Þeir tóku á mér hús fyrir hádegi daginn eftir að ég hafði boðið stelpu sem ég var skotinn í á Lethal Weapon 2. Þetta var í þá daga þegar RLR ók bara á Toyota-beyglum, sem gerði krimmum frekar auðvelt að spotta þá í steikáti. Toyota með fleiri en tvö loftnet = löggan.

Ég var auðvitað sekur sem syndin sjálf en reyndi að halda kúlinu og halda fram sakleysi mínu þótt þeir væru með málið alveg solid, vitni og allt, að ég hefði hjálpað gömlum félaga af bensínstöðinni að reyna að fjármagna flótta til Færeyja.

Smákrimmarnir, vinir mínir, voru búnir að undirbúa mig fyrir þetta. Svona ef allt færi nú á versta veg. Sem það að sjálfsögðu gerði. Það eru rottur í öllum gengjum og síðast þegar ég sá skvílerinn var hann öryggisvörður í Kringlunni. En mér var semsagt uppálagt að svara öllum spurningum lögreglunnar með „ég man það ekki.“ Samkvæmt löggufræðum kunningja minna væri þetta eina svarið sem ekki væri hægt að hanka mann á við yfirheyrslu og því yrði maður að halda sig við það. Sama á hverju gengi og hverju væri fleygt í mann. Ok. Nul problemo. Eða þannig.

Um leið og nývaknaður og úfinn átján ára unglingurinn var sestur í aftursæti litlu, rauðu Corollunnar byrjaði sálfræðihernaðurinn. Á meðan þeir óku Nýbýlaveginn sögðu þeir mér að ég ætti tvo kosti. Við gætum farið beint upp í Auðbrekku og klárað þetta á nó tæm í höfuðstöðvum RLR. En ef ég vildi vera með stæla þá yrði stefnan tekin á SÍÐUMÚLAFANGELSI!!!

Sjitt! En kúlið hélt. „Förum þá í Síðumúla.“ Þar þjörmuðu þeir að mér í rúma klukkustund og hlóðu upp sönnunargögnum sem ég þóttist barasta ekkert muna eftir. Þetta var svona frekar lítill klefi og lítið þar að sjá annað en borð, ritvél (tölvur voru ekki alveg orðnar málið í þá daga) og stóla. Og þegar Loftur og Lárus tóku þessar kúnstpásur sínar í yfirheyrslunni, eins og við höfum séð í Taggart og Law&Order, kom stór og mikill bolti með alskegg í júníformi sem stóð yfir mér, vægast sagt strangur til augnanna en annars eins og hogginn í stein.

Skemmst er frá því að segja að þeir brutu mig á innan við tveimur tímum. Aðallega vegna þess að mig var farið að langa svo sjúklega í sígarettu og ég vissi líka að um leið og maður játar fær maður að fara. Síðan fórum við í Auðbrekkuna, þangað sem förinni var alltaf heitið. Á skrifborði Lofts lágu sígarettukarton og seðlabúnt í hrúgu. Og ég man að ég hugsaði mér mér. „Je right! Þetta kemst aldrei í sönnunargagnageymsluna.“

Síðan voru tekin fingraför og svona klassísk „mugshots“ eins og í bíó. Síðan mátti ég fara og með svartar klessur á fingurgómunum kveikti ég mér í langþráðri sígarettunni fyrir framan löggustöðina.

Og hef ekki komist í kast við lögin síðan þannig að þetta varð mér bæði dýrmæt og mikilvæg lífsreynsla.

Eftirmáli: Nánasti félagi minn á þessum tíma skammaði mig fyrir að hafa ekki sagt sér frá því hvað ég var að bralla. Við áttum eins leðurjakka og hann langaði að fá að vera partner in crime. Mörgum árum síðar tók þáverandi kærasta hans á móti fölsuðum tékka í tískuvöruverslun. Hún var boðuð í skýrslutöku til RLR og látin fletta möppum með prófílum af glæpamönnum og þar blöstu þeir við henni. Fyrst kærastinn og nokkrum flettingum síðar besti vinurinn. Aðal góði gæjinn í vinahópnum. Góð saga.