Vegna þess að innst inni veit PC-liðið að þegar virkilega þarf að taka á því þá er það grútmáttlaust. Illt skal nefnilega með illu út reka og þá dugir ekkert „elsku mamma“. Þá er fátt til ráða annað en að höfða til hins göfuga eðlis andhetjanna og þá er nú eins gott að við séum orðin skotnin í einhverjum í góða liðinu. Annars nennum við þessu varla.

Einu sinni var ég ungur, reiður maður. Kommúnisti og ég veit ekki hvað. Með barnalegar hugmyndir um getu mína til þess að bæta heiminn með því að berjast gegn ranglæti og heimsku. Síðar þegar lífið var búið að hrækja hundrað sinnum framan í mig og troða mig enn oftar ofan í svaðið áttaði ég mig á því hvað hugsjónir eru glataðar og hallærislegar. Og gekk í lið með sjálfum mér. Engum öðrum. Eða þangað til ég klúðraði meira að segja þessu plani með því að eignast börn en það segir sig sjálft að það er erfitt að vera einn í liði þegar maður er kominn með haug af manneskjum í fangið sem maður elskar meir en sjálfan sig. En ég reyndi þó í það minnsta og þráast enn við.

Han Solo og Rick Blaine nutu þess umfram mig að vera barnlausir og voru því fullkomlega frjálsir. Vegna þess að maður er ekki frjáls fyrr en maður hefur engu að tapa, nema kannski barnum sínum, geimskipinu eða loðna apanum sem hefur heitið manni stuðningi út yfir gröf og dauða.

Báðar þessar sjálfselsku andhetjur þvældust inn í baráttu gegn grimmum kúgunarveldum. Blaine lenti upp á kannt við nasista í Casablanca og Han Solo vissi varla hvaðan á hann stóð veðrið þegar hann var kominn á kaf í stríð við stormsveitir geimnasista í vetrarbraut langt, langt í burtu.
Þrátt fyrir það að Rick hefði þessa lífsreglu í hávegum: „I stick my neck out for nobody“. Og Han Solo gæfi skít í uppreisn gegn fjórflokknum úti í geimnum og grundvöll geislasverðabyltingarinnar vegna þess að hann taldi sig betur settan með góða geislabyssu heldur en bjánaleg trúarbrögð og fornaldarvopn. Þá hafði hann líka mátulegan áhuga á því að stofna sér í hættu við að bjarga einhverri prinsessu: „Better her than me!“ Og hreyfir sig ekki fyrr en búið er að lofa honum vænni summu fyrir viðvikið.

Rick og Han eru skynsamir menn sem hafa lært það af lífinu að það borgar sig ekkert sérstaklega að vera að fórna sér fyrir hugsjónabaráttu góða fólksins. Þeir eru líka töffarar og góða fólkið er undantekningalaust átakanlega hallærislegt í öllu sínu brölti og hvaða heilvita manneskja nennir að fara niður á lúðaplan fyrir einhvern óljósan málstað og markmið?

Ég hef tileinkað mér heimspeki þeirra félaga og myndi ekki einu sinni hlaupa 100 metra fyrir annan en sjálfan mig og þyrfti þá helst að vera í bráðri lífshættu. Og þó? Þegar skíturinn skellur á viftunni af fullum krafti og myrkraöflin eru komin á fleygiferð þá rennur okkur góðu gæjunum blóðið til skyldunnar og við réttum góða fólkinu hjálparhönd og leiðréttum stöðuna um leið. Eðlilega. Okkur er innst inni skítsama um hvað verður um okkur enda níhilistar. Betra samt ef óræð loforð um ást eða kynlíf liggja í loftinu sem réttlæting fyrir okkur að breyta rétt.

Rick elskaði Elsu sína Lund svo ofurheitt að hann lagði höfuð sitt að veði til þess að hún gæti stungið af með leiðinlega eiginmanninum sínum sem var með von hins frjálsa heims í ferðatöskunni sinni: „I'm no good at being noble, but it doesn't take much to see that the problems of three little people don't amount to a hill of beans in this crazy world.“ Alvöru fórn eigingirnispúka en hann eignaðist þó góðan vin í staðinn. No pain, no gain.

Solo varð yfir sig ástfanginn af uppreisnarprinsessunni og endaði því með að berjast í fremstu víglínu fyrir málstað sem honum var áður slétt saman um. En þar sem Star Wars er alvöru geimópera þá fékk hann prinsessuna og hálft konungsríkið fyrir viðvikið.

Ég hef ekki enn fundið málstað sem getur ekki hlunkast áfram án þess að ég þurfi að fara út og ýta og ætla að leyfa mér að vera leiðinlegur pessimissti og bögga alla á meðan hinn frjálsi heimur getur spjarað sig án mín. Í raun er ekki hægt að komast nær fullkomnu hlutleysi en með því að líta jafnt niður á alla en góða fólkið fattar það ekki fyrr en ósýnileg krumla Svarthöfða er við það að kæfa það.