Þriðjudagur, 23. ágúst 2011
Hingað til hefur skortur á kvennhylli ekki háð mér tilfinnanlega en eitthvað virðist sjarminn vera að dofna og mojóið að rýrna. Og þó. Áttaði mig á því miðju örvæntingarkasti í gærkvöld að kannski liggur vandinn í því að ég er ekki með hring um baugfingur. Rifjaðist nefnilega upp fyrir mér að konur hafa aldrei sýnt mér jafn mikinn áhuga og þegar ég hef gengið um merktur annarri.
Misnotaði þessa aðstöðu mína samt aldrei þannig að ég veit ekki alveg hvað vakir fyrir konum í þessu sambandi. Hvort þeim finnist svona gaman að skora kærustur eða eiginkonur á hólm og sannfæra sig um að þær séu einhvers konar ígildi Angelinu Jolie, Dirty Diönu eða hennar Jolene sem Dolly söng svo eftirminnilega um en stúlkan sú stundaði það að stelfa mönnum frá konum. Bara vegna þess að hún gat það!
Líklegri skýring er kannski sú að það sé farsælla og öruggara að misnota lofaða menn kynferðislega eins og eina kvöldstund án þess að því fylgi mikil eftirmál. Sameiginlegt og ljótt leyndarmál sem báðir aðilar geta sameinast um að varðveita.
Einhverra hluta vegna hafa safnast upp hringar heima hjá mér og ég ákvað í gær að pússa þá og máta og fara síðan að spóka mig opinberlega með glansandi öngul um fingur og sá hvað bítur á.
Giftingarhringurinn (já, þessi sem Wild at Heart er grafið í) passar ekki lengur. Viss vonbrigði en kannski ekki skrýtið í ljósi þess að ég var 55 kíló þegar ég keypti hann sem trúlofunarhring tvítugur. Gullsmiðurinn hló líka að mér þegar hann tók mál af fingrinum og sagði ljóst að ég hefði aldrei unnið ærlegt handtak um ævina! Sjálfur bensínafgreiðslumaðurinn! Þetta endaði síðan með því að ég fékk hring einu númeri stærri en unnustan. Og nú er hann of þröngur.
Síðasti trúlofunarhringur er öllu nýlegri og passar vel. Þannig að nú er ég orðinn hringadróttinn á ný og bíð rólegur eftir því að beiburnar láti sjá sig.
| 17:55 |
