttur.

Tilbrigði: Þegar fólk er orðið leitt á túnfisknum má hæglega skipta honum út fyrir bacon og þá er kominn annar ekki síður skemmtilegur réttur.

Verði ykkur að góðu!

Allir sem hafa einhvern tíma verið barn vita að lifur er viðbjóður í sinni tærustu mynd. Hún er samt alveg geðveikt ódýr og sjúkt holl, járnrík og hressandi fyrir líkamlega aumingja eins og mig sem borða 2-3 heitar máltíðir á viku.

Og sem betur fer þarf lifur ekki að vera svo vond ef maður eldar hana eins og fyrrverandi tengdamóðir mín (númer eitt) og núverandi leigusali kenndi mér að gera.

Eins og venjulega, þegar maður meðhöndlar blóðugt og hrátt kjötmeti, er upplagt að byrja á að smeygja á sig einnota latex-hönskum áður en lifrin er handfjötluð. Síðan er hún skorin niður í þægilega munnbita og velt upp úr hveiti.

Á meðan lifrarbitarnir liggja í hveitinu eru bacon-strimlar (svokölluð grísasíða) skornir í nokkra hluta. Fleskið er svo þurrsteikt á pönnu og þegar lýsið er farið að leka af þeim er lifrarbitunum skellt á pönnuna og bragðvonda kjötið og það bragðgóða eru steikt saman og bæta hvort annað upp á meðan. Bacon-ið kemur með gott bragð og lifrin stórfenglega hollustu.

Þegar lifrin er orðin fallega brún er ¼ lítra rjóma hellt yfir kjötmetið sem fær að malla aðeins í rjómanum á meðan úr verður bragðgóð sósa. Síðan er þessu bara skóflað á disk og borðað með bestu lyst.

Þar sem börn hata lifur er þessi meinholli, bragðgóði, einfaldi og sérlega skemmtilegi réttur vitaskuld bókstaflega aðeins eldaður fyrir einn. Ein lifur (ca. 149 kr.) og eitt bacon-bréf duga því vel og samanlagt kostar þessi höfðinglega kvöldmáltíð minna en tilbúinn hamborgari úti í bæ.

Verði ykkur að góðu!

Geðlæknirinn minn er búinn að banna mér að stofna til illdeilna og vera leiðinlegur á Netinu. Segir að það eitri í mér blóðið eða eitthvað álíka gáfulegt. Þannig að framvegis ætla ég bara að blogga um mat. Öllum finnst matur skemmtilegur og voða gaman að éta þannig að þetta er pottþétt ekkert jarðsprengjusvæði.

Í fyrra tók ég kynlífsbloggrispu við miklar vinsældir en í andrúmi núna er varasamt að lýsa yfir áhuga sínum á smá hopsasa på sengekanten þar sem slíkt getur kallað yfir mann allsherjar fordæmingu. Við höldum okkur því í eldhúsinu og réttum megin við eldavélina eins og draumahúsmóðir Guðna Ágústsonar.

Þar sem ég hef ekki hundsvit á mat, kann lítið fyrir mér í eldamennsku og matreiði oftast fyrir einn (sem er flókið, leiðinlegt og mikil kúnst) þá verður töluverður fengur í blogginu Eldað fyrir einn fyrir einbúa og fólk sem ræður aðeins við einföldustu rétti.

Byrjum á Hnakkapastanu. Einföldum og bragðgóðum rétti sem er svaka gaman að borða. Nafnið gæti auðvitað bent til þess að þetta sé réttur á matseðli Hamborgarafabrikkunnar þar sem hnakkar panta sér borð með viku fyrirvara til þess að borða hamborgara í ferköntuðu brauði. Svo er nú samt ekki. Heldur dregur rétturinn nafn sitt til aðalhráefnisins, nefnilega úrbeinuðum grísahnakka úr Bónus.

Maður byrjar á því að henda 4-6 hnyklum af Barilla tagliatelle pasta í pott. Allt eftir því hversu svangur einbúinn er hverju sinni. Rétt er að gæta þess að nota stóran pott þótt ekki sé þetta mikið magn vegna þess að það verður að fara vel um pastað á meðan það sýður. Síðan sullar maður smá ólífuolíu og salti ofan í pottinn eftir kúnstarinnar reglum. Á meðan beðið er eftir að suðan kemur upp er tilvalið að setja á sig einnota latex-hanska og skera 2 grísahnakka með beittum hníf í mátulega litla bita.

Þegar það sýður upp úr þarf að bregðast skjótt við og þurrka vatnið af eldavélinni með viskustykki. Og gæta þess að brenna sig ekki þegar þurrkað er í kringum helluna. Þegar þessu er lokið á pastað að fá að sjóða í 7 mínútur. Og þá er gott að vera með heita pönnu tilbúna og renna hnakkabitunum á hana, úða Svínakjötskryddi frá Pottagöldrum yfir kjötið og alls ekki að vera neitt að spara kryddið.

Þegar pastað er tilbúið er örstutt í að kjötið sé klárt og þessu er svo slengt á disk og Feta-osti hellt yfir herlegheitin. Hér á heldur ekki að spara neitt og gæta þess að nóg sé bæði af olíunni og ostateningunum. Þeir sem trúa því að það geri eitthvað fyrir þá að éta gras geta svo hæglega haft kál úr poka með þessu.

Verði ykkur að góðu!

Andhetjur fara jafnan mjög leynt með að þær eru rosalega vandað fólk. Eiginlega það besta og ég held að það sé þess vegna sem góða fólkið, sem er alltaf að rembast við að bjarga heiminum, hangir utan í andhetjunum.

Vegna þess að innst inni veit PC-liðið að þegar virkilega þarf að taka á því þá er það grútmáttlaust. Illt skal nefnilega með illu út reka og þá dugir ekkert „elsku mamma“. Þá er fátt til ráða annað en að höfða til hins göfuga eðlis andhetjanna og þá er nú eins gott að við séum orðin skotnin í einhverjum í góða liðinu. Annars nennum við þessu varla.

Einu sinni var ég ungur, reiður maður. Kommúnisti og ég veit ekki hvað. Með barnalegar hugmyndir um getu mína til þess að bæta heiminn með því að berjast gegn ranglæti og heimsku. Síðar þegar lífið var búið að hrækja hundrað sinnum framan í mig og troða mig enn oftar ofan í svaðið áttaði ég mig á því hvað hugsjónir eru glataðar og hallærislegar. Og gekk í lið með sjálfum mér. Engum öðrum. Eða þangað til ég klúðraði meira að segja þessu plani með því að eignast börn en það segir sig sjálft að það er erfitt að vera einn í liði þegar maður er kominn með haug af manneskjum í fangið sem maður elskar meir en sjálfan sig. En ég reyndi þó í það minnsta og þráast enn við.

Han Solo og Rick Blaine nutu þess umfram mig að vera barnlausir og voru því fullkomlega frjálsir. Vegna þess að maður er ekki frjáls fyrr en maður hefur engu að tapa, nema kannski barnum sínum, geimskipinu eða loðna apanum sem hefur heitið manni stuðningi út yfir gröf og dauða.

Báðar þessar sjálfselsku andhetjur þvældust inn í baráttu gegn grimmum kúgunarveldum. Blaine lenti upp á kannt við nasista í Casablanca og Han Solo vissi varla hvaðan á hann stóð veðrið þegar hann var kominn á kaf í stríð við stormsveitir geimnasista í vetrarbraut langt, langt í burtu.
Þrátt fyrir það að Rick hefði þessa lífsreglu í hávegum: „I stick my neck out for nobody“. Og Han Solo gæfi skít í uppreisn gegn fjórflokknum úti í geimnum og grundvöll geislasverðabyltingarinnar vegna þess að hann taldi sig betur settan með góða geislabyssu heldur en bjánaleg trúarbrögð og fornaldarvopn. Þá hafði hann líka mátulegan áhuga á því að stofna sér í hættu við að bjarga einhverri prinsessu: „Better her than me!“ Og hreyfir sig ekki fyrr en búið er að lofa honum vænni summu fyrir viðvikið.

Rick og Han eru skynsamir menn sem hafa lært það af lífinu að það borgar sig ekkert sérstaklega að vera að fórna sér fyrir hugsjónabaráttu góða fólksins. Þeir eru líka töffarar og góða fólkið er undantekningalaust átakanlega hallærislegt í öllu sínu brölti og hvaða heilvita manneskja nennir að fara niður á lúðaplan fyrir einhvern óljósan málstað og markmið?

Ég hef tileinkað mér heimspeki þeirra félaga og myndi ekki einu sinni hlaupa 100 metra fyrir annan en sjálfan mig og þyrfti þá helst að vera í bráðri lífshættu. Og þó? Þegar skíturinn skellur á viftunni af fullum krafti og myrkraöflin eru komin á fleygiferð þá rennur okkur góðu gæjunum blóðið til skyldunnar og við réttum góða fólkinu hjálparhönd og leiðréttum stöðuna um leið. Eðlilega. Okkur er innst inni skítsama um hvað verður um okkur enda níhilistar. Betra samt ef óræð loforð um ást eða kynlíf liggja í loftinu sem réttlæting fyrir okkur að breyta rétt.

Rick elskaði Elsu sína Lund svo ofurheitt að hann lagði höfuð sitt að veði til þess að hún gæti stungið af með leiðinlega eiginmanninum sínum sem var með von hins frjálsa heims í ferðatöskunni sinni: „I'm no good at being noble, but it doesn't take much to see that the problems of three little people don't amount to a hill of beans in this crazy world.“ Alvöru fórn eigingirnispúka en hann eignaðist þó góðan vin í staðinn. No pain, no gain.

Solo varð yfir sig ástfanginn af uppreisnarprinsessunni og endaði því með að berjast í fremstu víglínu fyrir málstað sem honum var áður slétt saman um. En þar sem Star Wars er alvöru geimópera þá fékk hann prinsessuna og hálft konungsríkið fyrir viðvikið.

Ég hef ekki enn fundið málstað sem getur ekki hlunkast áfram án þess að ég þurfi að fara út og ýta og ætla að leyfa mér að vera leiðinlegur pessimissti og bögga alla á meðan hinn frjálsi heimur getur spjarað sig án mín. Í raun er ekki hægt að komast nær fullkomnu hlutleysi en með því að líta jafnt niður á alla en góða fólkið fattar það ekki fyrr en ósýnileg krumla Svarthöfða er við það að kæfa það.

Ég tók þátt í því að færa jafnréttisbaráttuna 30 ár aftur í tímann í dag (í fyrra færði ég hana víst 20 ár aftur á bak með litlu kveri. 50 ár fyrir mig!) með því að birta litla skemmtifrétt um að tvær skutlur, sem ég hef í miklum hávegum, ætla að bræða slatta af flatskjáum í vetur með þokka sínum og skemmtilegheitum.

Þrátt fyrir að hafa tekið þátt í að skrifa sögu þekktustu mellu landsins í fyrra virðist ég samt ætla að sleppa núna og sturlaður vandlætingarkórinn, sem hefur það lokatakmark að gera lífið svo leiðinlegt að það verður ekki þess virði að lifa því, beinir nú spjótum sínum að stelpunum.

Ellý og Tobba eru konur sem vita hvað þær vilja og hvert þær ætla og fara þangað. Soldið svona eins og Madonna sem er meiri femínisti en marga grunar og hefur nú rutt einhverjar brautir í korsilettinu.

Mér sýnist „góða fólkið“ með heykvíslarnar aðallega vera sturlað yfir því að Ellý segir þær þokkagyðjur ætla að tala um „allt“ sem konur hafa áhuga á og nefnir snyrtivörur, líkamsrækt, kynlíf og eitthvað í þeim dúr.

Og múgurinn urlast. Greinilega svo uppfullur af öfugsnúnum fordómum að það er bara slegið 1,2 og Bingó Lottó að konur hafi ekki áhuga á neinu öðru og að Ellý trúi því virkilega. Ætli vikublað með upptalningu á öllu því sem konur hafa áhuga á þyrfti ekki að vera álíka þykkt og Símaskráin með Þykka á kápunni til þess að ná yfir hluta af áhugamálum kvenna. En endilega brjálumst yfir þessum glæp gegn mannkyni!

Einn vandlætarinn álpaðist meira að segja, einhverra óskiljanlegra hluta vegna, inn á Kaffistofu vefritsins Bleikt.is, sem einmitt er nýbúið að færa jafnréttisbaráttuna langleiðina inn í þrítugustu öldina, og tekur nett æðiskast yfir því að Tobba og Ellý ætli sér að flippa á skjánum í vetur. OMG! Er ekki hægt að bæta við nýju fjölmiðlalögin?

Það sorglegasta við gargið í falska kórnum, sem syngur til bjargar heiminum, er svo auðvitað mann(kven)fyrirlitningin sem gefur tóninn fyrir gaulið. Fólk, sérstaklega konur, eru svo vitlausar að það er okkar hlutverk að vernda þær fyrir sjálfum sér. En hvað eigum við þá að gera við snyrtivöruna gloss sem á að vera á allra vörum til þess að hjálpa veikum börnum?

Ellý og Tobba eru frábærar týpur og það er ekki laust við að ég hafi á einhverjum tímapunktum verið pínu skotinn í þeim báðum en ég er einmitt þekktur fyrir að falla fyrir skoðanalausum bimbóum eins og sagan sýnir svo glögglega (NOT!).

Annars nenni ég ekki að eyða orðum og stílfimi minni í þessa vitleysu en ætla samt að gerast svo grófur að vitna í heimspekinginn Eirík Jónsson sem segir að það sé bull að aðgreina fólk eftir því hvort það sé gott eða illt. Það eina sem skipti máli er hvort fólk er skemmtilegt eða leiðinlegt.

Og þið eruð fokk boring.

(ps. Ó boy! Hvað ég vandaði orðavalið til þess að PC-liðið myndi ekki fara á límingunum. En sumt er meira að segja fallusinum mér ómögulegt)

nei... sorrí. Framhald meina ég.

Til þeirra sem láta sig málið varða þá er ég búinn í baði. Ákvað að vera ekkert að standa í að opna á mér slagæðar langsum enda var vatnið frekar kalt í kjallaranum í kvöld og vatnið fjarri líkamshita.

Fyrir utan það auðvitað að það er töluvert vit í veggjakrotinu sem ég rakst einu sinni á í Londonderry þegar ég bjó þar 1978: "Nothing is worth living for. But nothing is worth dying for either."

Lífið er pýramídi og öll reynum við auðvitað að komast á toppinn með öllum tiltækum ráðum.

Skil samt ekki öll þessi læti yfir því að við hvítu, gagnkynhneigðu karlarnir notum lyftuna.

Ég ætla í bað.

Í hópi „Moggabloggara“ leynast fáir sem kunna að skrifa og það segir sig sjálft að þeir sem kunna ekki að skrifa skiljanlegan texta kunna ekki heldur að hugsa. Þessir annmarkar slá þó ekkert á brennandi þörf þessa fólks að láta til sín taka á blogvellinum.

Einn þessara bloggara víkur sérstaklega orðum að mér í nýjustu færslu sinni og auðvitað segir það meira um slagkraftinn í badabing.is en þessum Sæmundi Bjarnasyni að hann rýkur inn á topp 5 lista á Gáttinni með því einu að setja lénið mitt í fyrirsögn.

Þessi höfðingi er voðalega upptekinn af því hvursu upptekinn ég er að því að reyna að vera „listrænn bloggari“. Þetta er vitaskuld rakalaus þvættingur, eins og við var að búast frá Moggabloggara, enda er þeim hópi einkar lagið að þusa um allt milli himins og jarðar án þess að hafa hugmynd um viðfangsefnin.

Þótt Badabing sé vissulega gjörningur sem hefur verið í gangi frá 2002 og þar blandist saman raunveruleiki, skáldskapur, hreinar og klárar lygar og djúpstæð þörf mín fyrir að móðga sem flesta í sem fæstum orðum þá myndi ég aldrei líta á blogg sem list. Enda blogg svo fánýt og heimskuleg iðja að það meikar meira sens að klessa málningu á striga eða dansa listdans.

Litval mitt á síðunni er þessum Aðalsteini Ingólfssyni bloggheima ofarlega í huga og hann bendir á þann augljósa misskilning minn að það sé „sniðugt“ að hafa hvítt letur á svörtum grunni. Mér finnst þetta ekkert voðalega sniðugt en reifst lengi við vefhönuðinn (fyrrverandi eiginkonu mína) sem reyndi allt til þess að fá mig ofan af þessu. Þetta er svona vegna þess að ég vil hafa þetta þannig. Hvorki vegna þess að mér finnist það „sniðugt“ eða til þess að auðvelda fólki að lesa bloggin mín.

Ég er hrokafullur andskoti sem er nákvæmlega sama um hverjir lesa textann minn eður ei og ef fólk getur ekki lagt á sig þetta lágmarkserfiði til þess að lesa snilldina þá einfaldlega á það ekki skilið að lesa Badabing.is.

Þessi gaur lætur sig greinilega hafa það. Vegna þess að ég er „nokkuð glúrinn bloggari“. Þetta er samt understatement. Ég er meiriháttar bloggari og ber höfuð og herðar yfir hvern einn og einasta Moggabloggara. Og breytir þá engu hvort horft er til efnisvals, skopskyns, skarprar hugsunar eða stíls. Þess vegna hef ég leyft mér að minna af og til á að þegar Morgunblaðið gaf hverju fífli, sem telur sig hafa eitthvað fram að færa, tækifæri með því að opna fyrir hræbillegar og ljótar bloggsíður þá hrundi íslensk bloggmenning. Fíflin tóku völdin og hafa ásamt „kommenturum“ við fréttir og blogg stærri miðla rústað því litla sem eftir var af vitrænni umræðu í þessu sturlaða samfélagi sem kastast nú milli heims og helju eftir geðsveiflum blogghersins geðbilaða.

En ég var ekki að grenja, enda stunda ég ekki slíkt ólíkt Moggabloggurum. Og eins og við var að búast þá fæ ég engan botn í þessar undarlegu bloggrýni Sæmundar en maður er ekki svo firrtur að maður ætlist til þess að Moggabloggari meiki sens.

Þótt ég sé nú frekar ungur maður þá náði ég því einu sinni að vera yfirheyrður í Síðumúlafangelsi af tveimur vöskum rannsóknarlögreglumönnum. Högna og Lofti ef ég man rétt. Kalla þá samt alltaf Loft og Lárus.

Þeir tóku á mér hús fyrir hádegi daginn eftir að ég hafði boðið stelpu sem ég var skotinn í á Lethal Weapon 2. Þetta var í þá daga þegar RLR ók bara á Toyota-beyglum, sem gerði krimmum frekar auðvelt að spotta þá í steikáti. Toyota með fleiri en tvö loftnet = löggan.

Ég var auðvitað sekur sem syndin sjálf en reyndi að halda kúlinu og halda fram sakleysi mínu þótt þeir væru með málið alveg solid, vitni og allt, að ég hefði hjálpað gömlum félaga af bensínstöðinni að reyna að fjármagna flótta til Færeyja.

Smákrimmarnir, vinir mínir, voru búnir að undirbúa mig fyrir þetta. Svona ef allt færi nú á versta veg. Sem það að sjálfsögðu gerði. Það eru rottur í öllum gengjum og síðast þegar ég sá skvílerinn var hann öryggisvörður í Kringlunni. En mér var semsagt uppálagt að svara öllum spurningum lögreglunnar með „ég man það ekki.“ Samkvæmt löggufræðum kunningja minna væri þetta eina svarið sem ekki væri hægt að hanka mann á við yfirheyrslu og því yrði maður að halda sig við það. Sama á hverju gengi og hverju væri fleygt í mann. Ok. Nul problemo. Eða þannig.

Um leið og nývaknaður og úfinn átján ára unglingurinn var sestur í aftursæti litlu, rauðu Corollunnar byrjaði sálfræðihernaðurinn. Á meðan þeir óku Nýbýlaveginn sögðu þeir mér að ég ætti tvo kosti. Við gætum farið beint upp í Auðbrekku og klárað þetta á nó tæm í höfuðstöðvum RLR. En ef ég vildi vera með stæla þá yrði stefnan tekin á SÍÐUMÚLAFANGELSI!!!

Sjitt! En kúlið hélt. „Förum þá í Síðumúla.“ Þar þjörmuðu þeir að mér í rúma klukkustund og hlóðu upp sönnunargögnum sem ég þóttist barasta ekkert muna eftir. Þetta var svona frekar lítill klefi og lítið þar að sjá annað en borð, ritvél (tölvur voru ekki alveg orðnar málið í þá daga) og stóla. Og þegar Loftur og Lárus tóku þessar kúnstpásur sínar í yfirheyrslunni, eins og við höfum séð í Taggart og Law&Order, kom stór og mikill bolti með alskegg í júníformi sem stóð yfir mér, vægast sagt strangur til augnanna en annars eins og hogginn í stein.

Skemmst er frá því að segja að þeir brutu mig á innan við tveimur tímum. Aðallega vegna þess að mig var farið að langa svo sjúklega í sígarettu og ég vissi líka að um leið og maður játar fær maður að fara. Síðan fórum við í Auðbrekkuna, þangað sem förinni var alltaf heitið. Á skrifborði Lofts lágu sígarettukarton og seðlabúnt í hrúgu. Og ég man að ég hugsaði mér mér. „Je right! Þetta kemst aldrei í sönnunargagnageymsluna.“

Síðan voru tekin fingraför og svona klassísk „mugshots“ eins og í bíó. Síðan mátti ég fara og með svartar klessur á fingurgómunum kveikti ég mér í langþráðri sígarettunni fyrir framan löggustöðina.

Og hef ekki komist í kast við lögin síðan þannig að þetta varð mér bæði dýrmæt og mikilvæg lífsreynsla.

Eftirmáli: Nánasti félagi minn á þessum tíma skammaði mig fyrir að hafa ekki sagt sér frá því hvað ég var að bralla. Við áttum eins leðurjakka og hann langaði að fá að vera partner in crime. Mörgum árum síðar tók þáverandi kærasta hans á móti fölsuðum tékka í tískuvöruverslun. Hún var boðuð í skýrslutöku til RLR og látin fletta möppum með prófílum af glæpamönnum og þar blöstu þeir við henni. Fyrst kærastinn og nokkrum flettingum síðar besti vinurinn. Aðal góði gæjinn í vinahópnum. Góð saga.

Norðmenn eru búnir að taka á hryðjuverki vitleysingsins af aðdáunarverðum þroska. Einhverjir þar í landi eru samt við það að fara á hvolf í skandinavíismanum með því að moka ofbeldisfullum tölvuleikjum úr hillum verslana. Þegar þessir leikir hverfa stendur vitaskuld eftir fallegur og friðsamur heimur þar sem allir eru vinir eins og dýrin í Hálsaskógi.

Væri þá ekki nær að leggja niður norska herinn? Ofbeldi, viðbjóður og skepnuskapur hafa plagað okkur lengur en tölvuleikir og bíómyndir. Hvað var annars hinn ráðagóði Njáll á Bergþórshvoli að spá þegar hann leyfði Skarphéðni litla að spila svona mikið í Castle Wolfenstein? Afleiðingin varð síðar sú að þegar fjölskyldu Skarphéðins var ógnað datt honum ekkert frumlegra í hug en að sækja staðalbúnað heimilisins og gera endajaxlaaðgerð án deyfingar á einhverjum leiðinda plebbum. Helvítis tölvuleikjaofbeldið alla daga.

Og hvernig datt Skalla-Grími til hugar að leyfa syni sínum sem sýndi augljós merki AHDH strax í frumbernsku að horfa á aftur og aftur á Die Hard I-IV og spila Grand Theft Auto svo lengi að hann var á leikskólaaldri þegar hann byrjaði að drepa alla sem bögguðu hann?

Hvaða vitleysa er þetta?

Allt útlit er fyrir að það muni fylgja mér um ókomna tíð að hafa tekið þátt í að skrifa sögu vændiskonunar Catalinu. Það lá svo sem ljóst fyrir frá upphafi að ístöðulaus heykvísla- og kyndlalýðurinn myndi stimpla mann sérlegan saurlífssegg og talsmann þess að vændi sér alveg frábært og hamingjusamar hórur megi finna á hverju götuhorni. Svoleiðis hjal bítur auðvitað ekki á harðan skrápinn en verra finnst mér að þeir karlar, sem hjörð góða fólksins fyrirlítur einna mest, virðast líta á mig sem bandamann sinn og melludólg.

Eftir að það fréttist að Catalina hefði fengið frelsið hef ég ítrekað verið stoppaður á förnum vegi og spurður hvar Catalinu sé að finna og hvort ég sé með símanúmerið hennar. Ég veit auðvitað ekkert um það frekar en ég veit hvar allir þeir ótal viðmælendur sem ég hef rætt við á blaðamannsferlinum halda sig hverju sinni. En ægilega eru vonbrigðin í augum þessara manna djúp þegar ég hreyti einhverjum klassískum ónotum í þá. Sumir þeirra eru eiginlega eins og unglingspiltar í leit að stóru ástinni sinni sem gufaði upp eftir löngu frímínútur á fallegum fimmtudegi í september.

Síðasta frétt sem ég sá um Catalinu var nú þess efnis að henni hefði verið neitað um reynslulausn þannig að hún gæti þess vegna enn setið inni í Kópavoginum. Veit bara ekkert um það enda hef ég hvorki séð hana né heyrt síðan við höfundarnir fórum með jólagjöf til hennar á aðfangadag í fyrra.

Sorrí gæs og munið að sjálfs er höndin hollust!