Einn þessara bloggara víkur sérstaklega orðum að mér í nýjustu færslu sinni og auðvitað segir það meira um slagkraftinn í badabing.is en þessum Sæmundi Bjarnasyni að hann rýkur inn á topp 5 lista á Gáttinni með því einu að setja lénið mitt í fyrirsögn.

Þessi höfðingi er voðalega upptekinn af því hvursu upptekinn ég er að því að reyna að vera „listrænn bloggari“. Þetta er vitaskuld rakalaus þvættingur, eins og við var að búast frá Moggabloggara, enda er þeim hópi einkar lagið að þusa um allt milli himins og jarðar án þess að hafa hugmynd um viðfangsefnin.

Þótt Badabing sé vissulega gjörningur sem hefur verið í gangi frá 2002 og þar blandist saman raunveruleiki, skáldskapur, hreinar og klárar lygar og djúpstæð þörf mín fyrir að móðga sem flesta í sem fæstum orðum þá myndi ég aldrei líta á blogg sem list. Enda blogg svo fánýt og heimskuleg iðja að það meikar meira sens að klessa málningu á striga eða dansa listdans.

Litval mitt á síðunni er þessum Aðalsteini Ingólfssyni bloggheima ofarlega í huga og hann bendir á þann augljósa misskilning minn að það sé „sniðugt“ að hafa hvítt letur á svörtum grunni. Mér finnst þetta ekkert voðalega sniðugt en reifst lengi við vefhönuðinn (fyrrverandi eiginkonu mína) sem reyndi allt til þess að fá mig ofan af þessu. Þetta er svona vegna þess að ég vil hafa þetta þannig. Hvorki vegna þess að mér finnist það „sniðugt“ eða til þess að auðvelda fólki að lesa bloggin mín.

Ég er hrokafullur andskoti sem er nákvæmlega sama um hverjir lesa textann minn eður ei og ef fólk getur ekki lagt á sig þetta lágmarkserfiði til þess að lesa snilldina þá einfaldlega á það ekki skilið að lesa Badabing.is.

Þessi gaur lætur sig greinilega hafa það. Vegna þess að ég er „nokkuð glúrinn bloggari“. Þetta er samt understatement. Ég er meiriháttar bloggari og ber höfuð og herðar yfir hvern einn og einasta Moggabloggara. Og breytir þá engu hvort horft er til efnisvals, skopskyns, skarprar hugsunar eða stíls. Þess vegna hef ég leyft mér að minna af og til á að þegar Morgunblaðið gaf hverju fífli, sem telur sig hafa eitthvað fram að færa, tækifæri með því að opna fyrir hræbillegar og ljótar bloggsíður þá hrundi íslensk bloggmenning. Fíflin tóku völdin og hafa ásamt „kommenturum“ við fréttir og blogg stærri miðla rústað því litla sem eftir var af vitrænni umræðu í þessu sturlaða samfélagi sem kastast nú milli heims og helju eftir geðsveiflum blogghersins geðbilaða.

En ég var ekki að grenja, enda stunda ég ekki slíkt ólíkt Moggabloggurum. Og eins og við var að búast þá fæ ég engan botn í þessar undarlegu bloggrýni Sæmundar en maður er ekki svo firrtur að maður ætlist til þess að Moggabloggari meiki sens.