Fimmtudagur, 25. ágúst 2011
Þjóðir eru misheppnar með frelsishetjur og ekki eru þær allar jafn töff. Rúmenar eiga einn þann allra svalasta. Sjálfan Vlad Tepes sem er einna þekktastur sem Drakúla. Í einhverjum af ófáum rannsóknarleiðöngrum mínum um það sem sumir vilja kalla undirheima hitti ég fyrir nektardansmær frá Rúmeníu.
Þrátt fyrir að ég væri ófáanlegur til þess að kaupa handa henni litla hvítvínsflösku á 27.500 krónur gaf hún sér samt smá tíma til þess að spjalla við mig. Kannski vegna þess hversu sjarmerandi og skemmtilegur ég er.
Talið barst fljótt að Vlad enda veit ég ekki neitt um Rúmeníu annað en að Drakúla átti kastala í Transylvaníu sem er þarna einhvers staðar innan landamæranna. Stúlkan ljómaði öll þegar hún talaði um Vlad og ég varð pínu afbrýðisamur vegna þess að aldrei verð ég uppnuminn þegar ég tala um Jón Sigurðsson.
Hún sagði að Vlad væri enn dáður í landinu enda hefði hann verið miklu betri en enginn í baráttunni við Tyrkina. Jújú, vissulega kannaðist hún við að hann var stundum andskotanum grimmari og lét sig ekki muna um að láta stjaksetja fjendur sína í þúsundatali. En þetta var nú bara eitthvað sem hann þurfti að gera. Aðallega til þess að skjóta óvinum sínum skelk í bringu og tryggja að það eitt að heyra nafn hans fengi blóðið til þess að frjósa í æðunum.
„Hann var líka stundum vondið við fólkið sitt en hann var góður maður og við elskum hann.“
Svo mörg voru þau orð, sem hefðu getað orðið dýr, og ég slapp með skrekkinn. Bram Stoker sá svo um framhaldið þótt eitthvað hafi farið minna fyrir hugmyndum um manngæsku Drakúla eftir að hann hætti að drekka vín og sneri sér alfarið að blóðinu. Veit ekki hvað flaskan af því kostar en líklega er það eitthvað aðeins meira en 27.500.
| 16:39 |
